ทุกสายตาเปลี่ยนเป้าหมายมาหยุดที่ริน ความกดดันรอบตัวทำให้รินอึดอัด ถ้าเธอช่วยรามอีก ก็จะมีครั้งต่อไปมาเรื่อยๆ ไม่มีวันจบวันสิ้น
เธอคิดว่ามันควรพอได้แล้ว...
สายตาของรินแข็งกร้าวขึ้น ในขณะที่แววตาซุกซนของรามก็ค่อยๆ เลือนหายไป
นี่รินคิดจะดื้อกับเขาใช่ไหม?
“คิดจะทำอะไร... ก็คิดดีๆ หน่อยนะริน” รามกระซิบบอกให้ได้ยินกันเพียงสองคน
รินขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอหันหน้าหนี กำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจ
“นี่มันอะไรกัน!” เสียงเมเม่ร้องถามดัง เรียกทั้งสองคนให้หันกลับมาสนใจเธอ
รินมองอย่างเบื่อหน่าย ผู้ชายทำขนาดนี้แล้วก็ยังจะอยากได้ไปทำพันธุ์อีก รามก็กดจูบเน้นๆ ไปที่บริเวณแก้มนุ่มของรินโดยไม่ทันตั้งตัว
เสียงโห่ร้องแซวจากกลุ่มเพื่อนดังก้องไปทั่ว รินทั้งเขินทั้งอาย รามเปลี่ยนมาสวมกอดเธอทั้งตัว ลูบผมเธออย่างอ่อนโยน โยกตัวไปมาเล็กน้อยอย่างโรแมนติก เผยรอยยิ้มกว้างออกมา
รินหัวใจเต้นแรงเมื่อได้ร
