รินสบตารามเข้าอย่างจัง จึงต้องจำใจมองเขาไม่ให้ผิดสังเกต จะหลบหน้าก็หันมาเจอกฤตอีกด้านหนึ่ง
“ไปด้วยกันเถอะ” รินเอ่ยปากชวน
รามสั่นหัวทำท่าเป็นพิจารณาคำชวน ดวงตาเขาดูมีประกายอะไรบางอย่างที่รินสัมผัสได้ เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้น
“เล่นตัวจังละมึงอ่ะ แฟนมึงชวนขนาดนี้ยังกระแดะทำคิดก่อน” มีนาต่อว่าอย่างหมั่นไส้ สร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆ เป็นอย่างดี ยกเว้นรินที่แอบสะดุ้งตกใจ
รามยกยิ้มร้าย หันมามองรินก่อนจะตอบกลับเสียงดังฟังชัด
“แฟนกูเหรอ กูว่า... ไม่ใช่นะ” รามว่าเสียงเจ้าเล่ห์น่าหมั่นไส้ มีนาและเหมยสบตากันอย่างมีนัย ในขณะที่รินหน้าเจื่อนลงถนัดตา
“มึงพูดเองนะ” เหมยว่านิ่งๆ แล้วส่งยิ้มยียวนให้ราม เขาเองก็หันกลับมามองเหมยหน้าเรียบนิ่ง ไม่เล่นเหมือนเมื่อครู่เช่นกัน
“สรุปมึงจะไปไม่ไป” กฤตตัดบทขึ้นมาเปลี่ยนเรื่องพูดคุย รามยกไหล่ขึ้นปฏิเสธ
“ไม่ว่างว่ะ โทษที งวดหน้าแล้วกัน” ว่าจบเขาก็แกะมือตุ๊กแกขอ
