พันธนาการรักวิศวะโคตรเลว

ตอนที่ 3 อย่าดื้อกับกูอีก 🔥🔞🔥

“ชู่วว ตีสองแล้วริน อย่าแหกปากให้มากนัก”

หญิงสาวได้แต่กลั้นเสียงและความเจ็บปวดลงคอ แต่เมื่อแรงกระทุ้งจากชายหนุ่มเข้ามาในตัวเสียงที่พยายามเก็บไว้ก็ไม่สามารถหยุดมันได้อีก

เสียงครางหวานดังระงมไปทั่วทั้งห้องผสานด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ทั้งหยาบโลนทั้งลามกจนสาวสวยเจ้าของห้องพักนี้อยากตัดหูตัวเองเพื่อที่จะไม่ได้ยินเสียงนี้ไปอีกตลอด

“อ๊ะ จุก อึก ลึก ลึกไป อ๊า ราม ฮือ”

รินกรีดร้อง ฝ่ามือเล็กพยายามดันอกเป็นสัญญาณขอให้หยุดเพราะเซ็กส์ของรามในวันที่ทั้งเมาและโมโหร้ายแบบนี้ทั้งดุดันและป่าเถื่อนจนเธอปวดท้องต้องหาหมอไปก็หลายครั้งแต่ชายหนุ่มไม่รู้เรื่องซ้ำยังทำแบบนี้กับเธอเสมอเวลาไม่ถูกใจอะไรขึ้นมา

แต่เหมือนสัญญาณที่เธอส่งจะไปไม่ถึงคนใจร้ายที่ยังสาวเอวใส่ร่างเธอไม่หยุด

“อืม นิ่ง ๆ สิวะ จะดิ้นให้ตัวเองเจ็บทำไม อ้า จะเสร็จละสิ ตอนมึงเสร็จแม่งโคตรแน่น” เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอ และเป็นอีกครั้งที่ร่างกายของรินทรยศตัวเธอเพราะในขณะที่เธอเจ็บและอยากจะหยุดเซ็กส์ดิบเถื่อนนี้ สมอง ช่องทางรักและร่างกายกลับตอบสนองทุกสัมผัสของราม

ช่องสีหวานที่น้ำหวานไหลเยิ้มผสมปนเปด้วยโลหิตสีแดงสดตอดรัดแทงร้อนจนแทบขยับไม่ได้ ซ้ำร้ายเวลาท่อนเอ็นเต้นตุบกลับมีชั่วขณะหนึ่งที่รินเสียวซ่านและมีอารมณ์ร่วมไปกับรามทั้ง ๆ ที่พยายามสั่งสมองให้เลิกคล้อยตามชายหนุ่มแล้วแต่สุดท้ายทุกอย่างแม้แต่ร่างกายเธอเองก็ยังทรยศ

แต่อย่างน้อย...เธอก็อยากให้ชายหนุ่มป้องกันบ้าง...

“อึก ถุง อ๊ะ อ๊า ใส่ ถุง ฮึก อื้ออ”

แต่เหมือนคำขอจะไม่ได้รับการตอบรับ เพราะหลังทักท้วงได้ไม่นานรามก็เสร็จสมอารมณ์ในตัวเธอจนน้ำรักบางส่วนไหลย้อนออกมาจากรูรัก เขาคาท่อนเอ็นร้อนไว้ วางมือลงท้องน้อยไล้ไปตามยาวราวกับหาจุดเมื่อคาดคะเนว่าบริเวณไหนเป็นโพรงกระสันในตัวเธอก็วางมือใหญ่ทาบไว้แล้วออกแรงกดเบา ๆ

“อื้ออ อย่ากด อ๊า”

รินเสร็จสมออกมาอย่างรุนแรง น้ำหวานสีใสสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเอวสอบของราม สมองขาวโพลนหมดเรี่ยวแรง เรือนกายกระตุกสั่นเพราะฤทธิ์ของออกัสซั่มอย่างห้ามไม่ได้

เธอเสร็จสมทั้ง ๆ ที่มีท่อนเอ็นลำหนาคาอยู่ในรูรัก เป็นภาพน่าดูน่าชมจนรามนึกอยากไปเอามือถือมาถ่ายเก็บไว้แต่เขาขยับตัวไม่ได้เนื่องด้วยช่องรักของรินรัดรอบแกนกลางกายของเขาแน่นจนดึงออกลำบาก

แต่...ถ้าผู้หญิงคนนี้จะเจ็บส่วนสงวนเพิ่มอีกสักหน่อยมันก็ไม่ใช่ปัญหาของเขานี่? จริงไหม?

“อ๊า เจ็บ อื้อ”

แกนกลางกายถูกถอดถอนออกอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนรินรู้สึกเหมือนส่วนสงวนกลางตัวโดนกระชากอย่างแรง มือเรียวทั้งสองตะครุบปกปิดช่องทางรักตามสัญญาณ ลำตัวคุดคู้งอตัวซ้ำสั่นระริกอย่างน่าสงสาร

ทว่ารามกลับมองภาพนั้นอย่างชอบใจ

“ฮึก...มึงจะใจร้ายกับกูไปถึงไหน”

เสียงหวานติดสั่น ๆ ที่ปลายหางเสียงเอ่ยตัดพ้อ รามไม่ตอบแต่กลับเดินไปกระชากและจัดท่าทางให้รินนอนคว่ำ หน้าซุก สะโพกยกสูงในตำแหน่งที่พอดีกับเอวของเขาก่อนที่ท่อนเอ็นอุ่นร้อนจะกดจ่อที่ปากทางรักอีกครั้ง

เขาใช้มือล็อกเอวของหญิงสาวเอาไว้แน่น ก่อนจะเสือกไสตนเองเข้าไปในตัวของรินจนมิดลำในคราวเดียว จนรินร้องอึกอักด้วยความจุกในช่องท้องก่อนเสียงใสจะเปลี่ยนเป็นครางหวานจากแรงกระทุ้งในกายขึ้นมาแทน

รามรู้จุดอ่อนของรินดีทุกประการ ไม่เว้นแม้แต่จุดกระสันภายในที่เธอชอบและแพ้ทาง ความเชี่ยวชาญทั้งจากการท่องราตรีไม่เลิกเว้นและการทำความรู้จักร่างกายนี้มาอย่างดีทำให้เขาชักจูงรินให้คล้อยตามได้เสมอ

“อื้อ ฮึก ใจร้าย อ๊า”

คำปรามาสดังขึ้นมาอีกคำรบ มือหนาข้างหนึ่งยื่นออกไปวางหมับที่ศีรษะล็อคไปตามสรีระของกระดูกแล้วจับให้คนงอแงหันหน้ามาคุยกัน แต่รินไม่อยากคุยจึงฝืนแรงนั้น รามที่พยายามใจดีด้วยก็หมดความอดทนลงในนาทีนั้น

เขาเปลี่ยนจากจับไปตามโครงสร้างกระดูกมาหยุมกลุ่มผมนุ่มสีน้ำตาลดำสวยแล้วออกแรงดึงรั้งเรียกให้รินต้องแอ่นตัวตามแรงมาหาเพราะไม่อยากหนังหัวหลุดติดมือใหญ่ไปเสียก่อน

“โอย เจ็บ!! อ๊า อั๊ก เจ็บ ราม เจ็บ” หยาดน้ำสีใสไหลรินชวนให้สงสารแต่ไม่ใช่กับรามที่กำลังโมโหและหมดความอดทนอยู่ในตอนนี้

“ถ้าอยากให้กูใจดี งั้นมึงก็จำใส่สมองไว้ด้วยว่ามึง เป็นของใคร”

“แล้วจำไว้ ว่าอย่าดื้อกับกูอีก”