IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 19

The next morning, my whole body felt the aftermath of last night’s war.

Pagdilat ng mga mata ko, ang sumalubong sa akin ay ang marangyang kisame ng kwarto ni Vittorio rito sa mansion. I groaned softly, sitting up on the plush mattress while checking my phone. It was already seven in the morning. At ang mas malala? May scheduled editorial beach shoot ako ngayon sa isang private resort sa Batangas para sa aking upcoming summer collection. I couldn’t afford to be late.

I quickly dragged myself to the bathroom. Habang nagpapatuyo ako ng buhok sa tapat ng salamin, hindi ko napigilang mapatingin sa leeg ko.

Oh, my God.

May dalawang malinaw na pulang marka roon—isang permanenteng paalala kung gaano naging wild at rough ang laro namin ni Vittorio kagabi. Inikot ko ang mga mata ko sa tindi ng inis.

“Bwisit na lalaking 'to, seryoso talaga sa mga banta niya," bulong ko habang naglalagay ng makapal na concealer para itago ang mga bakas ng kaniyang pag-angkin.

I dressed up in a stunning, high-fashion corporate look. A pristine white cropped blazer, high-waisted wide-leg trousers, and my favorite oversized sunglasses. I grabbed my leather tote bag and my car keys. Natural, bitbit ko pa rin ang aking matikas na aura at kilalang kamalditahan habang binubuksan ang pinto ng silid.

Ngunit pagkababa ko pa lang sa unang balkonahe ng malawak na hagdanan, dahan-dahan nang napatigil ang mga hakbang ko.

Nandoon si Vittorio sa gitna ng engrandeng sala. Mukhang kagagaling niya lang sa kaniyang private gym sa gilid ng mansyon. He was wearing nothing but loose gray sweatpants na mababa ang kapit sa kaniyang baywang. His broad, muscular chest was glistening with sweat, and his defined abs were literally screaming for attention. may ilang hibla ng buhok niya ang nakalaglag sa kaniyang noo, at may hawak siyang puting tuwalya na nakasabit sa kaniyang leeg.

Dio Santo.

He looked so incredibly hot that for a solid three seconds, I actually forgot how to breathe. I couldn’t take my eyes off him. His body was sculpted to absolute perfection, like a living, breathing Greek statue na dinala rito sa city.

Bago ko pa man maibalik ang kontrol sa sarili kong mukha, bigla siyang nag-angat ng tingin. Our eyes locked. Isang tamad, nakaloloko, at pilyong ngisi ang dahan-dahang gumuhit sa kaniyang matigas na panga nang mapansin niyang nakatitig ako sa kaniya.

"Like what you see, piccola?" he teased, his deep, bedroom baritone voice echoing through the quiet hallway. "You can stare all you want. Legal naman ang panonood ngayon, Mrs. Farinelli."

Nabalik ako sa realidad at agad na umapaw ang aking kamalditahan. Inayos ko ang aking sunglasses at tiningnan siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pangingitngit.

"In your dreams, Farinelli," irap ko habang tuluyang bumababa sa hagdan nang may mataas na noo.

“I was actually looking at the floor, nandidiri ako dahil nagpapakalat ka ng pawis sa sala. Next time, wear a shirt. Hindi porket asawa kita ay may karapatan ka nang gawing pampublikong gym ang bahay mo."

Vittorio let out a low, amused chuckle, crossing his massive arms over his chest habang pinapanood akong lumapit sa pinto.

"Sungit. Where are you going so early?"

"Work," maikli kong sagot nang hindi siya nililingon. "Huwag mo akong hihintayin sa hapunan, dahil busy ang isang sikat na designer s***h model na tulad ko. I don't have time for your corporate power trips today."

"Take my bodyguards with you, Lindsay," seryoso niyang banta mula sa likuran ko.

“No way. Kaya ko ang sarili ko," asik ko bago tuluyang isinara ang malaking pinto ng mansyon niya.

Matapos ang halos dalawang oras na biyahe, nakarating din ako sa private resort sa Batangas kung saan idaraos ang shoot. The beach was stunning—white sand, crystal clear water, and the perfect lighting para sa aking fashion line.

Ang kasama ko sa editorial campaign na ito ay isang sikat na international male model named Christian, kasama ang dalawa pang lokal na babaeng modelo para sa group shots.

“Okay, Lindsay and Christian! Sila ang main couple para sa look! I need high-fashion intimacy, okay? Let's go!" sigaw ng photographer mula sa tapat ng kaniyang camera lens.

Pumasok ako sa eksena habang nakasuot ng isang couture white swimwear na binalutan ng isang sheer, flowing cover-up. The moment the camera started clicking, I switch into my professional persona. Sharp eyes, perfect angles, zero emotion.

Ngunit habang nagpapalit kami ng pwesto para sa isang back-hug pose, naramdaman ko ang kakaibang paggalaw ng kamay ni Christian. Ang kaniyang palad ay dahan-dahang bumaba mula sa aking baywang patungo sa gilid ng aking balakang, isang galaw na malinaw na wala sa instructions ng creative director.

Sumusubok mag-tsansing ang gago.

Bago pa man niya tuluyang maidulas ang kaniyang kamay, marahas kong hinawakan ang kaniyang pulso at buong lakas ko itong pinalunod sa higpit. Hinarap ko siya, ang aking magandang mukha ay nabalutan ng purong yelo habang nakatitig ako nang direkta sa kaniyang mga mata.

"Touch me like that again, Christian, and I will make sure the next modeling agency you work for is a local funeral parlor," bulong ko sa isang napakalamig ngunit matalim na boses.

Napakurap ang lalaki, biglang namutla ang kaniyang mukha sa tindi ng awra ko, at mabilis niyang iniatras ang kaniyang kamay.

“S-Sorry, Lindsay. I was just... trying to internalize the pose."

"Internalize your career ending if you do it again," irap ko bago ako naglakad palayo para sa aming mabilis na break. Hindi umubra sa akin ang kaniyang mga maruruming galaw. Binalot ko ang aking sarili ng robe at naupo sa tabi ng aking production assistant.

Habang kumakain kami ng snacks sa ilalim ng isang malaking tent malapit sa catering area, medyo naging tahimik ang paligid. Pumunta ako sa likod ng hilera ng mga dekorasyon upang kumuha ng panibagong espresso nang marinig ko ang mga pamilyar na boses ng dalawang babaeng modelo na kasama ko sa shoot.

"Akala mo naman kung sinong santo si Lindsay Andrada," nakatatawang panimula ng isa, habang nag-aayos ng kaniyang makeup.

“Masyadong mataas ang lipad, akala mo naman hindi nabubuhay sa pera ng pamilya niya. Narinig ko nga, desperada na raw ang brand niya kaya biglang nakipag-ayos ng kasal sa kung sinong matandang banyaga para lang maisalba ang pangalan niya."

"True, girl! Sobrang bratty at maldita," dugtong naman ng isa pa habang kumakain ng sandwich. "Feeling reyna kung umasta sa set. Tignan natin kung hanggang saan ang tapang ng dila niya kapag iniwan din siya ng bago niyang asawa. Baka mamaya, fake news lang din ang yaman na ipinagmamalaki niya."

Isang napakatamis ngunit nakapangingilabot na ngisi ang dahan-dahang gumuhit sa aking mga labi.

I dropped my paper cup of espresso straight into the trash bin, making a loud sound na nagpalingon sa kanilang dalawa. Sabay na namutla at napatigil sa pagnguya ang dalawang modelo nang makita akong dahan-dahang lumalabas mula sa likod ng dekorasyon, hawak ang aking mamahaling sunglasses habang nakataas ang kanang kilay.

"Interesting story, ladies," panimula ko nang may buong karangyaan habang naglalakad patungo sa harap ng kanilang lamesa. "Masyadong makati ang mga dila ninyo para sa mga taong umaasa lang sa talent fee na ako mismo ang nagpapasweldo ngayong araw."

"L-Lindsay... we didn't mean to—" pautal-utal na depensa ng isa, pilit na itinatago ang kaniyang panginginig.

"Shut up," putol ko sa kaniyang sasabihin, ang aking boses ay sumigaw ng absolute authority na nagpatahimik sa buong tent. "Kung gagamitin ninyo ang mga bibig ninyo para sirain ang pangalan ko, siguraduhin ninyo munang kaya ninyong bilhin ang buong resort na 'to. You two are officially canceled from this campaign. Guard!"

Lumapit ang aking head security na kanina pa nakatayo sa labas ng tent.

"Ipatapon ang dalawang 'yan sa labas ng perimeter ng resort na 'to. Cancel their contracts, and make sure their agencies receive my formal blacklist notice before five o'clock today," utos ko nang walang kaunting preno. "Ayaw kong makakita ng mga basura sa set ko."

Nagsimulang umiyak at magmakaawa ang dalawang modelo habang marahas silang ginagabayan ng aking security team palabas ng venue. Inayos ko ang aking cropped blazer, hinarap ko ang aking assistant, at malamig akong nag-utos muli.

"Call the backup models from Milan. We are restructuring the group shot. I don't have time for unprofessional peasants."

Inikot ko ang aking mga mata nang napakatindi habang naglalakad pabalik sa dalampasigan. They think they can look down on a Farinelli wife? Mas lalo ko lang napatunayan sa sarili ko ngayon na kahit saang anggulo tignan, ako pa rin ang huling tatayo nang may korona, at walang kahit sinong brat ang pwedeng humarang sa daan ko.

"Lindsay, please. I'm begging you as a friend and as your director," halos lumuhod na sa harap ko si Direk Joey, ang head ng aming buong editorial photoshoot, habang sapo-sapo ang kaniyang noo na halos magbutil-butil na ang pawis sa tindi ng stress.

“I know nakapanlulumo ang narinig mo mula sa dalawang 'yan, at kulang talaga sila sa urbanidad, pero isipin mo naman ang deadline natin sa magazine at sa international billboard release next week! Kung itatapon natin sila ngayon at maghihintay pa tayo ng backup models mula sa Milan, hindi na aabot ang layout natin sa printing house. Malulugi ang buong produksyon, Lindsay. Baka pwedeng palampasin mo muna ito para sa campaign na 'to?"

Tumingin ako sa kaniya, ang aking kanang kilay ay literal na bumaon na naman sa aking noo habang nakahalukipkip ako sa ilalim ng tent. Nilapitan ko ang dalawang modelo na kasalukuyang nakatayo sa gilid, nanginginig ang mga balikat habang hawak ang kaniyang mga tissue. Ang tindi ng kamalditahan ko ay hindi pa rin nababawasan, pero bilang isang propesyonal at seryosong businesswoman, alam ko ang takbo ng merkado. Hindi ko pwedeng sunugin ang sarili kong pera para lang sa dalawang walang kwentong tsismosa.

"Fine," asik ko, ang aking boses ay parang yelo na humiwa sa hangin. "I will let it pass today for the sake of the project, Direk Joey. Pero siguraduhin mong sa buong duration ng shoot na 'to, hindi ko maririnig ang mga boses nila o makikita ang mga mukha nila sa malapit sa akin kung hindi talaga kailangan sa blocking.

The moment they open their mouths again to talk about my private life, hindi lang sila mawawalan ng trabaho—sisiguraduhin kong kahit local catalog ng department store ay hindi sila tatanggapin."

"Thank you, Lindsay! Super thank you! You're a lifesaver, talaga!" paulit-ulit na pasasalamat ni Direk Joey habang mabilis na sinisenyasan ang mga staff na ihanda na ang susunod na set ng damit para sa group shot.

Inayos ko ang aking sheer cover-up habang naglalakad pabalik sa dalampasigan. Kahit medyo bad trip pa rin ako, kailangan kong tapusin ito nang mabilis para makabalik na ako sa mansion para makapagpahinga nang maayos. Ang katawan ko ay medyo pagod pa rin mula sa marahas na nangyari sa amin ni Vittorio kagabi, at ang huling kailangan ko ngayon ay ang dagdag na stress sa set.

"Okay, ready! Christian, positions! Lindsay, look at the camera with that killer stare! 1, 2, 3, action!" sigaw muli ng photographer habang marahas na pumipindot sa shutter ng kaniyang dambuhalang lens.

Bumalik ako sa aking professional get-up. I postured myself beautifully, allowing the sea breeze to play with my long dark hair while maintaining my sharp, untouchable look. Ngunit habang ginagawa namin ang pangalawang set ng layout—kung saan kailangang magkalapit ang aming mga mukha para sa isang intimate perfume ad—naramdaman ko na naman ang tahasang pagtsansing ng binatang si Christian.

Ang kaniyang palad ay hindi lang basta nakahawak sa likod ko, dahan-dahan niyang idinudulas ang kaniyang mga daliri sa ilalim ng manipis na tela ng aking swimwear, tahasang sinusubukan ang pasensya ko sa gitna ng trabaho. Ang kaniyang katawan ay marahas niyang idinidikit sa akin na tila ba walang ibang tao sa paligid.

Isang matinding pangingitngit ang gumapang sa buong sistema ko Akma ko na sana siyang sisinghalan, hahawakan ang kaniyang panga para baliin ito sa harap ng buong crew, at tuluyang sisirain ang kaniyang mukha nang biglang mapatigil ang buong paligid.

"Stop the music! Turn it off right now!" marahas na sigaw ng CEO ng sikat na cosmetic brand na siyang pangunahing nagpopondo sa aming malaking photoshoot ngayon.

Napakunot ang noo ko. Dahan-dahan kong inilayo ang katawan ko kay Christian habang iniaayos ang aking cover-up. Lumingon ako patungo sa entrance ng private resort at doon ay literal na napatigil ang puso ko sa tindi ng gulat.

Vittorio was there.

He was no longer wearing his gym sweatpants. He was fully dressed in a tailored navy blue corporate suit na seryoso at marangyang nakalapat sa kaniyang malalapad na balikat at matikas na pangangatawan. His government-cut hair was perfectly styled back, at ang kaniyang madidilim na mga mata ay tila ba dalawang piraso ng yelo na nakapako direkta sa direksyon namin ni Christian. Kasunod niya si Luca, na may bitbit na mga legal na dokumento, habang ang kaniyang mukha ay seryoso rin na parang may gaganaping mabilisang bentahan ng kumpanya.

"Mr. Farinelli! Oh my God, what a pleasant surprise! Hindi niyo naman sinabi na personal kayong bibisita sa ating beach shoot ngayon!" halos magkandadapa ang CEO ng produkto habang tumatakbo patungo sa kaniya, malawak ang ngiti at halos magmakaawa para sa isang shakehands mula sa lalaking nagmamay-ari ng kalahati ng logisitics holdings sa Europa.

Nagtaka man ako kung bakit siya narito, pinilit kong huwag magpahalata na may koneksyon kaming dalawa. We just signed the contract yesterday, at ayaw kong malaman ng buong fashion industry na ang isang Lindsay Andrada ay nakatali sa isang mapanganib na negosyante para lang sa isang mabilisang kasunduan. I needed to maintain my independent image. Hindi ko ipapakita sa kanila na asawa ko ang lalaking kasalukuyang kinatatakutan ng mga local investors.

I completely snobbed him. I walked away from Christian, ignoring the whispers of the models and staff, at kinuha ko ang aking robe mula sa aking assistant habang nakataas ang aking noo nang may buong karangyaan.

Pumunta ako sa gilid ng set, umupo sa aking lounger, at nagpanggap na busy sa pagbabasa ng aking layout guide nang lumapit si Vittorio kasama ang CEO patungo sa direksyon ko.

"Mr. Farinelli, this is our main designer and muse for the campaign, the famous Lindsay Andrada," pakilala ng CEO habang nakaturo sa akin, bakas ang matinding pagmamalaki sa kaniyang boses.

I slowly looked up, adjusting my oversized sunglasses, and gave him the coldest, most professional blank stare I could muster. Walang kahit isang emosyon ang lumabas sa aking barbie-like face.

Good afternoon, Mr. Farinelli," malamig kong saad, tinaasan ko siya ng kanang kilay bilang tanda na wala akong pakialam sa kaniyang presensya.

Vittorio looked down at me, his massive height creating a shadow over my lounger. His face remained expressionless—matigas, seryoso, at puno ng absolute authority. He looked at me as if I were just another business entity na nakasulat sa kaniyang mga papeles. He snobbed me right back, hindi nagpapakita ng kahit kaunting senyales na kagabi lang ay marahas niyang inaangkin ang aking buong katawan sa ibabaw ng kaniyang kama.

"Good afternoon, Ms. Andrada," he replied, his deep, baritone bedroom voice giving me an instant shiver na pinilit kong itago. "I am just here to check on my investments. I expect nothing but absolute perfection and professional behavior from everyone on this set."

Binalaling niya ang kaniyang tingin kay Christian, na kasalukuyang nakatayo sa likod ko habang pinapawisan ang noo. Ang titig ni Vittorio sa kaniya ay napakatulis, parang isang hatol ng kamatayan na nagpadala ng takot sa buong katawan ng binatang modelo. Hindi siya nagsalita muli kay Christian, ngunit bawat tao sa paligid ay naramdaman ang tindi ng panganib na dala ng kaniyang pananahimik.

Inikot ko ang aking mga mata sa tindi ng aking pangingitngit habang ibinabalik ang tingin sa aking tablet. He thinks he can scare my crew? He thinks he can follow me around like a shadow just because we live under one roof now? Let him play his corporate games. Sisiguraduhin kong sa oras na matapos ang shoot na 'to, malalaman niya na ang isang Lindsay Andrada ay hindi basta-basta natatakot sa kaniyang matatalim na tingin. Ang laro namin ay mas lalo lang nagiging mainit, at hindi ako papayag na siya ang unang manalo.