คำพูดพึมพำที่รำพึงกับตัวเองก่อนจะเปิดดูเอกสารที่อยู่ในแฟ้ม จนกระทั่งเมื่อสายตาได้เลื่อนไปอ่านข้อมูลต่าง ๆ ที่ได้รับมาหน้าแล้วหน้าเล่า ความจริงที่เหมือนกับคมมีดอาบยาพิษก็บรรจงกรีดซ้ำเข้ามายังก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายจนทำให้ความเจ็บปวดพลันบีบรัดแน่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาคมกริบคู่นั้นที่กักเก็บหยดน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว
“ฮือออออ…ทำไมถึงทำกับเฮียอย่างนี้ล่ะลูกจัน...ทำไมถึงทำกันได้ห๊ะ...ฮึก...ฮึก...ทำไมถึงทำกับเฮียแบบนี้ ~~”
เสียงสะอื้นร่ำไห้อย่างไม่นึกอายของผู้ชายอกสามศอกที่ร้องไห้โฮออกมาอย่างลืมตัวว่าตอนนี้ได้มีใครอยู่หน้าห้องนี้ไหม หรือว่าอาจจะมีใครเดินผ่านมาจนได้ยินเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดนี้หรือเปล่า
เพียงแต่น้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้มสากลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ยังคงส่งออกมาจากลำคอไม่หยุดยามนึกไปถึงข้อมูลต่าง ๆ ที่อยู่ในหน้ากระดาษเหล่านั้น โดยเฉพาะภาพที่ได้มาช่างเหมือนกันกับภาพชุดเดียว
