ตอนที่ 9 ลงโทษที่เธอหนี 🔥🔞🔥

845 Words

ทว่าสองแขนที่ช้อนอุ้มเธอและทัศนียภาพที่เปลี่ยนไปกลับเรียกสติของรินให้กลับมายังโลกอีกครั้ง “อะ มะ...ไม่เอา อ๊า ไม่เอาท่านี้” รามจัดแจงให้เธออยู่ในท่าด็อกกี้ ที่กดก้มต่ำยิ่งกว่าปกติจนตัวของรินงอเป็นกุ้งอยู่ในอาณัติของเขา เขาดึงรั้งสะโพกเธอจนชิดตัวทำให้ส้นเท้าลอยเหนือพื้นมาเล็กน้อย “เคยเห็นท่านี้ในหนัง อยากลองอยู่พอดี ขอลองแล้วกันนะริน” ไม่ต้องหันไปมองรินก็รู้ได้ทันทีว่ารามกำลังยิ้มอยู่ เขาล็อกเอวเธอและสาวสะโพกกระแทกเข้ามาในตัวจนร่างกายของเธอช็อก สมองไม่สั่งการทั้งเรียวขาไปชั่วขณะ แต่ความรู้สึกนั้นชัดเจน ท่อนเอ็นลำหนาที่เสือกไสเข้ามา ความแรงของมันที่ทำให้เธอจุกจนกรี๊ดไม่หยุด กลิ่นคาวเลือด หยาดกามสีขุ่นกับเลือดสีแดงสดกระเซ็นลงพื้นเป็นดวง ๆ ตอกย้ำให้คนโดนกระทำเช่นเธออับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี เสียงฉ่ำแฉะที่ดังอยู่ในหูพร้อมความอุ่นร้อนที่อัดแน่นเข้ามาในท้อง ที่หากไม่ติดว่าเธอกินยาคุมไปมาตลอดก็คงหมดอนาคตไปนานแล้ว... “ฮึก อ๊า จุก พอแล้ว อ๊ะ พอ” เชิ้ตเนื้อนุ่มที่รินใส่ด้วยความชอบส่วนตัวหลุดลุ่ยจนเผยไหล่เนียน และเป็นตอนนั้นเองที่รามหยุมกลุ่มผมของเธอแล้วดึงให้เงยขึ้นจนแกนกลางงัดผนังภายในท้องดันหน้าท้องเธอจนกลมนูนด้วยเพราะขนาดของมันใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทยไปมากโข “โห่ กูอยากให้มึงเห็นจริง ๆ อ่อ...พอดีเลย” ทัศนียภาพในครรลองสายตาหมุนเคว้งอีกครั้งก่อนที่รินจะเห็นภาพที่ตัวเธอไม่อยากเห็นที่สุดสะท้อนบนกระจกขนาดเท่าตัวคนที่มิ๊วซื้อมาไว้แต่งตัวในห้อง ภาพของหญิงสาวร่างเล็กโดยช้อนอุ้มด้วยคนตัวใหญ่ ตรงส่วนสงวนมีแกนกลางกายเสียบคาไว้และหน้าท้องบาง ๆ ที่โดนดันจนนูนออกมา ไหนเลยจะใบหน้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง ซ้ำมันยังตอกย้ำความอ่อนแอของเธอด้วยมือใหญ่ที่หยุมหัวเธออยู่ สภาพที่เหมือนโดนโทรมจนดูไม่ได้ เพราะคนคนเดียว คนที่เห็นแก่ตัวคนนี้ “ฮึก อั๊ก” น้ำตาไหลรินเปื้อนกรอบหน้าและบางส่วนหยดลงพื้น แต่ไม่นานหยาดน้ำตาที่ไหลมาอีกก็กระเซ็นไปที่อื่นเมื่อรามเหวี่ยงเธอลงเตียงฟูกนิ่มของมิ๊ว ก่อนจะตามมาทาบทับอย่างรวดเร็วเพราะส่วนนั้นยังไม่หลุดออกจากกัด เหมือนหมาติดสัดที่ติดเป้งจนเอาออกไม่ได้ น่าเวทนาทั้งเธอและชายหนุ่มแต่รินรู้สึกว่าคนที่เสียหายและไม่ได้อะไรเลยจากเรื่องนี้ก็คือเธอ “ทำไม คิดว่ารอบเดียวจะพอกับการที่มึงกล้าคิดหนีกูหรือไง” “แล้วไม่พอรึไง อ๊า ท้อง ท้องเรา ฮือ” “ไม่ท้องหรอก ก็กินยาอยู่ไม่ใช่รึไง” ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลย รินไม่เข้าใจ ทำไมรามเหมือนประชดเธอตลอดเวลา กินยาคุมเพื่อไม่ให้ท้องก็ไม่ได้ จะขอให้ใส่ถุงตั้งแต่อยู่ในสถานะนี้มาอีกฝ่ายก็ไม่เคยใส่ เธอไม่เข้าใจเลยว่ารามต้องการอะไรจากเธอ??? ลูกเหรอ ไม่หรอก พวกเธอเพิ่งยี่สิบกว่าจะอยากมีลูกไปทำไม แล้วไหน...จะผู้หญิงคนนั้นอีก... แล้วจะมาเดือดร้อนเพราะเธอกินยาคุมทำไมกัน... “ไม่ต้องห่วงนะริน เดี๋ยวยาก็หมดแผง แต่วันนี้ มึงต้องเจ็บตัวก่อน” “ฮึก” ว่าจบบทรักร้อนแรงก็มาพร้อมร่างของชายหนุ่มที่ทาบทับบนตัวเธอไม่เลิก มันเป็นท่าเบสิคอย่างมิชชั่นนารีที่เห็นได้ทั่วไป แต่สำหรับรินแล้วมันทรมานเหลือเกิน เพราะรามไม่ผ่อนแรงที่กระทุ้งในตัวเธอลงเลยตั้งแต่ครั้งแรก ความชาและความเจ็บปวดเข้าแทนที่ความเสียวซ่าน รินเข้าใจในรอบที่สามว่าเซ็กซ์ในวันนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเสพสุข แต่มีไว้เพื่อลงโทษเธอ ลงโทษที่เธอหนี “อ๊ะ ราม พอ พอแล้ว สะ อะ สี่รอบแล้ว เรา ฮึก ไม่อยากท้อง อ๊า” “ไม่อยากท้องแต่มึงครางเหมือนอีตัวร่าน ๆ ตามเสาไฟเลยริน แบบนี้กูจะปล่อยมึงยังไง อ่อ แต่ไม่แน่นะ...ถ้ามึงท้องจริง...กูอาจจะปล่อยก็ได้” เสียงกระซิบหยอกเย้าดังก้องอยู่ในหูพร้อมแรงกระแทกที่ไม่ลดละเลยจนจบรอบ รินนอนคุดคู้ตัวอยู่บนเตียงมองชายที่โทรมเธอราวเป็นคุณโสข้างถนนด้วยสายตารวดร้าว ในหัวสับสนทั้งคำพูดและการกระทำจนมึนเบลอจวนจะอาเจียนแต่รินก็เก็บงำความทรมานใจนั้นไว้แล้วกัดฟันนอนพักก่อนจะหลับไปจริง ๆ จากที่ตั้งใจว่าจะแค่นอนงีบเท่านั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more