คนใจร้าย[NC+]
1719 Words
ท่ามกลางเสียงเนื้อกระทบกันที่ดังสนั่น มือหน้าเลื่อนไปสะโพกของเธอเมื่อแรงอารมณ์เริ่มโหมกระหน่ำ กดมันลงรับแรงกระแทกของเขาจนแก่นกายทะลวงเข้าออกในช่องทางรักอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเธอปิดพริ้มด้วยความสุขสม ใบหน้าแหงนเงยรับจังหวะสวาทที่รุนแรงของเขา
“อ่า! ตอดเก่งฉิบหาย!... อื้ม!... กูจะเอามึงให้จำเลยหยี! มึงจะได้จำว่าผัวมึงกระแทกมึงยังไง!”
ยิ่งเขากระแทกลงลึก คณินถึงกับสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาคมกริบจับจ้องรอยเชื่อมนั้นอย่างคลั่งใคล้ คณินครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านและจุกเสียด แรงตอดรัดที่ช่องทางรักของเธอมันชัดเจนและร้อนแรง ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสกับทุกอณูเนื้อของเขาจนแทบคลั่ง มันคือสัมผัสที่เขาโหยหามาตลอดหลายเดือนก่อนเธอจะหนีมา... ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวด้วยความสุขสมจนแทบจะควบคุมไม่ได้ เขาขยำสะโพกของเธออย่างแรงราวกับต้องการระบายความคลั่งในตัว
“อ๊า! ลึกไป! คณิน! อ๊ะ อ๊ะ!”
“อ่า... ซี้ดดดด... ยาหยี... มึงนี่มัน... ตอดกูยับเลย แม่ง...”
เสียงครางหวานขาดห้วงเพราะแรงเสียดสีที่รุนแรงหนักหน่วงมันทรมานจนแทบทนไม่ไหว เธอไม่เคยเห็นเขาคลั่งขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่คบกันมา คณินกัดริมฝีปากแน่นกระแทกสวนแรงตอดรัดนั้นอย่างรุนแรงและโหยหา เขาบดควงสะโพกให้มันคลายแต่กลับยิ่งบีบรัดแก่นกายของเขาแทบขาด
“ซี้ดดดด... อ่า... เมีย... มึงรัดขนาดนี้อยากให้ผัวแตกในใช่ไหม!” คณินครางชื่อเธอออกมาด้วยความรักที่บ้าคลั่ง เขาซุกหน้าลงกับหมอนข้างใบหูเธอพลางพึมพำเสียงพร่า
"ฮึก... คณิน... นายมันคนใจร้าย" ยาหยีครางปนสะอื้น มือเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้าง ลากเล็บทิ้งรอยแดงไว้เพื่อระบายความรัญจวนใจที่เกินจะรับไหว
"เออ... กูมันใจร้าย แต่ดูมึงดิหยี..." คณินโน้มตัวลงมาสบตาเธอในจังหวะที่รุนแรงที่สุด เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน "ปากมึงบอกว่าเกลียดกู... แต่ดูดิว่าข้างในมึงมัน 'ต้อนรับ' กูแน่นขนาดไหน มึงหลอกใครก็หลอกได้ แต่หลอกกูไม่ได้หรอกหยี!"
เขาจงใจย้ำเน้นทุกสัมผัสเพื่อให้เธอจดจำทั้งรุนแรงและรวดเร็วถี่ยิบ ยาหยีเผลอแอ่นกายรับแรงอารมณ์ที่คณินปรนเปรอให้ราวกับคนหลงทางในทะเลทรายที่เพิ่งเจอโอเอซิส ร่างกายของเธอตอบรับเขาอย่างซื่อสัตย์ ทรยศต่อความตั้งใจเดิมอย่างหมดสิ้น ทุกจุดที่เขาบดเบียด ทุกที่ที่เขาฝากรอยรักไว้ มันคือคำประกาศชัยชนะของคณินที่มีเหนือเธอ
ยาหยีไม่มีแรงจะเถียงอีกต่อไป เธอทำได้เพียงปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับกระแสพายุอารมณ์ที่คณินจงใจพัดกระหน่ำใส่ ความเสียใจถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ความเร่าร้อนที่แผดเผาจนทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความคลั่งรัก
“อ๊า! อ๊ะ! จะเสร็จ!”
เสียงสั่นพร่าที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอราวกับคำประกาศิต มันจึดชนวนเร่งเร้าให้ไปปรารถนาในตัวคณินโหมกระหน่ำถึงขีดสุด เขาเห็นยาหยีแอ่นกายรับแรงกระแทกของเขาอย่างเต็มที่ ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความสุขสมที่เกินจะทนทาน เล็บเล็กๆทั้งสิบนิ้วจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังแกร่งของเขาอย่างแรง จนเนื้อเขียวช้ำเป็นรอยตามนิ้ว
ภายในช่องทางรักของเธอตอดรัดแก่นกายของเขาถี่ระรัวสลับกับการเกร็งกระตุกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นั่นบ่งบอกว่าเธอกำลังจะถึงฝั่งฝันเพราะเขา คณินแทบจะทนไม่ไหว เขาก้มหน้าซุกไซ้ซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นหอมหวานที่ปะปนกลิ่นสาบสางของสัมพันธ์สวาทที่กำลังจะสิ้นสุดลง
“ไม่ไหวแล้วเหรอ... เมีย... ดี! เสร็จไปพร้อมผัวของมึงนี่แหละ!”
คณินเร่งจังหวะกระแทกสุดแรงอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วและแรงที่ไม่มีผ่อนปรนทำให้ร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามแรงส่ง เสียงเนื้อกระทบกันดังตับๆถี่รัวราวกับเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เคล้ากับเสียงครางที่ดังระงมไปทั่วห้องของทั้งสองคน มือข้างหนึ่งกดประสานมือของเธอไว้ทั้งสองข้างกดลงแนบเตียงไว้แน่น มืออีกข้างของเขาบีบคลึงสะโพกมนของเธออย่างแรงจนเป็นรอยแดง
“อ๊า!!!”
ยาหยีกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ช่องทางรักของเธอบีบรัดแก่นกายของเขาแน่นจนเขารู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดที่รุนแรงราวกับจะบีบขยี้เขาให้แหลก สัมผัสอุ่นร้อนภายในร่างกายของเธอกำลังฉีดพ่นน้ำรักออกมาเปียกชุ่มไปทั่วแก่นกายของเขา
“อ่า!!!!”
คณินคำรามเสียงต่ำ เสียงหอบหายใจของเขาดังระงมราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะถึงจุดสิ้นสุด เขาเร่งจังหวะกระแทกอีกสองสามครั้ง ก่อนจะคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งปลดปล่อยทุกหยาดหยดของธารลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของเธอจนเต็มเปี่ยม เขากระแทกย้ำอีกครั้งเป็นการปิดท้าย ก่อนจะค้างกายเขาไว้ปล่อยให้ความอุ่นร้อนยังคงเชื่อมต่อกันอยู่
เขาทิ้งตัวลงทาบทับร่างกายเธอพลางซบหน้าลงบนลาดไหล่เนียน สูดหายใจเอาความหอมหวานของร่างกายเธอเข้าไปจนเต็มปอด แรงตอดรัดภายในยังคงบีบรัดแก่นกายของเขาอย่างต่อเนื่อง มันเป็นความสุขสมที่เขาโหยหามานานแสนนาน
เมื่อพายุสงบลง คณินไม่ได้ลุกหนีไปไหน เขาโอบกอดร่างที่สั่นเทาของยาหยีไว้ในอ้อมแขนแน่น กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากดุดันเป็นเว้าวอนปนความดิบเถื่อนตามสไตล์ของเขา
“มึงหนีกูไม่พ้นหรอกหยี... เพราะทั้งร่างกายและหัวใจของมึง มันเป็นของวิศวะอย่างกูไปตั้งแต่วันแรกที่มึงรับเกียร์กูไปแล้ว อย่าหนีกูไปไหนอีก... กูอยู่ไม่ได้...”
ยาหยีสะอื้นฮัก ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ น้ำตาที่รินไหลออกมาไม่ใช่แค่เพราะความเจ็บ แต่เพราะเธอ ‘สมเพชตัวเอง’ ที่ร่างกายเจ้ากรรมดันจดจำจังหวะชีวิตของเขาได้ดียิ่งกว่าสิ่งใด ทั้งที่พยายามหนีเขามาตลอด แต่ร่างกายกับซื่อสัตย์กับเขาอย่างไม่น่าให้อภัย
คณินไม่ได้ลุกหนีหรือทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความอ้างว้างเหมือนที่ผ่านมา เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ พลิกกายดึงร่างบางที่ยังคงสั่นเทาเข้ามาแนบอกแน่น และซบหน้าลงกับลาดไหล่ที่ชื้นเหงื่อของยาหยี
“หยี... กูขอโทษ” เสียงที่เคยดุดันและกักขฬะเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างที่เธอแทบไม่เคยได้ยิน “กูรู้ว่ากูรุนแรง... แต่กูคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ว่ะ พอกูเห็นมึงอยู่ตรงหน้า... กูแม่งคลั่งจนแทบเสียสติ”
เขาพรมจูบเบาๆ ที่ขมับของเธออย่างโหยหา ยิ่งได้กอด ยิ่งได้สัมผัส คณินยิ่งรู้สึกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขามันเหมือนคนตายซาก และตอนนี้เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอมลายหายไปไหนอีก
“มึงนอนพักนะ... เดี๋ยวกูไปเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดตัวให้ จะได้สบายตัว” เขาพึมพำอย่างอาทร ก่อนจะจูบซับน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มสวยราวกับจะปลอบประโลม
ยาหยีนอนนิ่งให้เขาโอบกอด ร่างกายเธอยังคงรุ่มร้อนจากสัมผัสของเขา แต่น้ำตาที่ไหลออกมามันคือความขัดแย้งที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัวใจ
‘ทำไมต้องมาทำดีตอนที่ฉันเดินออกมาแล้ว... ทำไมต้องงบีบบังคับกันแบบนี้’
เธอรู้สึกสมเพชตัวเองที่ร่างกายมันทรยศจนมาถึงขั้นนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าถ้าตอนนี้เธอผลักไสเขาอย่างรุนแรง หรือตะโกนไล่เขาออกไปอีก คณินจะเปลี่ยนจากหมาอ้อนกลายเป็นสัตว์ป่าที่พร้อมจะทำตามคำขู่ทันที... เขาจะทำลายชีวิตใหม่ที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นมา เขาจะประจานความสัมพันธ์นี้ให้คนทั้งคอนโดและที่บริษัทใหม่ได้รับรู้ ซึ่งเธอเสี่ยงไม่ได้
ยาหยีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาที่รื้นน้ำตาแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบอย่างคนที่ตัดสินใจบางอย่างได้
ในเมื่อเขาอยากจะรั้งเธอไว้ด้วยวิธีนี้ เธอก็จะใช้ความใจอ่อนของเธอนี่แหละเป็นเครื่องมือ... เธอจะไม่ยอมง่ายๆ แบบที่เขาคิด แต่เธอจะทำให้เขารู้รสชาติของการเป็นของตายที่มีหัวใจว่ามันทรมานแค่ไหน
“นิ่งทำไมหยี... โกรธกูเหรอ?” คณินถามเสียงแผ่ว พลางกระชับอ้อมกอด
“นายขู่ฉันขนาดนั้น... ฉันยังมีสิทธิ์โกรธด้วยเหรอคณิน?” ยาหยีตอบเสียงเรียบเย็น ไม่ได้สะบัดตัวหนีแต่ก็ไม่ได้กอดตอบ “อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ในเมื่อนายได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว... แต่อย่าลืมนะว่าสิ่งที่นายได้ไป มันก็แค่ร่างกายที่ฉันไม่มีทางเลือกจะปกป้องมันเท่านั้นแหละ”
คำพูดนิ่งๆ แต่บาดลึกของยาหยีทำเอาคณินหน้าชา เขาเจ็บจุกไปถึงขั้วหัวใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่นาทีนี้ขอแค่เธอยังอยู่ตรงนี้ ต่อให้เธอจะถ่มถุยใส่หน้าเขาเขาก็ยอม
“กูจะพิสูจน์ให้มึงเห็นเองหยี... ว่ากูไม่ได้อยากได้แค่ตัวมึง”
คณินลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปจัดการหาผ้าและน้ำอุ่นมาปรนนิบัติเธออย่างที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อน เขาบรรจงเช็ดคราบสกปรกที่เหนอะหนะตามซอกขาและจุดอ่อนไหวอย่างเบามือ ส่วนยาหยีที่นอนมองแผ่นหลังแกร่งของเขาอยู่นั้น เธอก็ลอบยิ้มเย็นที่มุมปาก...
‘คิดจะซ่อมหัวใจฉันเหรอคณิน? ได้... งั้นเตรียมตัวรับบทเรียนที่ฉันจะใช้สั่งสอนนายได้เลย’
- Writer
- chap_listContents
- likeADD