บทที่ 3 เคลิบเคลิ้ม
1306 Words
ณ ห้างหรูใจกลางเมือง
“เอาอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”
น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยถามหลังจากเห็นฉันเพิ่งวางช้อนส้อม
“ไม่แล้วค่ะ เฮียทิศล่ะคะเอาอะไรเพิ่มไหม...??”
“ไม่แล้วเหมือนกันค่ะ งั้นเราเช็กบิลกันเลยไหม นี่หนังก็ใกล้จะฉายแล้วด้วย” คนตัวโตพูดพร้อมกับมองนาฬิกาหลักสิบล้านที่อยู่ตรงข้อมือ
กระทั่งเวลาผ่านไปจนหนังจบ...
“สนุกไหมคะ...” (^-^) เฮียทิศถามฉันก่อนที่เขาจะส่งมือมาขยี้ผมนุ่มยาวสลวยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“สนุกมากเลยค่ะ ว่าแต่เฮียทิศเถอะค่ะ มาดูหนังที่ลูกจันอยากดูสนุกไหม ลูกจันรู้นะคะว่าเฮียทิศไม่ชอบหนังแนวนี้”
“สนุกซิคะ” (^-^)
“สนุกจริงหรอคะ ไม่ใช่พูดเอาใจลูกจันนะ เพราะว่าลูกจันเห็นแต่เฮียทิศ...” ฉันที่กำลังเจื้อยแจ้วถึงกับหยุดปากเพราะกลัวหลุดพูดในสิ่งที่น่าอายออกไป
“เห็นแต่อะไรหรอคะ...หืมมมม ~~” คนตรงหน้าหันมาทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ทันที จนฉันที่หน้าร้อนผ่าวถึงกับกลอกตาหลุกหลิกไม่หยุด
“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” ฉันก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองสายตาชวนวูบวาบนั้นเลย
“บอกเฮียมานะคะ มีความลับกับเฮียหรอ เฮียเสียใจนะ” คนตัวโตที่มักจะรู้จุดอ่อนฉันดีใช้คำพูดที่ฉันต้องยอมเขาเสียทุกครั้งไป
“ไม่ใช่นะคะ อะ...เออ...” (>//////-///<)
“จริงหรอคะ แต่ถ้าลูกจันไม่อยากไปหรืออยากไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึกเฮีย แบบนั้นเฮียไม่ต้องการนะคะ” คนตัวโตที่ในตอนแรกยังมีน้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนจะปรับเสียงเป็นจริงจังในประโยคท้าย
“ลูกจันอยากไปจริง ๆ ค่ะ” ฉันตอบไปตามความต้องการของหัวใจตัวเอง
“ให้เฮียโทรไปขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่ให้เอาไหมคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลูกจันโทรไปบอกพวกท่านเอง” ฉันรับตอบคนด้านข้างกลับไป ด้วยเพราะในหัวคิดแผนเอาไว้แล้ว
สิ้นคำตอบฉันก็จัดการหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ไปยังปลายสายที่ต้องการทันที...
- Writer
