แค้นรักพันสวาท

บทที่ 4 ห้วงภวังค์...

ตู๊ดดดดดด...

คลิก ~~

“ว่าไงคะที่รัก ~~ มีอะไรจะให้เพื่อนคนนี้ช่วยเหลือดีค่ะ” (^-^)

ยัยดาด้าเพื่อนสาวที่สนิทที่สุดของฉันกรอกคำพูดหลังจากกดรับสาย

“คริคริ...รู้ดีจังเลยนะ” (^-^) ฉันหัวเราะให้กับความร่าเริงของเพื่อนสาว ก่อนจะอดแซวไม่ได้

“แน่นอนซิจ๊ะ ฉันเป็นเพื่อนสาวที่สนิทที่สุดในโลกของเธอนะ คริคริ” (^-^) ดาด้าตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

“จ้าาาาา ยกให้เป็นที่หนึ่งเลย” (^-^) ส่วนฉันที่ตอบกลับไปอย่างไม่เกินจริง เพราะฉันยกให้เพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนที่ทั้งสนิทและไว้ใจอันดับหนึ่ง

“อ่ะจ๊ะ อ่ะจ๊ะ เอาพอหอมปากหอมคอเนอะ ฉันยังไม่อยากลอยออกไปนอกหน้าต่างเพราะโดนเธอที่นู่น บอกความต้องการมาเลยจ้ะว่าต้องการให้ฉันช่วยอะไร” ดาด้าถามด้วยน้ำเสียงซุกซนเหมือนกับว่าตัวเธอนั้นรู้ดีว่าคำขอนี้สักวันต้องมาถึง

“อ่ะ...เออ...”

“ติดอ่างขึ้นมาเชียว...คริคริ”

“อย่าแซวได้ไหมล่ะ” (>////////////ณ บ้านพักตากอากาศต้นตระกูลรุ่งเรือง

“วันนี้เราพักกันที่นี่แล้วกันเนอะ ความจริงเฮียอยากพาเราไปที่เกาะส่วนตัวมากกว่า แต่ว่ามันดึกแล้วเดินทางทางเรือตอนนี้คงไม่สะดวกเท่าไรนัก”

คนตัวโตเอ่ยบอก หลังจากที่เขาพาเข้ามาในบ้านพักตากอากาศที่ฉันเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดีด้วยเพราะครอบครัวของเราสองคนเคยมาพักที่นี่ด้วยกันอยู่บ่อย ๆ เพียงแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราสองคนมากันตามลำพัง

“ลูกจันตามใจเฮียทิศเลยค่ะ” (^-^) ฉันยิ้มตาหยีตอบพร้อมกับเดินไปเปิดประตูกระจกด้านที่ติดกับทิวทัศน์ทะเลเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด

และในจังหวะที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว...

หมับ...!!

วงแขนกำยำก็โอบกอดฉันจากทางด้านหลังทันที พร้อมกับขโมยหอมแก้มฉันเสียฟอดใหญ่

ฟอด ~~

“เฮียทิศ...!!” (O///O) ฉันร้องเสียงหลงเพราะตกใจกับการกระทำของเขา แต่ทว่า...ร่างกายกลับยอมให้เขาโอบกอดรัดแน่นแต่โดยดี

“เหนื่อยไหมคะ อยากไปอาบน้ำก่อนไหม อีกสักพักอาหารที่สั่งไว้ถึงจะมาส่งแหนะ”

“นิดหน่อยค่ะ ว่าแต่เฮียทิศเถอะน่าจะเหนื่อยกว่าลูกจันอีก ไปนั่งพักก่อนดีกว่าไหมคะ มายืนตากลมแบบนี้เดี๋ยวจะป่วยเอาได้” ฉันที่ก้มหน้างุดเพราะไม่อยากให้คนตัวโตเห็นว่าตอนนี้ฉันหน้าแดงแค่ไหนได้แต่เอ่ยปากบอกเขาไป

“ตอนนี้เฮียก็พักอยู่นี่ค่ะ...เนี่ยพักตรงนี้เฮียสบายที่สุดเลยแถมกลิ่นก็หอมหวานน่าซุกจมูกอีกด้วย” (^-^)

คนตัวโตที่พูดไม่พูดเปล่า แต่ยังโน้มใบหน้าลงมาวางคางเอาไว้ที่บ่าของฉัน จนตอนนี้ลำคอระหงรับรู้ได้ถึงลมร้อนของลมหายใจจนพานทำให้หัวใจเต้นตูมตามไม่เป็นจังหวะ

“ปะ...ปากหวานอีกแล้วนะคะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ที่ไปเรียนเมืองนอกได้ไปปากหวานแบบนี้กับผู้หญิงที่นู่นไปทั่วหรือเปล่า” ฉันที่ถูกเขาป้อคำหวานใส่อีกทั้งการกระทำที่แนบชิดอย่างที่เราสองคนไม่เคยทำมาก่อนก็ทำให้ฉันถึงกับยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับร่างไปไหน ก่อนตัวเองจะไม่รู้ต้องทำยังไงเลยเลือกที่จะพูดเปลี่ยนประเด็นเพื่อสยบความรู้สึกปั่นป่วนแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นยามนี้

“เฮียเก็บไว้พูดกับเจ้าของหัวใจเฮียเท่านั้นค่ะ” (^-^)

คำหวานที่ยังคงสาดซัดมาไม่หยุดรังแต่จะทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ พองโตไม่รู้ตัว

“ใครหรอคะ ลูกจันรู้จักไหม” ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

“ลองไปส่องกระจกดูซิคะ คนคนนั้นนั่นแหละ”

สิ้นคำตอบของคนที่อยู่ด้านหลัง ฉันก็ถึงกับอดขำไม่ได้

“คริคริ มุกเก่ามากเลยค่ะ ฮ่าๆๆ”

“อะไรกัน โธ่...เฮียอุตส่าห์หาในอินเทอร์เน็ตมาเลยนะเนี่ย”

“ฮ่าๆๆ เฮียทิศไปค้นหามาตอนไหนคะ ได้ระบุปีไหมคะ ฮ่าๆๆ”

“โธ่หมดกันความโรแมนติก” คนตัวโตบุ้ยปากตัดพ้อแต่ก็ยังคงกอดร่างเล็กแน่น

“ฮ่าๆๆๆ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำลายบรรยากาศ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ ฮ่าๆๆ” ฉันที่ยิ่งพยายามหยุดขำแต่กลับเป็นยิ่งขำไม่หยุดแทน จนคนตัวโตอดไม่ได้ที่จะลงโทษด้วยความหมั่นไส้

“ฟอด ~~ นี่แหนะ ๆ หัวเราะใช่ไหม ฟอด ฟอด ฟอด...”

เฮียทิศที่มันเขี้ยวเพราะฉันหัวเราะเยาะเขาไม่หยุดกลับแก้แค้นฉันด้วยการระดมหอมแก้มฉันซ้ายทีขวาทีสลับไปมา

“ฮ่าๆๆ เฮียทิศพอแล้วค่ะ คริคริ พอแล้วลูกจันขอโทษค่ะ ฮ่าๆๆ”

“ไม่พอหรอก ฟอด ~~ นี่แหนะ เด็กดื้อต้องโดนทำโทษ ฟอด ~~”

“ฮ่าๆๆ พอแล้วค่ะ แก้มลูกจันช้ำหมดแล้ว” ฉันที่ได้แต่เบี่ยงดวงหน้าหลบไปมาแต่ก็ยังไม่อาจหลบริมฝีปากทรงเสน่ห์ของคนตัวโตได้

จนกระทั่ง...

พรึ่บ...!!

“ว๊ายยยยย...เฮียทิศปล่อยลูกจันลงนะคะ” (O///O)

ฉันถึงกับเบิกตากว้างหลังจากเขาที่จู่ ๆ ก็จับฉันอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปยังห้องนอนส่วนตัว

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

หัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ผสานสอดเข้ากับเสียฝีเท้าของคนที่กำลังโอบอุ้มฉันอยู่ตอนนี้

จากนั้น...เมื่อร่างของฉันได้ถูกเขาวางนอนราบลงบนที่นอนนุ่มแล้วใจที่เต้นระทึกก็ยิ่งระรัวดังกลองรบทันที...