“ลูกจัน...เอ่อ...ลูกจัน...ฮึก...ฮึก”
ฉันพึมพำสะอึกสะอื้นกับตัวเองด้วยเพราะตอนนี้ตนเองไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเริ่มตรงไหนจะจับต้นชนปลายยังไง เพราะเอาเข้าจริงบอกตามตรงตอนนี้ฉันเหมือนกับโดนทุบด้วยค้อนปอนด์ซ้ำ ๆ จนสมองอื้ออึงไปหมด
“อ๋อ...มีนี่ด้วยค่ะ”
ก่อนที่พี่นิดเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นพี่นิดก็รีบวิ่งไปหยิบซองสีน้ำตาลที่อยู่ถัดจากร่างของพ่อของฉันที่นอนอยู่เพื่อเอามาให้ฉัน
“นะ...นี่ค่ะ เอกสารนี้พี่เห็นพอคุณท่านอ่านจบท่านก็เป็นลมล้มพับไปเลยค่ะ”
ฉันรับเอกสารจากมือพี่นิดมาเปิดอ่าน และด้วยความจริงที่อยู่ในกระดาษด้านในนั้นก็ทำให้ฉันแทบจะทรงตัวไม่อยู่
“นะ...นี่...มัน...มันเกิดอะไรขึ้น” (O_O”)
เมื่อตัวอักษรที่อยู่ในกระดาษขาวได้เรียงร้อยเล่าความจริงที่ฉันต้องเผชิญนับต่อจากนี้ได้อย่างชัดเจน แต่ละบรรทัดที่บอกว่าบ้านของฉันเป็นหนี้เท่าไรและทรัพย์สินอะไรบ้างที่ถูกยึดไป โดยเฉพาะชื่อของผู้รับจำนองท
