พันธนาการรักวิศวะโคตรเลว

ตอนที่ 2 มึงจะหนีกูไปไหนรอดวะ 🔥🔞🔥

สิ้นเสียงเข้ม ร่างเพรียวบางก็โดนช้อนอุ้มขึ้นแนบอก และด้วยความสูงกว่าร้อยแปดสิบผนวกกับหมดหนทางจะหนี และได้แต่ยอมให้อีกฝ่ายโยนลงเตียงทั้งแบบนั้น

“ถอด” เสียงเย็นชาเอ่ยสั่ง

รินตัวสั่นทั้งเสียใจทั้งไม่ชอบใจ แต่เธอขัดขืนไปก็มีแต่ต้องเจอความรุนแรง เลยได้แต่ค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าของตนเองออกจากตัวทีละชิ้น จนเหลือแต่บราเซียและแพนตี้ตัวน้อยที่เคยโดนแซวแล้วแซวอีกว่าตัวเล็กเหมือนผ้าเช็ดหน้าจากคนหื่นกามที่มองเธออย่างหิวกระหายอยู่ตอนนี้

“...คนลามก”

“มองเมียตัวเองผิดตรงไหน” เขายิ้มร้ายก่อนจะตะครุบตัวรินที่กึ่งเปลือยเปล่าเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

“นี่! อื้อ”

ไม่ทันได้เอ่ยค้านริมฝีปากของรามก็ประทับบนริมฝีปากเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้รามแลบลิ้นมาละเลียริมฝีปากของเธอและรินก็ต้องยอมเปิดปากให้ลิ้นร้อนสอดเข้ามากวาดต้อนเธอ

เสียงฉ่ำแฉะดังก้องอยู่ในหู ฟังดูลามกมากกว่ามีความสุขสำหรับริน ที่อยากจะขัดขืนผู้ชายคนนี้ แต่สมองกลับไม่สามารถสู้ทั้งใจและร่างกายที่ตอบสนองต่อรามได้เลย

จูบแสนร้อนแรงผละออกไปแล้ว รินกลับมาหายใจได้เต็มปอดอีกครั้ง ปากที่บวกเจอจากการโดนรังแกเมื่อครู่อ้าหุบเพื่อเอาอากาศเข้าร่างกายให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

ไม่คาดว่ามือร้อนของคนที่ผละออกไปนั่งคร่อมตัวเธอจะลากไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดที่ได้รับการบำรุงอย่างดีตามที่ชายหนุ่มสั่งอย่างชอบใจ ฝ่ามือร้ายหยุดสะโพกมนก่อนบีบเคล้นนวดเฟ้นมันอย่างพอใจ

รินรู้ดีว่ารามนั้นถูกใจเรือนร่างและเซ็กส์ของเธอที่ตอบสนองต่อ‌‍เขาดีมากแค่ไหน

และเธอมีหน้าที่แค่ทำให้อีกฝ่ายพอใจเท่านั้น

แม้ลึก ๆ ในใจ อยากจะต่อต้านมากแค่ไหนก็ตาม...

หญิงสาวนอนนิ่งปล่อยให้คนที่สนุกและเป็นหมาบ้ามาตั้งแต่ร้านเหล้าทำตามใจชอบแน่นอนว่ารามไม่ปฏิเสธคำเชิญนั้น เขาลากลิ้นร้อนโลมเลียตั้งแต่ใบหน้าลงมาตามลำคอระหง แวะขบเม้มไปทุกทีที่ทั้งนอกและในร่มผ้า แล้วผละตัวออกมามองผลงานอย่างภาคภูมิใจ

เขาชอบแสดงความเป็นเจ้าของและมักทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ตามเนื้อตัวเธอจนอีกฝ่ายต้องแต่งตัวมิดชิดแทบตลอดเวลาแม้แต่ในวันที่อากาศร้อน และยิ่งชอบใจเมื่อสาวเจ้าโดนถามว่าไปโดนใครดูดคอมาจากกลุ่มเพื่อน

เพราะเขาสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้...

และคิดว่าพรุ่งนี้สิ่งที่ปลูกฝังมันวันนี้จะสัมฤทธิผล ช่วงนี้เขาอยากสลัดผีเสื้อราตรีตัวน้อยๆ คณะอักษรออกจากชีวิตพอดี ถ้าพรุ่งนี้รินไปมหาวิทยาลัยแล้วมีคนเห็นรอยตามตัวจนเอาไปโพนทะนาว่ารินนอนกับเขามันจะเหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว...

หนึ่งคือสลัดผู้หญิงน่าเบื่อออกจากเขา

สองคือการกันหมาทุกคนที่จะเข้ามายุ่งกับ ของเล่น ของเขา

แค่คิดแบบนั้นอารมณ์ที่เคยมึนตึงมาก็พลันเปลี่ยนเป็นหฤหรรษ์ รามก้มลงอีกครั้งเอาตัวแนบชิดกับรินจูบซับน้ำตาที่สาวเจ้ากลั้นมันออกมาจากห้วงของความรู้สึกอย่างชอบใจ เสียงทุ้มติดแหบกระซิบแผ่วที่ข้างหูของหญิงสาว สิ้นคำก็เป่าหูเล็ก ๆ จนคนที่เซนซิทีฟกว่าคนอื่น ๆ ดีดดิ้นเพราะความจั๊กจี้ระคนเสียวซ่าน

“หวานยันน้ำตาเลยเหรอริน”

“โรคจิต อื้อ เจ็บ อ๊ะ ราม อย่างแกล้งเรา!”

สิ้นคำหยอกมือหนาก็ตะครุบเข้าที่แพนตี้ตัวบางเนื้อดีก่อนจะฉีกมันออกด้วยมือเดียว จนเศษผ้าเสียดสีกับผิวเนียนเป็นรอยแดงริ้ว แต่รามไม่สนใจ เขาวางนิ้วที่เม็ดไตเหนือเครื่องเพศของรินใช้นิ้วหัวแม่มือเขี่ยวนมันเบา ๆ และเพิ่มความเร็วมากขึ้นเมื่อเห็นสะโพกสวยบิดเร้าไปมาตามจังหวะมือของตนเอง

“มึงจะหนีกูไปไหนรอดวะ ริน ดูตัวเองสิ แค่กูเขี่ยเม็ดนิดเดียวมึงก็ดิ้นแล้ว”

เสียงหัวเราะดังขึ้นด้วยความชอบใจ แล้วปรนเปรอคนด้วยนิ้วยาวของตนเองไม่เลิกทั้งเขี่ยเม็ดไตสลับไล่วนที่กลีบอูมสวยจนรินเหมือนจะถึงชอบสวรรค์แต่ทันทีที่รามเห็นแบบนั้นเขาหยุดมือทันที

“อึก...อย่าแกล้งกัน อ๊า เจ็บ! ราม เจ็บ!” เสียงหวานใสกรีดร้องระงมเมื่อแทงเอ็นร้อนที่ไม่ว่าจะเจอมันกี่ครั้งก็ไม่เคยคุ้นชินสอดใส่เข้ามาในช่องคับแคบของเธอ

สะโพกที่โดนยกสูงเพื่อรับกับเอวแข็งเกร็งจนปวดระบมแต่นั้นไม่เท่าความเจ็บแสบที่ช่องทางรักจากความคับแน่นของรามที่ดุนดันเข้ามาไม่เลิกแม้เธอจะบอกว่าเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม