ฝนที่ยังคงเทกระหน่ำตกลงมาตอกย้ำไม่หยุด แต่ละหยาดเม็ดที่กระทบร่างกายแสนบอบบางในเวลานี้ช่างเหมือนกับเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่หล่นลงมาทิ่มแทงให้ร่างระหงบอบช้ำไม่ต่างกับหัวใจ เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ที่ยังไม่จางหายแม้จะกินเวลาไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม แต่ว่าภาพของหญิงสาวที่ยังคงเอามือปิดหูแน่นยังคงหยุดนิ่งไม่ไหวติงไปจากหน้าคฤหาสน์หลังงามหลังนี้
และถึงแม้ว่าภาพภายนอกของหญิงสาวจะช่างดูเด็ดเดี่ยวต่อสิ่งที่มากแค่ไหน แต่ใครเล่าจะรู้ว่าข้างในของเธอนั้นตอนนี้มันทั้งอ่อนแอและหวาดกลัวเหลือเกิน อีกทั้งความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นมันยิ่งทำให้เธอใกล้ที่จะแตกสลายในไม่ช้า
“ฮึก...ฮึก...เฮียทิศค่ะ...เราจะต้องจบกันแบบนี้งั้นหรอ”
เสียงงึมงำเบา ๆ พูดกับตัวเองอย่างคนสิ้นหวัง ทุกถ้อยคำมีแต่ความตัดพ้อและไม่เข้าใจว่าตนเองทำผิดอะไรทำไมเขาถึงได้ไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้
สายฝนที่โปรยจนคนร่างเล็กเปียกโชก น้ำตาที่คละเคล้าจนแยกไ
