Emir Ali giden kadının ardından biraz şaşkın biraz öfkeyle bakarken nihayet hatırlamıştı. Özellikle çikolata rengi o gözleri!
Emir Ali, genç kadının gözlerindeki boşlukla şaşkına dönmüştü kadınların her türlü bakışına alışkındı arzulu, ateşli, öfkeli, kinli, hayal kırıklığı olan bakışlara!
Gerçek miydi bu az önce ki Esra mıydı? O utangaç, tatlı, sevimli kız! Oysa onun tanıdığı Esra neşeli, hayat dolu, sürekli tebessüm eden bir yüze sahipti. Ama bu kadın öyle miydi? Yok o olamazdı, bu kadın tam bir dominant, kutuplar kadar soğuk ve alabildiğine itici, ürkütücü bir şeydi!
Sahi ne olmuştu ona böyle? Eğer kendisine konuşma fırsatı verilse zaten masum olduğunu kanıtlayacaktı, ama ne bu fırsat verilmişti ne de affedilmişti. Oysa bu öfkeyi kendisinin göstermesi gerekmez miydi? Fakat aklındak
