ตอนที่ 4 อยากกินนักใช่ไหม

921 Words

06.41 น. แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามายังภายในห้อง ทำให้รามลืมตาตื่นขึ้นมาก่อน ร่างบางของรินยังคงขยับเขยื้อน ซุกซบเข้าหาไออุ่น รามกดใบหน้าของหญิงสาวให้แนบไปกับแผงอกอันเปลือยเปล่าของเขา และสวมกอดเธอไว้หลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ แสงสะท้อนวาบขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือของรินที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง รามเอื้อมมือออกไปคว้ามันมาดูเมื่อเห็นมันสั่นไหว เป็นสัญญาณแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า แต่เขาเปิดมันดูไม่ได้ เพราะรินล็อกรหัสไว้ ฉลาดดีนี่! แต่เธอคงจะฉลาดน้อยกว่าเขาไปนิดหนึ่ง รามจัดการใช้นิ้วของตัวเองสแกนลงไปก็ปลดล็อกได้เรียบร้อย เขาแอบเพิ่มลายนิ้วมือของเขาไว้นานแล้ว แต่รินจะไม่มีวันได้รู้เด็ดขาด! ชายหนุ่มเปิดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ ก็พบว่าเป็นไอ้หน้าปลวกที่เมื่อเย็นเสนอหน้าเอาตุ๊กตามาให้รินทักมา นี่กะจะสานสัมพันธ์กับมันเลยใช่ไหม? ถึงได้มีแม้กระทั่งไลน์ของกันและกันแล้ว! รามแทบจะเลือดขึ้นหน้า เขากำลังเต็มไปด้วยความโมโห อยากจะเขย่าตัวร่างบางให้มาตอบคำถามเหลือเกินว่าไปแลกไอดีกับมันตอนไหน! แต่เมื่อหันไปเห็นร่างเล็กที่ยังซบอกอยู่ ก็มีความคิดใหม่แวบเข้ามาในหัว รามซุกใบหน้าตัวเองไปยังลำคอระหงของริน อดไม่ได้ที่จะขบเม้มเบาๆ “อื๊อ...” รินขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อย รามกดถ่ายรูปจากทางด้านหลังของรินให้เห็นเพียงแค่ส่วนไหล่เล็กเลยมาถึงตรงกลุ่มผมดกดำของเขาที่กำลังซุกและไซ้อยู่ ซึ่งในรูปไม่สามารถมองเห็นหน้าของเขาได้ และจะต้องไม่เห็นผิวของรินมากเกินไปอีกด้วย เมื่อได้รูปที่พอใจ รามก็ส่งมันไปยังแชทไลน์ของหมอนั่นซะ...คงไม่ต้องบอกก็รู้มั้งว่าเขากำลังทำอะไรกันอยู่ นี่เป็นการเตือนกรายๆ เท่านั้น ถ้ามันยังหน้าด้านมายุ่งกับของของเขาอีก แน่นอนมันคงจะไม่ใช่แค่เตือนแบบนี้! รามผละออกมาจากร่างเล็ก และลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นดับความร้อนรุ่มและความหัวเสีย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจากรินคนเดียว! เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของเขา ไม่ว่าจะของหรือคน ก็ไม่ได้ทั้งนั้น! รินที่เริ่มตื่นได้สติจากการได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ เธอดันตัวลุกขึ้นนั่ง กำกระชับผ้าห่มบดบังร่างเปลือยของตนไว้แน่น กำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจ สุดท้ายเรื่องมันก็มาจบบนเตียงอีกแล้ว... รามก้าวออกมาจากห้องน้ำพอดี สบตากับรินเพียงแวบเดียว ก็เมินหนีไม่สนใจ เขาจัดการแต่งตัวตัวเองต่อโดยไม่สนสายตาของเธอแม้แต่น้อย รินมองตามชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ นั่นเขาจะไปไหน? เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว รามก็ค้นหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋าใบเล็กของริน “มึงจะทำอะไร” รินร้องถามเสียงหลง เมื่อเห็นรามกำลังค้นอะไรบางอย่างจากกระเป๋าของเธอ รามหันหน้ากลับไปมองริน ทำเพียงยกยิ้มมุมปากให้เท่านั้น ไม่ยอมตอบ และหันกลับมาจัดการเทของในกระเป๋าออกมาให้หมด เขารู้ว่าเธอแอบซื้อมันไว้ อยากกินนักใช่ไหม ก็กินมันให้เต็มที่ไปเลย! รามโยนแผงยาคุมลงบนเตียงตรงหน้าริน หญิงสาวหน้าซีดอย่างตกใจ “กินสิ จะปล่อยให้ท้องเหรอริน” รามว่าเสียงเยาะ แสยะยิ้มเย้ยหยัน “ทำแบบนี้ทำไมราม” รินถามอย่างไม่เข้าใจ มันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของเขาและเธอ อะไรๆ มันถึงได้ผิดเพี้ยนไปหมดแบบนี้ “ซื้อมาก็กินสิ กินให้มันหมดแผงนี้เลยเป็นไง จะได้คุ้มค่า” ไม่ว่าเปล่า รามยังเขยิบตัวเข้ามาใกล้รินมากขึ้น เขากดจูบไปที่แก้มนวลของหญิงสาวแรงๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเบาบอกว่า “เก็บที่เหลือไว้ก่อนนะ เดี๋ยวจะ ‘ทำ’ ให้กินจนหมดแผงนี่แหละ” ว่าจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องนอนอย่างไม่ไยดี รินกำหมัดแน่น เชิดหน้าขึ้นสูง เธอจะไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลลงมาเด็ดขาด เขาทำร้ายเธอมากเกินไปแล้ว ร่างสูงก้าวเดินออกมาจากห้องไม่กี่ก้าว ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาเพื่อนทันที “กฤต มึงอยู่ไหนวะ” (เหี้ยไรครับ ไอ้ราม มีไรก็พูดมาตรงๆ) “มาเจอกันหน่อยดิ หิวผู้หญิงว่ะ” (ไอ้เหี้ยนี่ อดอยากเหรอวะ?) “เออ กูจะจัดให้ถึงเช้าเลย ดูดิ๊ จะทำยังไง” รามว่า แต่ในใจกลับอดที่จะนึกถึงร่างเล็กในห้องไม่ได้ นั่นสิ! เธอจะทำยังไง...ริน :) (เออๆ เจอกัน ที่เดิม) เมื่อตกลงกันเสร็จ รามก็เตรียมตัวหยิบข้าวของกระเป๋าสตางค์ และกุญแจรถบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวขาออกจากห้องปิดประตูเสียงดัง ยังไงรินก็ต้องได้ยิน ต้องได้ยินทุกอย่าง :) ใช่! เธอได้ยินทุกอย่าง...แล้วยังไง?

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more