บทที่ 7 หวาดกลัว...
1663 Words
ร่างบอบบางที่ได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนุ่มเนื่องจากไม่อาจข่มตาหลับลงได้ หลังจากที่เสียงนุ่มอบอุ่นที่ส่งคำหวานออกมาก่อนหน้านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหู
‘เฮียรักลูกจันนะคะ สุดที่รักของเฮียทิศ’ (^-^)
“กรี๊ดดดดด ~~ แฟนใครไม่รู้น่ารักเป็นบ้า อยากจะบ้าตาย” (>///‘ลูกจันก็รักเฮียทิศขานะคะ สุดที่รักของลูกจัน จุ๊บ ~~’ (^-^)
“กรี๊ดดดดด ~~ เขินเป็นบ้าพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนั้นออกไปได้ไงกันนะ...คริคริ...สงสัยต้องติดมาจากเฮียทิศแน่ กรี๊ด...กรี๊ดดดดด ~~” (^-^)
ฉันที่ซุกหน้าหวีดร้องเข้ากับหมอนหลังจากพานคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เฮียทิศบอกรักฉันและตัวฉันเองก็ได้บอกรักเขาตอบกลับด้วยประโยคเดียวกันแถมตัวเองยังใจกล้าจุ๊บไปที่แก้มเขาอีกด้วย และด้วยการกระทำเหล่านั้นก็ยิ่งส่งให้ฉันนอนบิดดีดดิ้นด้วยความอายไม่หยุด
“ฟู่ววววว ~~ ใจเย็นเข้าไว้นะยัยลูกจันถ้าปล่อยให้อะดรีนาลีนหลั่งอยู่แบบนี้พรุ่งนี้คงมีหวังตาโหลขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าโชว์ให้เฮียทิศดูแน่ ๆ ไม่เอานอน นอน นอน พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปเล่นน้ำทะเลก่อนกลับบ้าน”
ร่างบางที่ทำท่าตกลงกับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ทว่า...ก็ยังคงนอนกลิ้งดิ้นไปมาอยู่บนที่นอนไม่หยุด ก่อนที่ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาทั้งวันจะเริ่มทำให้เปลือกตาค่อย ๆ ปิดปรือจนกระทั่งปิดสนิทลง...
เพียงแต่ว่า...สิ่งที่ฉันไม่อาจจะล่วงรู้ได้เลยนั่นก็คือ...ในค่ำคืนนี้มันจะกลายเป็นค่ำคืนที่กงล้อแห่งโชคชะตาได้ทำการหมุนเพื่อเปลี่ยนอนาคตบางอย่าง และมันก็เริ่มต้นด้วยการสนับสนุนจากธรรมชาติที่ส่งมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย…
ครืนนนนน ~~
เปรี้ยงงงงง…!!
“เฮือก ~~ แฮ่กๆๆ”
ฉันถึงกับสะดุ้งตื่นออกมาจากฝันหวานพลันลุกขึ้นมานั่งหลังจากถูกปลุกด้วยเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าดังลั่น พร้อมกับเหงื่อกาฬที่แตกซึมทั่วใบหน้าสวยทั้ง ๆ ที่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องยังคงทำงานเป็นปกติ
จากนั้น...
ครืนนนนน ~~
เปรี้ยงงงงง...!!
และอีกครั้งที่ฟ้ายังคงกระหน่ำอย่างไม่ปรานี จนฉันที่ตื่นเต็มตาถึงกับตกใจกรีดร้องออกมาเสียงดัง
“กรี๊ดดดดด...”
ฉันที่ร้องลั่นพร้อมกับเอามือยกขึ้นมาปิดหูเอาไว้แน่น อีกทั้งความรู้สึกกลัวที่พลันเกิดขึ้นทันทีโดยเฉพาะเมื่อบวกเข้ากับความมืดภายในห้องแล้วมันยิ่งทำให้ใจของฉันสั่นอย่างบอกไม่ถูก และในขณะที่ฉันกำลังนั่งตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่นั้น เสียงที่ในยามนี้เป็นเหมือนดั่งเสียงสวรรค์และความอบอุ่นที่ฉันต้องการมากที่สุดก็ได้ดังขึ้น
ก๊อกๆๆๆ
“ลูกจันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เฮียได้ยินเสียงร้อง”
น้ำเสียงตื่นตระหนกเต็มไปด้วยความเป็นห่วงมาพร้อมกับเสียงประตูที่เคาะระรัวหมายเรียกให้คนที่อยู่หลังบานประตูได้ยิน แต่ทว่า...ความกลัวกลับทำให้น้ำเสียงที่ส่งออกไปนั้นช่างแผ่วเบาเหลือเกิน
“ฮะ...เฮียทิศ...ฮึก...ฮึก...เฮียทิศ ลูกจันกลัว...ฮึก...ฮึก”
ฉับพลันน้ำตาที่จู่ ๆ ก็ไหลออกมาทันทีหลังรับรู้ได้ว่าจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วในยามนี้
“ลูกจันได้ยินเฮียไหมคะ เฮียเข้าไปได้ไหม” น้ำเสียงที่ยังคงร้อนรนไม่หยุดเอ่ยถามอีกครั้ง
ครืนนนนน ~~
เปรี้ยงงงงง...!!
“กรี๊ดดดดด...ฮือออออ...ฮะ...เฮียทิศ ลูกจันกลัว ฮือออออ ~~”
และด้วยเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นอีกครั้งของฉัน นั่นจึงทำให้ครั้งนี้เฮียทิศไม่รอช้าพังประตูเข้ามาทันที
“ลูกจัน เฮียอยู่นี่ไม่เป็นไรแล้วนะ” คนตัวโตพังประตูพร้อมกับพุ่งเข้ามาโอบกอดฉันแน่น ก่อนจะลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมร่างฉันที่กำลังสั่นไหว
“ฮึก...ฮือออออ เฮียทิศ ลูกจันกลัว ฮึก...ฮึก”
“ไม่เป็นไรนะ เฮียอยู่นี่แล้วนะคะเด็กดี”
เสียงปลอบประโลมนุ่มละมุนอีกทั้งความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากอ้อมกอดอันกำยำทำให้ฉันที่ตื่นตระหนกหวาดผวาเริ่มจะผ่อนเสียงสะอื้นลง และด้วยเหตุที่ฉันไม่ชอบเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าก็เป็นเพราะว่าเมื่อครั้งวัยเด็กฉันเคยมีประสบการณ์ไม่ค่อยดีนักเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนมันเลยทำให้ฉันฝังใจกลัว
เฮียทิศใช้เวลาอยู่กับฉันสักพักใหญ่ ๆ เขารอจนกระทั่งร่างกายฉันไม่เกิดอาการสั่นไหวอีกแล้ว เขาถึงได้ยอมปล่อยฉันให้ออกจากอ้อมกอด
“ยังกลัวอยู่ไหมคะ หืมมมมม ~~ คนดีของเฮีย”
น้ำเสียงละมุนเอ่ยปลอบแผ่วเบาอีกครั้ง จนความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจดวงน้อย ๆ
“นิดหน่อยค่ะ”
“ไม่ต้องกลัวนะเฮียอยู่ตรงนี้ นอนได้เลยเฮียจะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าลูกจันจะหลับเอง”
คำพูดที่เหมือนกับแสงไฟในความมืดมิดส่งออกมาสร้างความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก และแม้ว่าฉันจะไม่เห็นแววตาของคนตรงหน้าด้วยเพราะความมืดภายในห้อง แต่ฉันมั่นใจว่าฉันรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าแววตานั้นจะเปี่ยมไปด้วยความรักที่ท่วมท้นมากแค่ไหน
“ขอบคุณนะคะเฮียทิศ” (T_T)
ฉันเอ่ยปากขอบคุณความใจดีของเขาด้วยความรู้สึกกลัวที่แทบจะมลายหายไปหมดแล้ว และในจังหวะที่ฉันกำลังจะล้มตัวลงนอน
ครืนนนนน ~~
เปรี้ยงงงง...!!
ซ่าาาาาา...
เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับฝนที่เทกระหน่ำลงมาอีกหนก็ได้ปลุกให้ความกลัวที่เหมือนจะจางหายไปแล้วของฉันพลันกลับมาอีกครั้ง
“กรี๊ดดดดด ~~ เฮียทิศ...ค่ะ...เฮียทิศ”
ฉันถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นมาแล้วคว้ามือไปโอบกอดคนที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงนอนแน่น
“เฮียอยู่นี่ค่ะ...เฮียอยู่นี่ไม่เป็นไรนะ”
“เฮียทิศ...ฮึก...ฮึก...ลูกจันกลัว”
“เฮียอยู่นี่ค่ะ โอ๋ ๆ ไม่ต้องกลัวนะคะคนดี”
เสียงปลอบที่ส่งมาพร้อมกับมือหนาที่ลูบประโลมยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิมเพียงแต่ครั้งนี้ฉันที่เริ่มจะสติแตกก็ได้พูดประโยคที่ไม่สมควรพูดในยามนี้ออกไป
“เฮียทิศอย่าไปเลยนะคะ ยะ...อยู่กับลูกจันได้ไหม นอนกับลูกจันได้ไหมคะ ลูกจันกลัวคืนนี้เฮียทิศอย่าทิ้งลูกจันไปเลยนะคะ ฮึก...ฮึก...” น้ำเสียงสั่นละล่ำละลักบอกพร้อมกับกอดร่างกำยำแน่น
“อะ...เออ...ลูกจันเฮียว่า”
“นะคะ...ฮึก...ฮึก...เฮียทิศนอนกับลูกจันนะ”
ฉันที่ในเวลานี้หวาดกลัวเหลือเกินโดยเฉพาะเมื่อสมองพานคิดไปถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่มันยังคงมีเศษเสี้ยวของความกลัวอยู่ นั่นจึงทำให้ฉันไม่ได้คิดถึงผลที่อาจจะตามมาเลยสักนิดว่าถ้าหากชายหญิงได้อยู่ใกล้ชิดกันจนมากเกินไปแล้วอะไรที่ไม่สมควรมันอาจจะเกิดขึ้นได้
“แต่เฮียว่า...”
น้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความลังเลเพราะด้วยวัยที่ไม่ไร้เดียงสาของคนตัวโตแล้วเขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งนี้มันอาจจะนำพาไปสู่อะไร และถึงแม้ว่าที่ผ่านมาตัวเขาจะไม่ได้โชกโชนช่ำชองในเรื่องการสัมผัสผู้หญิงมากเท่าไรนัก แต่ทว่า...เขานั้นย่อมรู้จักร่างกายตัวเองเป็นอย่างดีว่าการตัดสินใจในครั้งนี้มันอาจจะไม่เป็นผลดีแน่ถ้าหากว่าคืนนี้เขาไม่อาจรักษาสัญญาที่ว่าจะทะนุถนอมร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าเอาไว้ได้
และในขณะที่เขายังคิดไม่ตกอยู่นั้น เสียงอ้อนวอนของคนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในอ้อมแขนก็ได้ถูกส่งออกมาอีกครั้ง
“ฮะ...เฮียทิศ ไม่รักลูกจันหรอคะ...ฮึก...ฮึก เวลานี้ลูกจันต้องการเฮียทิศที่สุด”
คำพูดที่พูดไปอย่างไม่ได้คิดลึกซึ้งเพียงแต่พูดไปอย่างที่ความรู้สึกตัวเองในตอนนี้รู้สึกเท่านั้นกลับทำให้คนฟังคิดไปไกลด้วยความหมายของคำพูดที่แปลได้หลายทาง
“เฮียรักลูกจันซิคะ รักมากด้วยเพียงแต่ว่าเฮีย...”
“ถ้างั้นคืนนี้เฮียทิศนอนกับลูกจันนะคะ”
เสียงสั่นเครือบวกกับร่างบอบบางที่สั่นไหวทำให้ยามนี้ตัวชายหนุ่มเองก็ยากที่จะปฏิเสธได้อีกแล้ว...
- Writer
