พรึ่บ...!!
“กรี๊ดดดดด ~~ ตาเถรตกแคร่หน้าคะมำทิ่มขี้”
และด้วยเสียงอุทานของคุณเชนนี่แม้ว่าฉันอยากจะขำมากแค่ไหนแต่ต้องข่มใจเอาไว้ด้วยเพราะฉันกำลังแสร้งว่าตัวเองใส่หูฟังอยู่และไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
“อ่ะ...สวัสดีค่ะคุณเชน”
ฉันรีบทักทายเพื่อกลบเกลื่อนทำเป็นไม่ได้ยินเสียงอุทานและการคุยโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ของคนตรงหน้า
“อ่ะ...อ่ะ...สวัสดีค่ะ เอ๊ย! ครับ”
“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เมื่อกี้ทำให้คุณเชนตกใจ”
“อ่ะ...ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่...คุณอยู่ตั้งแต่ตอนไหนกันครับเนี่ย”
คำถามที่มาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยทำให้ฉันรู้ดีว่าตัวเองต้องเล่นละครต่อไป
“ค่ะ...ว่ายังไงนะคะ อ่ะ...อ๋อขอโทษทีค่ะพอดีลูกจันลืมเอาหูฟังออก” ฉันพูดพร้อมกับทำทีเป็นหยิบหูฟังออกไปด้วย และด้วยการกระทำของฉันก็ทำให้คนตรงหน้าพลางถอนหายใจคลายความกังวลไปได้มาก
และด้วยการแสดงที่ฉันตั้งใจทำให้คนตรงหน้าสบายใจก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ฉันกับคุณเช
