จากนั้นบทสนทนาระหว่างฉันกับคุณลุงองอาจก็ยังดำเนินไปเรื่อย ๆ โดยที่บทสนทนาส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องราวในอดีตบ้างเรื่องปัจจุบันบ้างสลับกันไป และแม้ว่าการพูดคุยจะไม่ได้ดูสนิทสนมเหมือนดังแต่ก่อนแต่ก็ดูจะผ่อนคลายลงมากกว่าเดิม
ส่วนฉันเองแม้จะคลายความรู้สึกอึดอัดที่มีไปได้บ้าง แต่ก็ยังคงเลือกตอบคำถามของคนตรงหน้าด้วยท่าทีที่สงบและระมัดระวังกิริยาเอาไว้ กระทั่งเมื่อสุดท้ายคุณลุงองอาจก็เลือกที่จะเข้าประเด็นที่ฉันมาในวันนี้สักที
“นี่ลุงก็มัวแต่ชวนคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเลย เฮ้ออออ...มัวแต่คุยเรื่องเก่า ๆ จนเกือบลืมไปเลย ฮ่าๆๆๆ อย่าถือสาคนแก่เลยนะ เอาเป็นว่าเรื่องงานหนูลูกจันสะดวกวันไหนก็เข้ามาได้เลยนะเดี๋ยวลุงจะแจ้งฝ่ายบุคคลเอาไว้ให้”
ใบหน้ายิ้มแย้มดูใจดีพูดประโยคที่ฉันรอคอยมานานและด้วยประโยคนั้นก็ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมา
“นะ...นี่ลูกจันได้งานแล้วหรอค่ะ” (^-^) ฉันที่ดีใจจนเผลอหลุดพ
