“เป็นแฟนกับพี่ไหมครับ”
รินอึ้งไปกับคำขอของเขา ถ้าพูดแบบตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมคือเธอไม่ได้รักเขา ไม่มีความรู้สึกว่าจะรักได้เลย มันเร็วเกินไป เขากับเธอเพิ่งเจอกันวันนี้เป็นวันแรก หลังจากที่ห่างหายไปหลายปี
“มันอาจจะดูไวไปนะริน แต่หัวใจของพี่มันก็ยังมีแต่รินมาโดยตลอด” แทนกุมมือรินไว้
“ขอโอกาสให้พี่ได้ลองสู้สักครั้งได้ไหมครับ” เขามองเธอไม่วางตา ส่งความจริงใจให้กับเธอ
“รินไม่มีค่าพอสำหรับพี่แทนหรอกค่ะ” เป็นรินที่ต้องหลบสายตานั้นเสียเอง
“พี่ไม่สนอดีตหรอกเราเริ่มต้นกันใหม่ได้” แทนพูด รินหันขวับกลับมามอง
“เราเริ่มใหม่ได้เหรอคะ เรากลับไปเริ่มต้นใหม่ได้จริง ๆ เหรอคะ” รินมองเขาแล้วถามเสียงสั่น มันเริ่มใหม่ได้จริง ๆ เหรอ คนอย่างเธอจะมีโอกาสแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ
“ไม่มีอะไรสายเกินไปที่จะเริ่มใหม่” แทนลูบเรือนผมนุ่มของรินแผ่วเบา ดูรินจะเสียขวัญกับเรื่องอะไรบางอย่างไม่น้อย
“รินยังมีพี่” แทนให้คำ
