“โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคะ เฮียไม่ทำร้ายตัวเองแล้ว อย่าร้องนะคนดีของเฮีย เมียขาของเฮียร้องตอนนี้เดี๋ยวเฮียก็อดใจไม่ไหวโดดร่มไปหาซะหรอก”
ผมพูดออกไปดั่งที่ใจคิดและอาจจะทำเข้าจริง ๆ เพียงแต่ปลายสายกลับฟังแล้วรู้สึกตลกซะอย่างงั้น
“ฟืดดดดด ~~ คริคริ...เฮียทิศจะโดดร่มเลยหรอค่ะ”
และเสียงหัวเราะที่ส่งมาก็ทำให้ผมรู้สึกเบาใจขึ้น
“เฮียไม่ได้พูดเล่นนะคะ ขอแค่ลูกจันบอกว่าอยากเจอเฮีย ตอนนี้!! เดี๋ยวนี้!! เฮียจะไปหาทันทีเลย เห้ย...เตรียมร่มชูชีพให้กูด้วย...เดี๋ยวนี้...!!”
น้ำเสียงจริงจังเอ่ยพูดกับปลายสายก่อนจะหันไปบอกบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างบนเครื่องบินด้วยกัน และถ้าเพียงแค่เธอบอกว่าต้องการผมในเวลานี้ผมก็ยินดีที่จะไปหาอย่างไม่ลังเล...
“พะ...พอเลยค่ะ ลูกจันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ เฮียทิศไม่ต้องโดดร่มมาเลยนะคะมันอันตราย...แล้วอีกอย่างเฮียทิศไปทำหน้าที่ของเฮียเถอะค่ะ ลูกจันจะรักษาเนื้อรักษาตัวรอเฮียนะคะ ส่วนเฮียก
