“โธ่...คุณลูกจันทำไมต้องมาพบมาเจออะไรแบบนี้ด้วยค่ะ...ฮึก...ฮึก...ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่ยอมปล่อยพวกเราได้มีชีวิตบ้างนะ” พี่นิดร้องไห้ออกมาอย่างเสียไม่ได้
“ลูกจันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ลูกจันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมทางนู้นถึงจองเวรจองกรรมไม่เลิกทั้ง ๆ ที่เขาก็ได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว ชีวิตของลูกจันเองก็ไม่เหลือแล้ว”
คำตัดพ้อที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายยามนึกไปถึงสิ่งที่ตัวเองกับครอบครัวต้องประสบพบเจอ สิ่งที่ทำให้ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดทำไมสุดท้ายแล้วคนที่เป็นเหมือนครอบครัว คนที่ครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีให้แก่กันถึงได้มาหักหลังและทำร้ายกันได้ถึงขนาดนี้
คำถามที่เหมือนจะไม่มีคำตอบยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดพร้อมกับล้อรถที่ยังคงเคลื่อนพุ่งทะยานไปสู่จุดหมายปลายทางที่ห่างไกลความเจริญขึ้นทุกขณะ และแม้ว่าในใจจะมีความกังวลอยู่บ้างกับสิ่งที่ต้องไปเผชิญในอนาคตกับสถานที่แปลกตาแ
