“ทิศ...ถ้าแม่ให้ลูกดูอะไรลูกจะยอมกลับไปนอนพักผ่อนไหมลูก”
“อะ...อะไรครับ”
ผมที่ใจสั่นเพราะถึงแม้ว่าปากจะบอกออกไปว่าอยากไปให้เห็นกับตาตัวเองไปได้ยินกับหูว่าเธอที่เคยบอกรักผม...พระจันทร์ที่เคยเป็นของผมได้ไปเป็นของคนอื่นแล้ว...แต่เอาเข้าจริงผมเองก็ยังไม่พร้อมที่จะรับความจริงในข้อนี้จริง ๆ
และในจังหวะที่ผมกำลังชั่งใจอยู่นั้น แม่ของผมก็เดินไปหยิบซองสีน้ำตาลแล้วยื่นตรงมาที่หน้าของผม ก่อนที่ผมจะยื่นมือไปรับด้วยอาการสั่นเทา
“อะ...อะไรหรอครับแม่” ผมถามออกไปแม้จะรู้แก่ใจดีว่าไอ้สิ่งของที่อยู่ข้างในน่าจะบอกได้ถึงความใคร่รู้ที่มีของผม
“ทิศดูเอาเองแล้วกันนะลูก...ฮึก...แต่ทิศต้องสัญญานะว่าทิศจะขึ้นไปพักผ่อน...แล้วก็...อย่าได้เสียใจเลยนะลูก”
คำพูดที่คล้ายกับประโยคเตือนกลาย ๆ ยิ่งส่งให้ผมอยากจะรู้ว่าไอ้หลักฐานที่จะบอกความจริงกับผมนั้นมันจะรุนแรงขนาดไหนกันเชียว
กระทั่งเมื่อมือที่สั่นเทิ้มลวงเข้าไปในซ
