รินปล่อยให้รามกอดเธอนิ่ง ๆ แบบนั้น นานนับชั่วโมงกว่าอ้อมแขนแกร่งก็คลายลง รินขยับตัวนั่งให้สบายขึ้นและทำท่าจะลุกเพราะคิดว่ารามจะปล่อยเธอ
แต่เปล่าเลย เขากอดเธอไว้หลวม ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแห้งผากราวคนที่เดินในทะเลทรายและขาดน้ำมานาน
“อดทนอีกนิดนะริน...”
“อดทนอีกนิด แล้วกูจะปล่อยมึงเป็นอิสระ”
“ราม...” รินเอ่ยชื่อเขาเสียงสั่นเครือ น้ำลายในคอเหนียวหนืด ดวงตาสับสน เธอไม่เข้าใจเขาจะโยนหรือเหวี่ยงเธอไปมาอีกไปถึงไหน...
“ขอโทษนะ...ที่เหวี่ยงเธอไปมาเหมือนสิ่งของ...ความจริง...เราแม่งไม่อยากปล่อยเธอไปเลยเว้ย”
สรรพนามที่เริ่มเปลี่ยน ท่าทางที่ไม่เหมือนเดิมทำให้รินเจ็บจุกในอกมากกว่าทุกครั้งตั้งแต่รักชายคนนี้มา ให้ตี ให้ตบ จะเคี่ยวกรำเธอยังไม่เจ็บเท่าท่าทีทรมานของรามในตอนนี้
ทำไมวะ
“ฮึก แล้วพูดออกมาทำไม ถ้าไม่อยากปล่อยแล้วพูดทำไมวะ!” รินทุบอกรามจนเกิดเสียงอั้ก ๆ ทุบรัว ๆ จนรามเริ่มเจ็บแล
