“เดี๋ยว แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมากูได้เป็นเพื่อนกับพวกมึงสองพี่น้องสลับกันตลอดเหรอ?”
ตัดมาที่ปัจจุบันกฤตที่ฟังเรื่องราวไปครึ่งหนึ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าช็อก เขาเป็นเพื่อนรามมาตั้งแต่ม.ต้น เรียนเล่น เตะบอลเล่นเกมด้วยกันเสมอไม่เคยรู้เรื่องเลยว่าเพื่อนตัวเองสลับตัวกับฝาแฝดมาตลอด
“อืม พี่กูเขาก็นิสัยคล้าย ๆ กู อะไรที่กูทำได้เขาก็ทำได้หมดทุกอย่าง ตอนเด็กพี่ชอบพูดว่ากูฉลาดกว่า แต่กูนึกเสมอว่าพี่ฉลาดกว่า แต่เอาความฉลาดมาลงที่แผนการส่งกูไปเรียนเสียหมด...” รามหัวเราะแห้ง ๆ พลางสูดจมูกเพราะแค่คิดถึงภาพวันเวลาเหล่านั้นก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวรามราวกับเขื่อนกักแตกกระเจิง เขาหันคว้าทิชชูมาซับน้ำตาตัวเอง สูดลมหายใจ ตั้งสติก่อนจะพูดต่อ
“พี่กูชอบแพรวมาก และกูอยากให้พี่มีความสุข พวกกูปรึกษากันว่ากูจะยอมไปเรียนน้อยลงเพื่อให้พี่ได้อยู่กับแพรวเยอะ ๆ แต่พี่ปฏิเสธ พอม.5 กูเลยวางแผนไล่พี่ไปติวด้วยเงินยอมออกเงินเอง
