“ฮึก...ลูกจันไม่รู้ค่ะว่าพี่จินดาเขาโกรธอะไรลูกจัน วันนี้ทั้งวันเขาแทบจะไม่คุยกับลูกจันเลย ส่วนลูกจันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปทำอะไรให้พี่เขาเพราะคิดยังไงก็คิดไม่ออก”
“เอ...จินดาปกติก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้วนะ เราอ่ะคิดมากไปหรือเปล่า”
“อย่างนั้นหรอค่ะ”
ฉันที่ก้มหน้าเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด พร้อมกับสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา และเพื่อตัดปัญหาไม่ให้มันลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้เพราะว่าการที่เราเอาเรื่องพนักงานอีกคนไปปรึกษาอีกคนมันคงไม่เป็นผลดีสักเท่าไหร่นัก ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะยุติปัญหาของฉันเอาไว้แค่เพียงเท่านี้
“สงสัยจะเป็นเพราะพี่จินดาปวดหัวแน่เลยค่ะ แล้วลูกจันคงไปถามเรื่องงานตอนที่พี่จินดาปวดหัวพอดี เอาไว้ลูกจันค่อยไปขอโทษพี่จินดาอีกทีแล้วกัน” (^-^)
ฉันแสร้งยิ้มทำเป็นสบายใจเพื่อให้คนตรงหน้าไม่ต้องคิดถึงปัญหาของฉันอีก และถึงแม้ว่าในใจของฉันยังมีดีเทลมากมายที่ฉันยังไม่ได้เล่าให้พี
