Karşımda gördüğüm adam aynı babama benziyordu. Sarı saçları mavi gözleri ile babamın aynısıydi. Ben rüyada mıydım yoksa bu olanlar gerçek miydi. Ama nasıl olurdu ki . Hayat bu sefer benimle nasıl oynuyordun acaba. Yanıma doğru yaklaştı ve bana gülümseyerek baktı. Ellerini uzattı ama sanki tüm ruhum bedenimden çekilmiş gibi elimi kaldirmaktan aciz hissediyordum kendimi.Niye bu tanımadığım çocuğa karşı böyle hissediyordum bilmiyorum ama babama bu denli benzemesi hayatına sıçtım Umay senin ağzına deme şekli miydi acaba diye düşünmedim değil aslında.
Bende ellerim biraz titrese de sonunda elimi kaldırıp ismimi soylemeyi akıl etmiştim.
Memnun oldum Selim ben
Ben de memnun oldum Umay bende.
Umay çok güzel bir isim. Tanrıça ne güzel de yakışmış sana öyle diye gülümsedi. Gülümsemesine karşılık
