ความคิดที่นาน ๆ ทีจะโผล่ขึ้นมาเพื่อหาทางลงให้กับความรู้สึกของตัวเอง แต่ช่างน่าขันที่ไม่ว่ายังไงถึงตัวเขาจะคิดหาเหตุผลมากเพียงใดก็ตาม...สุดท้ายแล้วความเป็นจริงที่ยังต้องเผชิญอยู่ในตอนนี้...มันก็ยังคงเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสอยู่ดี...
“ฮึก...ลูกจัน...ทำไมถึงทำกับเฮียอย่างนี้ ลูกจันไม่รักเฮียทิศแล้วหรอ พระจันทร์ไม่เคยรักพระอาทิตย์ดวงนี้เลยหรือไง ฮึก...ฮืออออ ~~”
เสียงคร่ำครวญยังคงถูกส่งออกมาไม่ขาดสายโดยไม่สนใจคนที่อยู่ด้านนอกที่ได้ยินว่าจะเจ็บปวดหัวใจมากแค่ไหนและพวกเขาจะจากไปแล้วหรือเปล่า
โดยเฉพาะถ้าหากคนที่อยู่ด้านนอกได้มาเห็นสภาพร่างกายที่เสื่อมโทรมผมเผ้ารุงรังไม่ดูแลตัวเองอันเนื่องมาจากสาเหตุของความเจ็บปวดที่ได้รับ ความเจ็บปวดที่เป็นเหมือนม่านหมอกปกคลุมร่างกายที่เคยสง่างามมันช่างคล้ายกับเงาของปรากฏการณ์สุริยุปราคาที่เข้ามาบดบังความสว่างไสวของพระอาทิตย์ที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างศูนย์กลางของจักรวา
