“ที่นี่เหรอ” รามถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ จนรินต้องสะบัดออกจากเหมยและมีนาเพื่อเดินเข้าหาและพยายามทำให้รามใจเย็นลง
“รามใจเย็น” รินเอาน้ำเย็นเข้าลูบ คล้องแขนและกอดเอาไว้แน่นเพราะเริ่มเดาออกว่าสองเพื่อนซี้นัดใครให้มากินข้าวกับเธอ
โดยที่ไม่รู้เลยว่ารามไม่ได้ไม่พอใจทุกสิ่งที่คนอื่น ๆ คิด
ที่เขาไม่พอใจนั้นมันมาจากสาเหตุอื่น...
ไอ้แก่สารเลว...
เขากัดฟันจนคนข้าง ๆ ได้ยินเสียงกรอดลอดออกมา มีนาที่เริ่มกลัวกับท่าทางแปลก ๆ ของราม รีบเข้ามาเกาะแน่นอยู่กับเหมยที่ยังคงมองหน้ารามไม่เลิก
แต่ที่มองเพราะรู้สึกถึงอะไรแปลก ๆ ทั้งท่าทีของริน และปฏิกิริยาของราม
เธอไม่ได้โง่และบ้าผู้ชายขนาดจะมองไม่ออกว่าเพื่อนแสนสปอร์ตของเธอคนนี้มีเรื่องในใจ
เอาเถอะ ปากหนักไม่ยอมบอกก็จะเค้นกันแบบนี้แหละ
“มึงเป็นไรมากป่ะเนี่ย รินแค่เพื่อนมึงนะ” เหมยเตือนสติราม เธอย้ำสถานะของรามและรินให้ฟังชัดอีกครั้ง
รินได้ฟังอย่างน
