ลิขิตรักรอยอดีต

1.บทนำ

1-บทนำ

“นายตะวัน!” สายรุ้งกัดฟันพูดในลำคอ เรียกชื่อคู่แข่งทางธุรกิจด้วยความแค้น เธอหัวเสียกับเรื่องงานยังไม่พอ รถยนต์ที่ขับไปกลับทุกวันดันเหยียบตะปูจนยางแบน

“ทำไม แกถึงซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้วะ สายรุ้ง” เธอถามตัวเองด้วยน้ำเสียงแสดงความหงุดหงิด พลางคิดว่าอีกราวครึ่งปีก็จะถึงวันเกิดอายุครบเบญจเพส ทำไมเรื่องร้าย ๆ ต้องรีบเกิดขึ้นตอนนี้

สายรุ้งเป็นคนเก่ง เป็นผู้หญิงทำงานตัวจริง เธอเริ่มต้นสร้างธุรกิจด้วยเงินไม่กี่แสนที่แม่ฝากให้ตั้งแต่ยังเล็ก จนผลิตภัณฑ์ดูแลผิวพรรณและเสริมความงามประสบความสำเร็จ ด้วยเวลาเพียงสามปี แต่ระหว่างสามปี มีคู่แข่งคนหนึ่งที่วุ่นวายอยู่กับแบรนด์ของเธอ ซึ่งก็คือ ‘ตะวัน’ ผู้ชายที่ใช้วิธีสกปรกกับผู้หญิง เขานี่แหละที่ซื้อทีมวิจัยจำนวนสิบชีวิตที่เธอสร้างและบุกเบิกมาด้วยกัน

“คนเฮงซวย กล้าซื้อทีมของฉันไปอย่างหน้าด้าน ๆ” หญิงสาวพูดเหมือนคำราม ด้วยอารมณ์คุกรุ่น โกรธจนควันแทบออกจากหู และตอนนี้เธอกำลังจะข้ามถนน ไปที่อาคารฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นสำนักงานของตะวัน แน่นอนว่าตั้งใจไปเอาเรื่องคนหน้าด้าน แม้จะไม่ได้ทีมวิจัยกลับคืนมา แต่จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวล ไม่มีวัน! คนอย่างสายรุ้งจะต้องเอาคืนคนโกงอย่างเขาให้สาสม

สมองของเธอมีแต่ความเคียดแค้นโกรธเกรี้ยว ถึงกระนั้น ก็ไม่ลืมมองซ้ายมองขวาสองรอบเพื่อข้ามถนน จนเห็นว่าไม่มีรถอยู่ใกล้ในระยะอันตราย จึงก้าวลงบนถนน ทว่า เธอเดินได้เพียงสามก้าวเท่านั้น รถจักรยานยนต์ขับมาด้วยความเร็ว ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็ถึงตัวหญิงสาว และชนเข้าอย่างจัง สายรุ้งคิดถึงแม่ทันที และหวังว่าตนจะไม่เป็นอะไร แต่ร่างกายกลับควบคุมไม่ได้ เสียงคนร้องดังลั่นเพราะเห็นร่างหญิงสาวกระเด็นไปไกลราวสิบเมตร รถจักรยานยนต์คู่กรณีก็ล้มและหมุนไปฟาดกับขอบทางเท้า คนขับถูกเหวี่ยงจนขาไปกระแทกเสาไฟ โชคดีที่ศีรษะไม่ฟาด เขายังลุกขึ้นนั่งจับขาด้วยความเจ็บปวด ขณะที่สายรุ้งกระเด็นมาแล้วศีรษะก็กระแทกกับพื้นถนนอย่างแรง เธอพยายามฝืนที่จะลุกขึ้น ด้วยความหวังว่าตนไม่เป็นอะไรมาก จนกระทั่งไม่สามารถบังคับได้ และก่อนจะหมดสติ เธอก็เปล่งเสียงออกมาแผ่วเบาถึงคนที่รักที่สุดในชีวิต

“แม่จ๋า” แล้วสติรับรู้ก็ดับวูบ ท่ามกลางผู้คนเข้ามาช่วยเหลือ บางคนโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล

เหมือนว่าเธอได้ยืนมองตนเองกำลังได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยกู้ชีพ ไม่ถึงเสี้ยวนาที ภาพทุกอย่างก็หายไป ไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้

เวลาผ่านไปเท่าไร ไม่อาจรู้ได้ เธอเริ่มได้ยิน แต่ยังมองไม่เห็นอะไร

'เสียงแม่'

ใช่! เป็นเสียงแม่แน่ ๆ เสียงแม่กำลังร้องไห้ ไม่นะ... เธอต้องกลับไปหาแม่ แล้วเสียงแม่ก็ค่อย ๆ ห่างไป ห่างไปเรื่อย ๆ ที่นี่มันมืดจัง นี่เธอลืมตาหรือหลับตาอยู่กันแน่ มีเสียงเรียกอีกแล้ว ใครกัน! มองเห็นแล้ว จุดขาวเล็กนิดเดียว แล้วก็เหมือนว่าตัวเธอกำลังลอยไปหาจุดสีขาวนั่น จนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น กลายเป็นแสงสีขาวจ้าจนต้องหลับตา แสงสีขาวสาดเข้ามาจนทุกอย่างขาวไปหมด และแล้วสติรับรู้ของเธอก็หายไปอีกครั้ง