“พี่อยากคืนดีกับเขานะ แต่ดูเหมือนเขาน่าจะยังแค้นพี่อยู่” แทนเปรยเสียงอ่อน หลังพวกเขาทานอาหารกันเสร็จแล้วและกำลังทานของหวานกันต่อ
“เขา...แค้นพี่เรื่องอะไรเหรอคะ?” รินถามเสียงใสซื่อ ในใจก็หวังไม่ให้เป็นเรื่องผู้หญิงหรืออะไรทำนองนั้น
เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงรับไม่ไหว
“แม่พี่...เป็นเมียน้อยของพ่อราม”
ดวงตาสีน้ำตาลสวยเบิกกว้าง มือที่กำลังตักไอศกรีมทานสั่นระริกด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าแทนจะมาบอกเล่าเรื่องนี้กับเธอตรง ๆ
“ขอโทษ...แต่พี่ไม่ได้อับอายอะไรนะ เพราะพ่อรักลูกเท่ากัน พ่อดูแลพี่มาตลอด แต่คิดว่ารามคงไม่เข้าใจ”
รินกะพริบตานึกถึงอดีตสมัยปีหนึ่งตอนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ พวกเธอเคยเอาเรื่องครอบครัวมาแชร์กัน...
และเธอจำได้ดีว่ารามเศร้ามากแค่ไหนพอพูดถึงน้องชาย...
“น้องเหรอ...เคยมีนะ แต่ไม่อยู่แล้ว”
รอยยิ้มจาง ๆ และสีหน้าเจื่อน ๆ นั่นติดตรึงอยู่ในความทรงจำของรินไม่เคยจางหาย มันไม
