กระทั่งเมื่อทุกอย่างได้คลี่คลายลงแล้ว พี่นิดเองก็ได้ขอตัวไปเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นก่อน ส่วนฉันเองก็ได้ขอเข้าไปดูคุณพ่อด้วยเพราะเสียงทะเลาะที่ดังก่อนหน้านี้เกรงว่าถ้าท่านได้ยินเข้าคงจะกังวลพอควร
โดยเฉพาะเมื่อพ่อของฉันท่านที่อาการดีขึ้นมากแล้วนับตั้งแต่พี่โฮชิมาตรวจสุขภาพให้คราวนั้นอีกทั้งยังส่งนักกายภาพให้มาดูแลเบื้องต้นอีกด้วย ดังนั้นฉันจึงไม่อยากให้อาการท่านทรุดลงอีกเพราะลำพังแค่การที่พ่อของฉันท่านกลับมาส่งเสียงได้บ้างแล้ว...แค่นี้มันก็ทำให้คนเป็นลูกอย่างฉันเบาใจและมีความหวังมากขึ้น...
มือบางที่กำลูกบิดแล้วค่อย ๆ บิดเปิดเข้าไปด้วยท่วงท่าที่เบาที่สุด และทันทีที่ร่างเล็กเข้าไปในห้องนอนของตัวเองได้แล้วความเงียบที่แทบจะไม่ได้ยินเสียงจากทางด้านนอกเลย อีกทั้งภาพของคนบนเตียงนอนที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่นั้น ก็พอจะทำให้ฉันเบาใจได้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้พ่อของฉันไม่ได้ตื่น
