“มึงอย่าล้อเล่นนะ”
หลังความเงียบโรยตัวอยู่นานกฤตก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเป็นคนหนึ่งที่มั่นใจว่ารู้เรื่องของรามดียิ่งกว่าใคร ๆ และคิดว่ารู้เรื่องของอีกฝ่ายหมดทุกเรื่อง
ไม่คาดคิดว่าไอ้เพื่อนเวรคนนี้ยังมีเรื่องให้เขาตกใจได้อยู่อีก
แต่หมายความว่ายังไงที่ว่ามันชื่อรันไม่ใช่รามวะ?
“ใครเขาเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกันวะ” รามหัวเราะแห้ง ๆ เขาปล่อยรินออกจากอ้อมแขนแต่เหมือนสาวเจ้าจะไม่ยอมออกจากอ้อมอกเขาง่าย ๆ เธอนั่งนิ่งซ้ำยังเอนตัวซบจนเก้าอี้จำเป็นอย่างรามใจอ่อนปล่อยให้เธอนั่งตักเขาท่ามกลางสายตาแซวของเพื่อน ๆ ทั้งแบบนั้น
ฟอดด
รามหอมขมับรินด้วยแรงกดที่ไม่เบาไปหนึ่งที เล่นเอาเหมยกับมีนาจับมือกันด้วยความฟินแบบประหลาด ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่รามเหมือนเป็นรามคนที่พวกเธอรู้จักครั้งแรก ไม่ใช่รามคนเลวอย่างตอนนี้
แต่แบบนี้ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอกนะ มันดี แต่เธอกลัวเพื่อนจะฝืนเกิ
