พันธนาการรักวิศวะโคตรเลว

ตอนที่ 5 ความทรงจำในคืนนั้น

เขาต้องการให้เธอเจ็บใช่ไหม? ถึงได้ทำแบบนี้ รินยกสองมือขึ้นปิดหน้า มันไม่ควรจะมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก มันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

รินพยายามสลัดความคิดทั้งหมดทิ้ง พาตัวเองก้าวเดินไปยังห้องน้ำ แต่เพียงแค่ขาข้างหนึ่งวาดวางลงไปบนพื้น เธอก็รู้สึกขาสั่นจนเกือบล้มพับ จนเธอต้องนั่งอยู่อย่างนั้นสักพัก และพาตัวเองลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง ขณะที่ให้สายน้ำตกกระทบกับร่างกายและใบหน้า

เธอกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งเพื่อนคนอื่นจะจับได้ถึงความสัมพันธ์ที่เป็นความลับของเธอและเขา ข้าวของของรามเริ่มมีให้เห็นมากขึ้นในห้องของเธอ และมันมากขึ้นๆ ทุกวัน เขาแทบจะมาอยู่ที่นี่เลยก็ว่าได้ ตั้งแต่เกิดเรื่อง เพราะถูกใช้หลอกคนอื่นมาตลอดว่าตัวเองเป็นแฟนของราม เพื่อสลัดพวกผู้หญิงที่เบื่อแล้วของเขา

แค่นี้รินก็เจ็บช้ำในใจมานานแสนนาน เธอแอบรักเขา ผู้ชายใจร้ายคนนี้ คนที่กับคนอื่นไม่ว่าเขาจะเลวขนาดไหน แต่เขาก็ยังดีกับเธอเสมอมา และถ้าคืนนั้นเธอไม่ยอมเปิดประตูให้รามก้าวขาเข้ามา เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้

ความทรงจำในคืนนั้นยังฉายชัดอยู่ในหัวของรินอย่างไม่มีวันลืมเลือน...

ในคืนนั้น...รามมาหาเธอถึงห้อง พร้อมคู่ขาคนหนึ่ง เขาบอกอย่างไม่ไยดีกับผู้หญิงคนนั้นว่าเธอเป็นแฟนเขา แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมเชื่อ รามที่กำลังกรุ่นและมึนเมาได้ที่จึงจับเธอเข้ามาบดจูบโชว์ต่อหน้าต่อตา ถึงได้ยอมล่าถอยไปด้วยความเจ็บใจ ทว่าเขาคงไม่รู้ว่านั้นคือจูบแรกของเธอ

มันควรจะจบลงแค่นั้นเมื่อทุกอย่างจบ แต่ไม่! รามไม่ยอมหยุด เขากำลังเตลิดกับสิ่งที่เขาทำ

“ราม ปล่อยนะ มึง! กูเองริน ได้ยินไหม ริน!!” รินตะโกนเสียงดัง หวังเรียกสติเพื่อน รามที่กำลังซุกไซร้ซอกคอหอมของรินไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น กลิ่นกายของเธอกำลังทำเขาคลั่ง

“ราม ปล่อยกูนะ ราม!” รินใช้สองมือทุบไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง แต่ก็ไม่เป็นผล จนรามนึกรำคาญใช้มือข้างเดียวรวบกุมสองมือไว้ ใช้มืออีกข้างกระชับเอวบางให้แนบชิดเข้ามายิ่งขึ้น ปากหนาก้มลงปิดปากบางให้กลืนคำพูดทุกอย่างลงคอให้หมด

จนรินเคลิ้มตาม รู้สึกตัวอีกทีตอนที่แผ่นหลังของเธอตกอยู่บนเตียง รามกำลังปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด

“ราม...ไม่ นี่รินนะ” รินว่าเสียงสั่น เธอกลัวอย่างมาก

รามไม่ฟังใดๆ ทั้งสิ้น ยามที่เธอจะพูด เขาจะปิดปากเธอด้วยปากของเขาเสมอ

“...ริน” รามกระซิบเสียงพร่า

รินตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เมื่ออาภรณ์ส่วนบนหลุดหายไปไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว รามจูบไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ อย่างน่าหวาดเสียว

“ราม” รินเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเจือไปด้วยอารมณ์พิศวาส

รามยกตัวขึ้นเริ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกให้เท่าเทียมกับเธอ และยกระดับหน้าให้มาอยู่ตรงกับเธอก่อนจะบอกเสียงพร่าตามอารมณ์ว่า

“ขอนะ”

เท่านั้นแหละ โดยไม่รอฟังคำตอบ รามก็ใช้ประสบการณ์โชกโชนหลอกล่อรินให้ไปตามเกมของเขาอย่างง่ายรินย จากเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของรินในตอนแรก รามก็ทำให้กลายเป็นเสียงครางอย่างมีความสุขได้ในตอนหลัง

รินซุกเข้าหารามในตอนหลังเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาเป็นคนแรกของเธอ ถึงเธอจะเสียใจที่ยอมเสียตัวให้เขาง่ายๆ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเธอก็แอบยินยอมที่จะมอบให้เขาด้วย

“กูรักมึงนะราม” รินแอบบอกรักรามเสียงเบา เมื่อเขาหลับใหลไปแล้ว แต่เสียงละเมอที่เล็ดลอดออกมา ก็สามารถบอกอะไรแก่รินได้หลายอย่าง

“แพรว”

ชื่อผู้หญิง…หางตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอกำลังหวังอะไรอยู่ริน

รินปิดเปลือกตาลงอย่างไม่อยากจะคิด ทุกอย่างกำลังจะยุ่งยากไม่เหมือนเดิม เพราะเธอคนเดียว! ความรู้สึกผิดเสียใจแล่นไปทั่ว เธอนอนร้องไห้ทั้งคืนจนหลับไป

และเช้าอีกวัน รินก็ต้องตื่นมาพบว่า

“อย่าบอกใครเรื่องนี้นะริน กูขอโทษ” รามว่าเสียงนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร รินได้แต่เก็บกลืนความเสียใจ ไม่แสดงออกอะไรให้เขาเห็น

“ไม่...ไม่เป็นไร” เธอฝืนที่จะตอบเขาไปแบบนั้น

ไม่ใช่ว่ารามไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกับรินบ้าง รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนฉายชัดว่าเขาพรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอ แต่เขาก็เคยพรากของคนอื่นมาเหมือนกัน และเขาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เพราะต่างฝ่ายต่างเต็มใจ และเขาคิดว่ารินเองก็อยู่ในประเภทนั้นด้วย

รามเดินเข้าไปสวมกอดรินที่กำลังสั่นไปด้วยความเสียใจ แค่นั้นแหละรินปล่อยโฮอย่างไม่รู้จะจัดการกับตัวเองอย่างไร

“เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมริน” รามว่าอย่างปลอบประโลม

“แต่จำไว้อีกอย่างหนึ่งนะ...” รามบอกนิ่งๆ ขณะรินกำเสื้อของเขาไว้แน่น

“มึงเป็นของกู”