เมื่อขวัญยิหวาทำการประท้วงแต่ผลพวงที่ได้รับ กลับกลายเป็นเธอเองที่ดันมารู้สึกหิวในตอนดึก และได้ฝืนความรู้สิกหิวนั่นด้วยการนอนบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้างพลางครุ่นคิดไปว่า...
'เมื่อเย็นไม่น่าแผลงฤทธิ์เลยเรา ไม่ได้ซื้ออะไรติดตัวเข้ามาเป็นเสบียงสำรองเอาไว้ด้วย ขืนนอนอยู่แบบนี้คงช่วยอะไรไม่ได้ สงสัยคงต้องไปหาอะไรกินในครัวแล้วล่ะ หิวแบบนี้ใครจะไปหลับได้ลง’
เมื่อคิดดังนั้นขวัญยิหวาจึงชันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนค่อยๆ เดินย่องลงมาที่ชั้นล่าง อีกอย่างเป็นเพราะเธอรู้ว่าในวลาแบบนี้น่าจะไม่มีคนรับใช้ เนื่องจากเป็นเวลาพักผ่อนของเจ้านาย
และด้วยไม่ต้องการให้คนเป็นเจ้าของบ้านจับได้ ขวัญยิหวาจึงอาศัยแสงสว่างจากภายนอก ที่สาดส่องเข้ามาด้านในพอให้เห็นทาง เธอจึงไม่จำเป็นต้องเปิดไฟ
'หากพวกที่เดินตรวจตราเข้าใจว่าเราเป็นขโมย แล้วยิงเปรี้ยงปร้างเข้ามาใส่่ มีหวังว่าร่างของเราคงจะพรุนเป็นรังผึ้งไปเลยแน่ๆ' แค่คิดก็รู้ส
