รินลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมา สายตาค่อยๆ ปรับกับภาพตรงหน้า แสงสว่างลอดผ่านผ้าม่านเข้าในห้องบอกเวลายามเช้า เธอไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ลำแขนยาวของรามพาดผ่านทับร่างกายเธอ กอดรัดไว้แนบแน่น ไม่ใช่แค่นั้น แต่เขายังเกยคางไว้ตรงบริเวณลำคอของเธออีก ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่างกาย แต่ก็มีความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแฝงอยู่ด้วย
เมื่อคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ใบหน้ารินก็ร้อนเห่อไปด้วยความเขินอาย รามกระทำรุนแรงกับเธอมาก เขาไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ยอมหยุดจนกว่าเขาจะพอใจ เล่นเอาร่างของเธอช้ำไปหมด และรอยแดงที่เขาฝากเอาไว้ก็ปรากฏไปทั่ว โชคดีที่วันนี้ไม่มีเรียน พวกเธอใกล้จะเรียนจบกันอยู่แล้ว วิชาเรียนจึงน้อยลง อีกไม่นานต่างคนก็ต้องแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง เมื่อถึงวันนั้นเธอเองก็จะเริ่มต้นใหม่เช่นกัน
เริ่มต้นใหม่ในประเทศอื่นน่ะนะ...
รินค่อย ๆ ยกแขนของรามออกจากลำตัวอย่างยากลำบาก เธอดันตัวเองลุกข
