Eve geldiğim de kendimi ruh gibi hissediyordum. Ne düşünüyordum ki Allah aşkına. Çocuk her şeyi sineye çekip gel bebeğim ben seni her halinle kabul ederim falan demesini mi. Tabi ki böyle bir şey olmayacaktı. Ama ister istemez de zoruma gitmisti. En azından benimle konusmasa dahi benimle bir çift laf da olsa etmesini istemiştim. Onları duyar duymaz arabaya binmiş ve eve gelene kadar benimle hiç konuşmamıştı. Hoşça kal bile dememişti bana. Aslında söylemek istediği çok şeyi vardı ama biliyorum ben kırılmayayım diye susuyordu. Şu an evde oturup olan biteni düşünüyordum. Oysa ne hayallerle çıkmıştım bu evden. Annem ve babama neden erken geldiğimi de anlatmak zorunda kalmıştım. Alev de yoktu zaten. Canım aşırı derece de sıkılıyordu. Ve yapacak bir şey olmaması benim daha çok canımı sıkıyordu.
