รินนั่งติดกระดุมเสื้อด้วยมืออันสั่นเทา สภาพเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการโดนข่มขืนแม้แต่น้อย มันน่าเจ็บใจนัก ที่สุดท้ายก็ไม่สามารถต่อต้านเขาได้ และแถมยังหวั่นไหวคล้อยตามเขาไปจนได้
รามที่ลุกขึ้นจากเตียงใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หันมามองหญิงสาวก็แอบรู้สึกสงสารกับสภาพของเธอ สงสัยจะลงโทษหนักไปหน่อย เขาเดินมาตรงหน้าริน กระชากเสื้อเธอออก จนกระดุมที่ติดไว้หลุดกลิ้งสะบัดลงมา
“ถอดออกมา” รามสั่งเสียงเข้ม รินปากสั่นระริก กลั้นเสียงร้องไห้ไว้สุดแรง
รามเห็นท่าทีหญิงสาวแล้วช้าไม่ทันใจ เขาจัดการถอดออกให้เอง เมื่อเสื้ออยู่ในมือก็เขวี้ยงทิ้งลงพื้นไม่ไยดี เดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของริน เปิดออกและหยิบเสื้อยืดตัวหนึ่งให้เธอ รินกำลังจะยื่นมือออกไปรับ รามก็ดึงเสื้อถอยกลับ ยื่นหน้าไปกดจูบที่ปากหญิงสาวหนึ่งทีเบาๆ
“ใส่ให้” รามว่าอย่างใจดี
แต่รินไม่รู้สึกเช่นนั้น ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วนี่ ยังต้องการอะไรจ
