“นี่แพรว แฟนกู”
ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง สายตาของแต่ละคนล่อกแล่กไปมา
จะยินดีก็ยินดีไม่สุด เพราะแต่ละคนก็แอบห่วงความรู้สึกของริน
โดยเฉพาะกฤตที่รู้เรื่องทุกอย่างดีกว่ามีนาแหละเหมย
เขาลอบมองเธอด้วยความเป็นห่วง
ไอ้เหี้ยรามมันคิดอะไรอยู่...
ใช่ กฤตไม่ได้โง่ เดิมที เขาสังเกตท่าทีทั้งของรินและรามมาตลอด
รามอาจจะหวงก้างรินจริง
แต่รินละ คิดยังไงกับไอ้หมาตัวผู้เพื่อนเขา???
เขาไม่รู้จักผู้หญิงทุกคนดีบนโลก
แต่เขารู้จักสิ่งที่เรียกจิตวิทยาและภาษากาย
ยิ่งเรื่องเมื่อวันก่อน
ผู้หญิงที่ไม่คิดอะไรด้วยกับอีแค่ไม้กันหมากับแฟนปลอม ๆ ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้...
ยกเว้น...จะมีความรู้เกินเลยมากกว่านั้น
“..เรา” กฤตอยากจะเอ่ยปากชวนรินกลับแต่หญิงสาวกลับฉีกยิ้มกว้าง
ริน ส่งรอยยิ้มหวานไปให้กับแฟนของรามและเดินเข้าไปหา
ประคองเธอให้มานั่งข้างๆ ในชุดที่จะนั่งข้างรามได้ส่วนตัวขยับไปนั่งเกือบชิดตัวกฤตแท
