พันธนาการรักวิศวะโคตรเลว

ตอนที่ 8 เรายอมแล้ว 🔥🔞🔥

เสียงอื้อ ๆ ในลำคอดังให้ได้ยินไม่ขาดสาย เรียวขาและแขนที่เร่า ๆ พยายามทำร้ายร่างกายเขา แต่เจ้าของร่างสูงไม่คิดสนใจ

มือที่ใหญ่กว่ามือของรินเกือบสองเท่าจับรวบหมัดเล็ก ๆ ที่สะเปะสะปะทุบตีเขาไปเรื่อย ๆ ขึ้นไปเหนือหัว ขาแทรกกลางลำตัวของรินบีบบังคับให้เธอแยกขาออกจากกัน

“อึก ปล่อย!! อื้อ” รินอาศัยจังหวะที่รามผละจูบออกแล้วตวาดเสียงดังลั่นห้องแต่ไม่นานเสียงหวานก็โดนดูดกลืนไปอีกครั้งด้วยริมฝีปากหยักที่ทาบทับลงไปปิดเน้น ๆ ไม่พอยังขบริมฝีปากของเธอจนห้อเลือด

“โอ๊ย!”

“ชู่วว อยากครางให้เพื่อนกับข้างห้องได้ยินนักหรือไง? ได้ เดี๋ยวจัดให้” ไม่ทันได้เอ่ยอะไรรามก็ลากรินไปที่เตียง แต่พอนึกได้ว่านี้ไม่ใช่ห้องของรินเองก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“ปกติเราทำที่เตียงใช่ไหม วันนี้...ลองตามพื้นหน่อยแล้วกัน”

ว่าจบรามก็นั่งลงกับพื้นกระเบื้องแล้วดึงข้อเท้าลากเอารินลงมานั่งตักเขา มือหนาดึงกางเกงขาสั้นของเธอลงมากองกับหน้าขา แต่เมื่อเห็นว่ารินไม่ยอมให้ความร่วมมือก็ฉีกกางเกงของเธอทิ้งจนเนื้อผ้าบาดผิวซ้ำรอยเดิมจากคืนวานที่ยังไม่หายดี

แต่รามไม่สนใจ ที่เขาสนใจคือรอยรักสีกุหลาบและรอยริ้วสีแดงบนหน้าขาที่เขาจงใจทำไว้ รอยเสียดสีของผ้ายังอยู่ แต่เหมือนรอยรักของเขาจะหายไปแล้ว

แต่ช่างมันปะไร หายไปก็ทำใหม่ได้

คนตัวโตดันรินที่พยายามขัดขืนลงนอนกับพื้นกระเบื้อง ไร้ผ้ารอง ไร้หมอนหรือแม้แต่ผ้าห่มก็ไม่มี แผ่นหลังบางแนบสนิทกับพื้นจนความเย็นแผ่นซ่านไปทั่วหลัง รินตัวสั่นระริกเธอเกลียดความหนาว พอ ๆ กับที่เกลียดการกระทำหยาบโลนจากราม

ยิ่งเวลาที่มือร้อนลากไล้ไปตามเรียวขา พร้อมพรมจูบมันราวกับเทิดทูนเธอนักหนาเธอยิ่งคิดว่ามันหยาบโลนและประชดประชัน แต่เกลียดยิ่งกว่าเมื่อเขาเอาแกนกายร้อนดุนดันแทรกเข้ามาในช่องทางรักของเธอโดยการทำเพียงเลิกแพนตี้สีสวยของเธอออกแทนที่จะถอดมันออกดี ๆ

“เจ็บ อ๊ะ เจ็บ ปล่อย!”

เรียวขายาวพยายามจะเหวี่ยงและถีบคนที่เหนือร่างออกแต่รามไวกว่า เขาคว้าขาเธอไว้ไม่พอยังออกแรงบีบจนเป็นรอยมือซ้ำยังกลั่นแกล้งเธอเมื่อเธอจะร้องเขาก็กระแทกตัวเข้าใส่ หยัดตัวขึ้นรับก็กระแทกใส่ไม่เลิก พอจะเอามือทุบก็โดยมือใหญ่รวบเอาไว้แน่นจนรินสงสัยว่าในวันพรุ่งนี้มันจะเป็นรอยห้านิ้วหรือรอยแดงเป็นปื้นแน่นอน

และไม่วายต้องเป็นเธอที่เสียเงินซื้อคอนซีลเลอร์มาหาปกปิดอีก

ทำไมมันต้องเป็นเธอที่ลำบากอยู่คนเดียวด้วย!!

แต่..ตอนนี้เธอทำได้แค่ยอม เพื่อที่อย่างน้อยๆ ความเจ็บที่กำลังแทรกเข้ามาในตัวเธอนี้จะเบาลงบ้าง

“พอแล้ว เรายอมแล้ว ทำ อ๊ะ ทำดี ๆ กรี๊ด”

จากเสียงครางเป็นเสียงกรี๊ด และสลับไปครางใหม่ ที่ไม่ได้สนใจขนาดนั้น เขาสนใจแค่สีหน้าและความทรมานที่ปรากฏบนใบหน้าของริน ยิ่งเห็นหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บมากเท่าไร เขาก็ยิ่งสาสมใจมากเท่านั้น

เขาแทรกเข้าไปลึกขึ้นอีกจนช่องทางรักของรินบีบรัดแกนกลางเขาแน่นจนแทบจะขยับไม่ได้ แต่รามไม่สนใจ คนเจ็บที่สุดหากเขาขยับยังไงก็ไม่ใช่เขา

แต่ก็ไม่วายยั่วยุรินไปพลางๆ

“ถ้าไม่ผ่อนคลายแล้วมึงเจ็บ กูไม่หายาให้มึงหรอกนะ ยกเว้นยาที่มึงซื้อไว้น่ะนะ” ยิ้มชั่วร้ายถูกส่งมาหาเธอ

รินเบือนหน้าหนี จะให้เธอผ่อนคลายได้อย่างไรในเมื่ออีกฝ่ายกระแทกกระทั้นใส่ตัวเธออย่างรุนแรงแบบนี้ ฝั่งรามที่เห็นว่าช่องทางรักของรินยังไม่เลิกตอดรัดเขาจนแน่นก็ตัดสินใจถอนท่อนเอ็นลำหนาออกก่อนจะใส่เข้าไปใหม่ในคราวเดียวจนเสียงกรีดร้องดังขึ้นที่ข้างหู

“ฮึก เจ็บ โอ๊ย เจ็บ!”

“หุบปาก”

มือที่เคยล็อกขาและข้อมือของรินเปลี่ยนมาจับเอวบางเอาไว้ เขาบีบบั้นเอวของรินแน่นแล้วดึงตัวเธอเข้าหาเพื่อสวนแรงของเขาที่กระเด้งเอวแทรกเข้าไป

“อ๊ะ ๆ เจ็บ เจ็บ” เสียงหวานครางระงมดังไปทั่วห้อง ทั้งจุกและเจ็บจนแยกไม่ออกว่าต้องร้องขอให้หยุดหรือคราง สมองของเธอขาวโพลนแต่ไม่ใช่เพราะความเสียวซ่านหรือความสุขสม มันขาวโพลนเพราะร่างกายกำลังเข้าสู่การป้องกันตัวเอง