“เกิดอะไรขึ้นหรอครับ อันที่จริงตอนผมไปเจอคุณลูกจันเธอกำลังเดินตากฝนอยู่ตรงริมถนนน่ะครับ”
และด้วยคำถามของผมที่เอ่ยออกไปนั่นจึงทำให้คนเป็นแม่บ้านที่ดูแล้วเธอน่าจะอึดอัดใจอยากจะระบายสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหมือนกันก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นมาตลอดหลายวันที่มานี้ของหญิงสาวให้ผมฟังพร้อมกับอดปาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาไม่ได้
“ฮึก...ฮึก...เรื่องราวมันก็ประมาณนี้แหละค่ะคุณหมอ ดิฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่จะให้ทิ้งคุณลูกจันไปตอนนี้ดิฉันเองก็ทำไม่ลงจริง ๆ สงสารเธอน่ะค่ะ...ตอนนี้เธอแทบจะไม่เหลือใครเลย”
“เออ...หมอขออนุญาตถามเพิ่มนะครับ แล้วคู่หมั้นของคุณลูกจันล่ะครับเขาไม่ได้ติดต่อหรือมาหาบ้างเลยหรอครับ”
ผมที่แม้จะรู้สึกเศร้าใจอยู่เหมือนกันหลังได้ยินว่าเธอมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว แต่ทว่า...เท่าที่ฟังมาถ้าไม่มองโลกในแง่จนดีเกินไป...ผู้ชายที่เป็นคู่หมั้นของเธอคงไม่เอาเธอแล้วล่ะ... (ฮึ...ไอ้เวรเ
