Sofraya oturduğumda tüm gözler bana döndü.Kafamı yavaşça oynattım.
''Afiyet olsun.''
Abim gülümseyip tabağımı doldurmaya başladı.Keyifle dolan tabağımı izledim.Bu ev bu insanlar onun sayesinde katlanılabilir hale geliyordu.Yüzümde hissettiğim bakışlarla kafamı kaldırdım.Pelinin gözleri kısılmış dikkatle bana bakıyordu.Göz göze geldiğimizde gülümsedi.Bu hareketiyle beni şaşırtmıştı doğrusu çünkü pek sıcak bir ilişkimiz ya da birbirimize baktığımız an gülümseyecek bir ilişkimiz yoktu ne yazık ki.
''Aksa Abla!''
Abla mı?
Abla mı?
Abla mı?
Kaşlarım havalandı.Pelin babama bakarak bana seslenmişti hemde abla diye.Şaşkınca ona baktım. Abimin bile dikkatini çekmiş olmalı ki elinde ki tabakla dona kaldı zavallım.
''Hani bugün kafeteryada ki arkadaşın vardı ya''
Sinsice gülümsediğinde kaşl
