หัวใจที่หลุดลอย
1804 Words
ภาพที่ ภพ เดินประคอง ยาหยี ไปที่รถเอสยูวีคันหรูหรานั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงในใจของคณิน เขาเห็นร่างบางที่เขาเคยโอบกอดทุกคืนก้าวขึ้นรถไปกับชายอื่นต่อหน้าต่อตา คณินลุกพรวดขึ้นหวังจะโผเข้าหาแต่ไม่ทันเสียแล้ว รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปอย่างนิ่มนวล ทิ้งให้เขายืนกำหมัดแน่นจนตัวสั่น
“โธ่โว้ย!!”
คณินสบถออกมาลั่นลานจอดรถ เสียงทุ้มแหบพร่าเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและหวาดหวั่น เขารีบพุ่งตัวไปที่รถสปอร์ตของตัวเองทันที
“เฮ้ย! ไอ้ณิน! ใจเย็นก่อนมึง มึงจะไปไหน!”
ไกด์กับทีมพยายามจะดึงเพื่อนไว้ แต่กลับต้องกระโดดหลบหนีกระเจิงเมื่อเครื่องยนต์สูบฉีดแรงม้าแผดคำรามกึกก้อง คณินเหยียบคันเร่งออกตัวจนล้อบดกับพื้นถนนส่งกลิ่นไหม้คลุ้ง ทิ้งเพื่อนทั้งสองไว้เบื้องหลังพร้อมเสียงตะโกนไล่หลังที่เขาไม่มีทางรับฟัง วินาทีนี้ เลือดในกายของคณินเดือดพล่านจนเห็นทุกอย่างเป็นสีแดง
กูไม่ยอม... ต่อให้ต้องตายกูก็ไม่มีวันปล่อยมึงไปกับมัน!
คณินขับตามรถของภพไปติดๆ ในระยะที่กดดันอย่างหนัก สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ท้ายรถคันหน้าอย่างไม่วางตา มือหนาที่จับพวงมาลัยสั่นเทาด้วยความรู้สึกรุนแรงที่ผสมปนเปกัน ทั้งหวงแหน เสียใจ และโกรธแค้นตัวเองที่ปล่อยให้คนอื่นมาทำหน้าที่แทนเขา
จนกระทั่งรถคันข้างหน้าเลี้ยวเข้าไปในคอนโดมิเนียมหรูแห่งใหม่ที่คณินไม่เคยรู้จักมาก่อน หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บจุก... นี่สินะ ที่อยู่ใหม่ของเธอ... ที่ที่ไม่มีกูอยู่ในแผนการของมึงเลย
คณินเบรกรถจนตัวโก่งทันทีที่รถของภพจอดสนิท เขาเห็นยาหยีก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางอ่อนแรง และเห็นภพที่ทำหน้าที่สุภาพบุรุษเดินอ้อมมาเพื่อจะไปส่งเธอที่หน้าลิฟต์ ภาพความนุ่มนวลนั้นมันบาดตาจนคณินทนไม่ได้อีกต่อไป
เขาเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมา พุ่งตรงไปด้วยความเร็วที่เหมือนพายุหมุน ก่อนที่มือของภพจะทันได้แตะที่แผงกดลิฟต์ มือหนาของคณินก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของยาหยีอย่างแรง
“จะไปไหนยาหยี! กลับไปคุยกับกูให้รู้เรื่องก่อน!”
ยาหยีสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยที่บัดนี้ซีดเซียวหันมามองต้นเหตุด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งเหนื่อยล้าและอึดอัดใจอย่างที่สุด แรงบีบที่ข้อมือทำให้เธอเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว แต่นั่นไม่เท่าความเจ็บปวดที่เห็นคณินยังคงใช้ความรุนแรงและอารมณ์อยู่เหนือทุกอย่าง
“ปล่อยนะคณิน! นายตามมาได้ยังไง!” ยาหยีพยายามสะบัดมือออก แต่คณินกลับยิ่งกำแน่นขึ้น สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อและทุรนทุรายอย่างคนที่กำลังจะขาดใจ
“ตามมาดูให้เห็นกับตาไงว่ามึงพามันมาถึงคอนโด! นี่เหรอที่บอกว่าจบกัน... ที่แท้มึงแค่อยากไล่กูไปให้พ้นทางเพื่อจะมาพลอดรักกับมันใช่ไหมหยี!” คณินแผดเสียงใส่ด้วยความคลั่งรักที่บิดเบี้ยว
เขากำลังเป็นบ้า... บ้าเพราะไม่รู้จะรั้งเธอไว้ด้วยวิธีไหนนอกจากความรุนแรงที่เขาถนัด ทั้งที่ในใจอยากจะคุกเข่าอ้อนวอนขอโทษเธอแทบขาดใจ แต่สิ่งที่แสดงออกมากลับมีเพียงความดุดันที่หัวใจของเขากำลังแหลกสลาย
“คณิน! หยุดพูดจาพล่อยๆ แบบนี้เดี๋ยวนี้!”
ยาหยีตะคอกกลับทั้งน้ำตา ความเสียใจและอับอายพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับปลอกเหล็ก “นายไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉัน หรือดูถูกคุณภพแบบนี้ เราจบกันเพราะนายทำตัวนายเอง อย่าโยนความผิดให้คนอื่น!”
“จบเหรอ? มึงพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงหยี!” คณินขยับเข้าไปใกล้จนชิด ร่างสูงใหญ่คุกคามเธอด้วยความโกรธที่ผสมกับความตัดพ้อ “กูไม่จบ! มึงได้ยินไหมว่ากูไม่จบ!”
ในจังหวะที่คณินกำลังจะกระชากร่างบางเข้าหาตัว ภพที่ยืนดูอยู่ด้วยความอดทนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางทันที มือหนาของภพคว้าข้อมือคณินข้างที่จับยาหยีไว้ แล้วออกแรงบีบเพื่อส่งสัญญาณเตือน
“ปล่อยมือจากเธอครับคุณคณิน” ภพพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและเย็นเยียบ สายตาของเขาจ้องตรงไปที่คณินอย่างไม่เกรงกลัว “คุณกำลังทำเธอเจ็บ และนี่คือพื้นที่ส่วนตัว ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมจะให้รปภ. แจ้งตำรวจจัดการคุณเดี๋ยวนี้”
“ตำรวจเหรอ? มึงคิดว่ากูกลัวหรือไง!” คณินหันไปถลึงตาใส่ภพพร้อมจะวางมวยเต็มที่ “มึงนั่นแหละถอยไป! อย่ามายุ่งเรื่องของผัวเมีย!”
“ผัวเมียที่นายเป็นคนทำลายมันเองกับมือน่ะเหรอคณิน!” ยาหยีแผดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มเยาะที่มุมปากของเธอในนาทีนี้มันกรีดหัวใจคนฟังจนเหวอะหวะ
“คนเป็นผัวเขาไม่ปล่อยให้เมียร้องไห้คนเดียวเป็นเดือนๆ หรอก คนเป็นผัวเขาไม่เอาความตื่นเต้นนอกบ้านมาเหยียบย่ำใจคนที่รออยู่หรอก... นายมันก็แค่ผู้ชายหวงก้างที่กลัวจะเสียของเล่นไปเท่านั้นแหละ!”
คำว่า ‘ของเล่น’ ที่ออกจากปากยาหยีทำให้คณินนิ่งอึ้งไปเหมือนถูกหมัดหนักๆ ชกเข้าที่หน้าหงาย สายตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นระริกพยายามจะมองหาความรักในดวงตาคู่สวย แต่มันกลับไม่มีเหลือเลย... มีเพียงความรำคาญและเจ็บปวด
“ยาหยี... กู...” น้ำเสียงดุดันแปรเปลี่ยนเป็นสั่นเครือ คณินเริ่มเสียศูนย์เมื่อเห็นว่าความรุนแรงของเขาไม่ได้ผล
“คุณภพคะ... หยีขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนนะคะ” ยาหยีหันไปพูดกับภพด้วยน้ำเสียงที่ต่างกันลิบลับ ก่อนจะหันมามองหน้าคณินเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้าอยากให้ฉันยังเหลือความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับนายไว้บ้าง... ก็กลับไปซะ อย่าให้ฉันต้องรังเกียจนายไปมากกว่านี้เลย”
พูดจบ ยาหยีก็กดคีย์การ์ดผ่านประตูลิฟต์เข้าไปโดยมีภพเดินตามเข้าไปติดๆ ทิ้งให้คณินยืนนิ่งค้างอยู่เพียงลำพังหน้าลิฟต์ที่ค่อยๆ ปิดตัวลง
เขามองดูตัวเลขชั้นที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น... รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ คณินทรุดตัวลงพิงกำแพงเย็นเฉียบ มือหนาปิดหน้าตัวเองพลางสะอื้นฮักออกมาอย่างหมดท่า ความจริงที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การเห็นเธอไปกับใคร... แต่คือการรู้ตัวว่าเขาเองที่เป็นคนผลักเธอไปสู่อ้อมกอดนั้น
สายตาของคณินจดจ้องอยู่ที่ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าปัดลิฟต์ที่หยุดลงตรงชั้น 15 หัวใจของเขาเต้นรัวแรงราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังจะระเบิด
"ไม่... ไม่ได้ ต้องไม่ใช่แบบนี้ หยีจะทิ้งกูไปแบบนี้ไม่ได้"
เขารอจนกระทั่งลิฟต์อีกตัวเลื่อนมาถึง และพุ่งตัวเข้าไปข้างในทันที ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 15 เขาเห็น ภพกำลังเดินกลับมาทางเดิมเพื่อลงลิฟต์ คณินรีบเบี่ยงตัวหลบเข้าซอกมุมกำแพงด้วยหัวใจที่บีบคัด เขาจ้องมองศัตรูหัวใจเดินผ่านหน้าไปโดยที่มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน
เมื่อเสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นบอกว่าภพลงไปแล้ว คณินก็ไม่รอช้า เขาสาวเท้าเดินฉับๆ ไปตามทางเดินที่เงียบสงัดมุ่งหน้าไปยังห้องที่เขาเห็นรางๆ ว่ายาหยีกำลังยืนอยู่
ยาหยียืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแตะด้วยใจที่สั่นไหว เธอพยายามกลั้นน้ำตาและหวังเพียงว่าจะได้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยของตัวเองเสียที ทว่าในจังหวะที่เสียงตัวล็อกประตูดังแกร็ก และเธอกำลังจะผลักเข้าไป...
หมับ!
มือหนาอันคุ้นตาพุ่งเข้ามาคว้าขอบประตูไว้ได้ทัน ยาหยีสะดุ้งสุดตัวหันกลับมามองด้วยความตระหนก "คณิน! นาย..."
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทักท้วง คณินก็ใช้แรงมหาศาลผลักบานประตูให้เปิดกว้างพร้อมกับดันร่างบางเข้าไปด้านในห้องพักใหม่ของเธออย่างรวดเร็ว เขาตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะใช้เท้าถีบประตูให้ปิดสนิทเสียงดังปัง! พร้อมกับกดล็อกกลอนทันที
"คณิน! ออกไปนะ! นายเข้ามาในห้องฉันทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้!" ยาหยีแผดเสียงสั่นเครือ เธอถอยกรูดไปจนหลังชนกับโต๊ะกินข้าว สายตามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง
คณินไม่ได้พุ่งเข้าไปทำร้ายเธอ แต่เขายืนหอบหายใจหนักๆ อยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยจองหองบัดนี้ดูบิดเบี้ยวด้วยความทุรนทุราย เขามองไปรอบๆ ห้องใหม่ของเธอ... ห้องที่สะอาดตา ห้องที่ไม่มีรูปคู่ของเขาและเธอวางอยู่แม้แต่ใบเดียว
"มึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ ยาหยี..." คณินพึมพำเสียงแหบพร่า "มึงหนีกูมาอยู่ในห้องแคบๆ แบบนี้ เพื่อจะหนีกูไปหาไอ้หน้าอ่อนนั่นจริงๆ เหรอวะ!"
"หยุดเรียกคุณภพแบบนั้นนะ! และเลิกเรียกฉันว่ามึงกูสักที!" ยาหยีตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลอาบแก้ม "ที่นี่คือห้องของฉัน คือชีวิตใหม่ของฉันที่ไม่มีนาย... นายเข้ามาทำไมคณิน นายยังทำร้ายฉันไม่พออีกเหรอ?"
"กูไม่ได้อยากทำร้ายมึง!" คณินก้าวเท้าเข้าหาเธอหนึ่งก้าวด้วยท่าทางที่เหมือนหมาจนตรอก "กูแค่... กูแค่ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นมึงไปเป็นของคนอื่น กูทนไม่ได้ที่ต้องตื่นมาแล้วไม่เจอมึงที่เตียง กูจะบ้าตายอยู่แล้วมึงรู้ไหม!"
เขาพยายามจะเอื้อมมือไปจับไหล่เธอ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรังเกียจ ทำให้คณินชะงักค้างกลางอากาศ มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความดุดันที่เขาเคยใช้ปกปิดความอ่อนแอเริ่มพังทลายลง
"กลับไปเถอะคณิน... กลับไปใช้ชีวิตที่ตื่นเต้นของนายซะ อย่ามายุ่งกับชีวิตเรียบง่ายของฉันอีกเลย"
"ไม่... กูไม่กลับ ถ้ากูไม่มีมึง ชีวิตกูก็ไม่มีอะไรตื่นเต้นทั้งนั้นแหละหยี" คณินพูดพลางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธออย่างหมดแรง สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความวิงวอนที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ
"ขอโทษ... กูขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ให้โอกาสกูซ่อมมันได้ไหมหยี อย่าเพิ่งทิ้งเกียร์ของกูไปเลยนะ..."
- Writer
