หลังจากกลับมาถึงบ้านฉันก็ยังคงช่วยพี่นิดเหมือนเช่นทุกวันที่เคยทำ และปฏิบัติกับผู้เป็นบิดาเหมือนดั่งที่ทำเช่นเคย ก่อนที่ห้วงนิทราจะพาฉันหลับใหลยาวไปจนถึงช่วงบ่าย
“ตื่นแล้วหรอค่ะคุณลูกจัน” (^-^)
พี่นิดเอ่ยทักทายหลังจากที่เห็นฉันอาบน้ำแต่งตัวกำลังจะเดินออกไปหน้าบ้าน และด้วยสีหน้าที่ดูดีใจจนผิดปกติของพี่นิดนั่นจึงทำฉันอดสงสัยไม่ได้
“พี่นิดวันนี้มีอะไรดี ๆ หรือเปล่าคะทำไมลูกจันถึงรู้สึกว่าพี่นิดดูอารมณ์ดียังไงบอกไม่ถูก”
ฉันหรี่ตาเล็กน้อยอย่างต้องการจับผิดคนตรงหน้า
“คริคริ...คุณลูกจันก็ไปดูที่หน้าบ้านเองซิคะ...คริคริ”
พี่นิดที่ไม่ตอบแต่กลับทำหน้าพยักพเยิดไปทางหน้าบ้านอย่างอารมณ์ดีแทน
“มีอะไรงั้นหรอค่ะ...??” (O.O) ?
“ไปดูเองซิคะ” (^-^)
ก่อนที่ฉันจะทนเสียงเร้าหรือไม่ไหวยอมเดินออกไปดูหน้าบ้านอย่างที่พี่นิดต้องการ
และทันทีที่ฉันโผล่หน้าออกไปหน้าประตูบ้าน ภาพบุคคลที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาท
