“อะ...เออ...เอางั้นก็ได้ แต่ว่าพวกกูจะเอาคนละแสนนะ”
เสียงของไอ้หัวโจกที่เอ่ยต่อรองออกมาจนฉันได้แต่กำหมัดแน่น เพราะหลังจากที่ฉันกวาดสายตามองดูผู้คนที่มาร่วมกลุ่มรวมตัวกันอยู่ที่หน้าบ้านเช่าดูแล้ว น่าจะมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนอย่างแน่นอน
ดังนั้นถ้าจะให้ฉันต้องมาให้เงินคนเหล่านี้มากขนาดนั้นแล้วล่ะก็ ฉันเองก็ไม่มีและไม่ยอมเหมือนกัน...!!
“ล้านหนึ่ง...!!” ฉันโพล่งออกไป
“คุณลูกจันค่ะ...!!” (O_O)
“ไม่ได้ๆๆ คนละแสนขาดตัว” (-*-)
“ถ้าไม่ตกลงก็ไม่ต้องเอา แล้วกลับไปให้หมดไม่งั้นฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุก...!!”
ฉันที่เหลืออดและไม่ยอมที่จะถูกเอาเปรียบไปมากกว่านี้อีกแล้วก็ได้แสดงท่าทีหนักแน่นแม้ว่าในใจจะหวาดหวั่นกลัวว่ากลุ่มคนตรงหน้าจะบันดาลโทสะแล้วเข้ามารุมทำร้ายพวกฉันก็ตาม
และด้วยท่าทางหนักแน่นและเด็ดขาดของฉันที่แสดงออกไป กลุ่มคนที่เป็นเหมือนกลุ่มโจรร้ายก็เริ่มที่จะตื่นตระหนกออกอาการทันที
“เอายังไงดี
