รินกลับมาถึงห้องทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างหมดแรง เหตุการณ์ตั้งแต่รามพาแพรวมาแนะนำให้ได้รู้จักในฐานะแฟนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ท่าทางที่ดูจะรักผู้หญิงคนนั้นมากที่รามแสดงออกกำลังฉายชัดอยู่ในหัวของริน
เธอหลับตาลงอย่างไม่อยากคิด แต่มันก็อดไม่ได้
บรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบ รินปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาไม่คิดปัด
“ราม...” เธอพูดชื่อเขาออกมาเสียงแผ่วเบาขณะที่หลับตาอยู่
“เคยรักกูบ้างเปล่าวะ” รินถามเสียงสั่น
“...มึงทำแบบนี้ทำไมอ่ะ”
“มึงทำแบบนี้ทำไมวะ”
“กูเกลียดมึง...” เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา
รินลืมตาขึ้นพลิกตัวหยิบหมอนขึ้นมาใบหนึ่ง
ซบหน้าลงไปร้องไห้สะอึกสะอื้นกับความเจ็บปวดในวันนี้ เธอเกลียดเขา
เธอเกลียด...
เกลียดจริง ๆ เหรอ...
เกลียดแล้วทำไมเธอเจ็บขนาดนี้...
รินร้องไห้จนหลับไปในสภาพนั้น
รามที่ไปส่งแพรวที่บ้านแล้วย้อนกลับมายังห้องของริน
เขาเตรียมมาเอาเรื่องเธอที่กล้าลองดีกับเขา
แต่พอมาเห็นเธอน
