พี่นิดที่กระชับมือแน่นแล้วมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ เหมือนต้องการจะจำทุกประโยคที่ฉันกำลังจะเอ่ยออกไปให้มั่น
“สิ่งที่ลูกจันกำลังจะบอกพี่นิดต่อไปนี้สำคัญมากเลยนะคะ พี่นิดต้องระวังด้วยนะคะตอนที่เอาแหวนวงนี้ไปขาย”
“เรื่องอะไรคุณลูกจันบอกพี่มาได้เลยค่ะ”
“ลูกจันอยากให้พี่นิดเอาแหวนไปขายนอกพื้นที่ที่เราอยู่ตอนนี้ ออกไปอีกจังหวัดหนึ่งได้เลยยิ่งดีค่ะ แล้วก็ที่สำคัญเลยก็คือพี่นิดต้องไปขายร้านเล็ก ๆ พอนะคะ อย่างเข้าร้านใหญ่มันจะเป็นที่สะดุดตาส่วนเงินก็ให้รับมาเป็นเงินสดเท่านั้นนะคะอย่าโอนเข้าบัญชีลูกจันหรือพี่นิดเด็ดขาด เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมาลูกจันเองก็ไม่อยากให้เขาสืบสาวมาที่เราได้ พี่นิดเข้าใจใช่ไหมคะ” ฉันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาแน่วแน่เพื่อสำทับในสิ่งที่ฉันพูด
“ค่ะ...พี่เข้าใจแล้วค่ะ”
หลังจากที่พี่นิดรับคำฉันจบพี่นิดก็ขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปทำตามที่ฉันบอกทันที ส่วนฉันที่วันนี้เรื่องราวมากม
