The entire two-hour drive back from
the beach to the mansion was pure torture.
The moment my sports car entered the high-security gates of the village and pulled up to the driveway of the mansion, my heart was already racing. I could see the sleek black SUV of Vittorio parked right outside the main entrance. He arrived before me. Natural. Hindi ko alam kung bakit pero habang papasok ako sa loob ng dambuhalang pinto ng bahay, mas lalong nagwawala ang kaba sa dibdib ko.
I barely stepped into the grand foyer, holding my luxury leather tote bag, when a massive shadow completely blocked my path.
"V-Vittorio—"
Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko, binalot ng amoy ng cedarwood at mamahaling tabako ang buong paligid ko. In a swift, terrifyingly fast movement, his big hands gripped my waist. Hindi ako nakaposisyon para lumaban. Sa isang iglap, binuhat niya ako at isinaklay sa kaniyang malawak na balikat na parang isang sako ng bigas.
"Vittorio, what the hell? Ibaba mo ako! Bitawan mo ako, sabi!" sigaw ko, habang hinahampas ko ang kaniyang matigas na likod gamit ang maliit kong kamao. My leather bag dropped straight to the marble floor, but he didn't care.
He didn't say a word. The sheer silence radiating from him was louder than any shout. His grip on my thighs was like iron, bruising and absolute, as his heavy, calculated steps pounded against the grand staircase.
"Luca! Tulong! call the guards!" I screamed, feeling my independent image completely crumbling.
"Luca is not here, Lindsay," sa wakas ay sumagot siya, ang kaniyang boses ay isang mababang dagundong na nagpadala ng nakatutunaw na kuryente sa buong katawan ko.
“And even if he is, nobody steps into my perimeter when I am disciplining my wife."
Marahas niyang itinulak ang pinto ng kaniyang silid gamit ang kaniyang paa, bago ito sinipa pabalik para mag-lock. The room was dark, illuminated only by the faint amber lights from the terrace outside. He marched straight to the edge of the dambuhalang bed and, without any warning, just threw me down.
"Ah!" I let out a sharp cry as my back hit the soft mattress.
Before I could even gather my breath or try to scramble away, Vittorio was already towering over me. He ripped off his tailored suit jacket and threw it recklessly to the floor. The top buttons of his black shirt were torn open, exposing his rigid, muscle-bound chest that was rapidly rising and falling.
He was livid. Pure, unadulterated madness was written all over his face. His jaw was clenched so hard the bone looked ready to snap, and his dark eyes were burning with a dangerous fire that I had never seen before.
"Seryoso ka ba talaga?” asik ko, pilit kong ibinabangon ang katawan ko gamit ang aking mga siko, kahit ang totoo ay nanginginig na ang buong sistema ko sa tindi ng kaniyang presensya. "You dragged me like an animal! What is your problem?”
Vittorio hovered over me, his massive frame completely trapping me beneath him. He didn't answer my question. In a dark, rough movement, he grabbed my ankles and pulled me down the bed until I was aligned directly under his burning gaze.
"My problem," bulong niya, ang kaniyang baritone, bedroom voice ay napakababa at napakatalim na tila ba humihiwa sa hangin ng gabi, "is that you think you can play games with me in front of other men, Lindsay."
"I was doing my job! I don't care about your rules on my set!" hamon ko pa rin, pilit na ibinabalik ang aking kamalditahan upang itago ang kabog sa dibdib ko.
"Your job includes letting that bastard model put his hands on your body?" sumbat niya, ang kaniyang mukha ay dahan-dahang bumaba, sapat lang para maramdaman ko ang kaniyang mainit at mabilis na hininga sa aking mukha. "
“Do you think I am blind? I saw how his fingers moved under your clothes, Lindsay. And instead of screaming for my name, you stood there and ignored me."
"I was keeping our contract professional! Ayaw kong malaman nila na asawa kita!"
"I don't give a damn about the contract right now," he growled.
In a sudden, aggressive move, he pinned both of my wrists over my head, locking them down with just one of his massive palms. The contrast between his dark, powerful hand and my pale skin was blinding. The ice queen in me was completely melting under his heat, and the mind boggling tension in the room was reaching its peak.
"Tonight, I will remind you exactly whose key belongs to this property," he whispered into my ear, his lips grazing my sensitive skin, sending a violent wave of thrill straight to my core.
“Every single marks I left on your neck today... they were not enough to teach you submissiveness. Now, look at me."
I bit my lower lip, my eyes wide as I stared into his dark, chaotic gaze.
"V-Vittorio... don't..." I tried to protest, but my voice didn't sound sharp anymore. It was a sexy, breathless whisper.
"Beg for it, piccola," bulong niya habang ang kaniyang libreng kamay ay marahas na humawak sa gilid ng aking mukha, ang kaniyang hinlalaki ay idiniin sa aking mga labi.
"Because I will not stop until you are completely broken under me."
Without waiting for another word, he captured my mouth in a brutal, rough, and deeply passionate kiss. It was completely dark, hard, and unforgiving. He drank my moans straight from my lips, his body heavy and solid as he pressed himself tightly against me, leaving absolutely no room for escape.
"Nghhh..." A soft, broken groan escaped my throat as his hand slid down from my face, tearing away the cropped blazer I was wearing until my skin was exposed to the cool air of the room, only to be instantly burned by his touch.
His kisses traveled down my jaw, tracing the hidden red marks from last night, before sinking deeper into my collarbone. Every single touch was a punishment, yet it was delivering a kind of pleasure that was driving my alignment to absolute madness. I wanted to fight him, I wanted to yell, but my own body was traitorously arching toward his warmth, my legs tangling with his gray trousers as the heat exploded between us.
"Vittorio... ahh! Please..." I gasped, my head rolling back onto the pillow as his fingers found the edge of my clothes, handling me with a rough expertise that made my entire body shiver.
"Not yet, Lindsay," he murmured against my skin, his deep baritone voice sending chills down my spine as his rhythm became faster, harder, and completely dominant. "Tell me who owns you. Say my name."
"Ngh, Vittorio! Ahh... no... mmmph!"
I completely lost control. The sharp, untouchable designer was gone, completely replaced by a woman begging for the heavy, relentless rhythm of the man dominating her. The friction, the sweat, and the sheer intensity of his every movement were too much to handle.
"Ahhh! Vittorio... mmmh... please!" I cried out, my fingers embedding deep into his muscular shoulders, my nails scratching his back as the overwhelming pleasure finally broke my defenses. I couldn't hold it back anymore; I was crying out, weeping his name into the dark room as he drove me straight over the edge, over and over again, until my voice was hoarse and my body was completely spent.
When the storm finally passed, the room was filled with nothing but the heavy, ragged sounds of our breathing.
Vittorio didn't move away. He shifted his weight, pulling my trembling body tightly against his bare, sweat-glistened chest. His massive arm wrapped securely around my waist, keeping me locked within his perimeter. I could feel the calm, steady beat of his heart against my cheek—a stark contrast to the absolute madness he had just unleashed on me.
I closed my eyes, letting out a soft, defeated sigh. Inikot ko ang aking mga mata sa dilim kahit wala na akong lakas. The battle for control was far from over, but as I drifted off to sleep inside his cage, I knew one thing for sure—the Ice Queen had officially met her match, and the fire was consuming us both.
Ouch.
Iyan ang unang-unang salita na lumabas sa utak ko pagdilat ng mga mata ko. Bawat muscle sa katawan ko, mula sa leeg ko pababa sa mga binti ko, ay sumasakit. Parang sinalanta ng napakagandang bagyo ang buong pagkatao ko.
Dahan-dahan kong inilingon ang ulo ko sa kabilang bahagi ng kama. Empty. Wala na si Vittorio. Isang maikling singhap ang nakawala sa mga labi ko habang inaalala ko kung paano niya ako binitbit kagabi na parang sako ng bigas, itinapon sa kama, at pinarusahan sa pinakamasarap at pinakamarahas na paraan. Napasapo ako sa mukha ko. Ang gago na 'yon, pumasok na naman sa trabaho na parang walang nangyari, habang ako rito, halos hindi na maigalaw ang mga hita ko.
Pero dahil nagwawala na ang tiyan ko sa matinding gutom at wala akong balak mamatay sa gutom sa loob ng mansyon na 'to ay pinilit kong bumangon. Pumasok ako sa banyo at nag-shower ng matagal gamit ang malamig na tubig para magising ang natitira kong huwisyo.
Pagharap ko sa salamin, muntik ko nang maibato ang hairbrush ko.
"Vittorio, you animal!" asik ko sa sarili ko.
Ang leeg ko, ang balikat ko, hanggang sa itaas na bahagi ng dibdib ko, punong-puno ng mga sariwang kiss mark. Kulay lila at pulang-pula ang mga ito, nakalantad at sumisigaw ng kung anong klaseng 'warfare' ang naganap kagabi. Naubos na ang concealer ko sa bag kagabi sa beach, kaya wala akong nagawa kundi magsuot na lang ng isang luwag at komportableng silk robe na medyo may kalakihan ang neckline. Hahayaan ko na lang na makita ng buong mundo, wala akong pakialam. I am Lindsay Andrada, at walang makapagpapababa ng mukha ko.
Inayos ko ang mahaba kong buhok, isinuot ang aking fluffy na tsinelas, at dahan-dahang bumaba ng hagdan habang hawak ang aking baywang dahil sa kaunting kirot.
Ngunit saktong pagkababa ko pa lang sa huling baitang ng hagdan, patungo sa malawak na kusina, ay sumalubong na sa akin ang isang tanawin na agad na nagpataas ng aking high-fashion na kilay.
Nandoon si Bebang.
Ang nakatatandang katulong na dinala rito mula sa kaibigan ni Vittorio. Ang alam ko, galit na galit sa akin ang matandang ito dahil sa hindi malamang dahilan—ah, scratch that. Alam ko kung bakit. Dahil may lihim na pagtingin at pagpapantasya ang matandang ito sa asawa ko! Like, excuse me? Old hag! Kung makatingin siya kay Vittorio kapag dadaan ito, akala mo naman ay may pag-asa siyang maging reyna ng mansion na ‘to.
Kasalukuyan siyang nagpupunas ng
vase sa gilid ng sala, at nang marinig ang yabag ng tsinelas ko, marahas siyang lumingon.
Aba, ang matanda, inirapan ako.
Talagang pinatunog niya ang kaniyang dila at mas pinagbuti ang pagpupunas na parang may pinapatay na insekto.
"Hmp! Ang iba nga naman diyan, tanghali na kung magising," parinig ni Bebang sa isang matinis at nakaririnding boses, sapat lang para marinig ko sa buong sala. "Akala mo naman kung sinong prinsesa na pinagsisilbihan sa bahay. Kung hindi dahil sa ganda, baka pinalayas na rito."
Isang napakatamis ngunit napakamalditang ngisi ang dahan-dahan kong ipinakita. Likas akong maldita, at kung akala ng matandang ito na uurungan ko ang kaniyang mga pa-subtle na parinig, nagkakamali siya. I don't back down from low-tier drama.
I crossed my arms over my chest, sadyang inilagay ang aking kanang kamay sa leeg ko para mas lalong humawi ang silk robe ko at lumantad ang dalawang malalaking pulang kiss mark na iniwan ni Vittorio kagabi.
"Good morning, Bebang," panimula ko, ang boses ko ay puno ng buong karangyaan at pang-aasar. "O baka naman dapat kong sabihing... Bad morning para sa'yo? Masyadong maaga para sa ganiyang ka-cheap-an na mukha. At pakiusap, kapag nagpupunas ka ng vase, siguraduhin mong hindi mas madumi ang basahan mo kaysa sa mukha mo."
Napatigil si Bebang sa pagpupunas. Marahas siyang humarap sa akin, hawak ang basahan na parang handa niya akong ihampas nito anumang oras. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki nang mapansin niya ang aking leeg. Nakita ko ang pagbuka ng kaniyang bibig sa tindi ng gulat at inggit nang mamataan ang mga pulang marka na sadyang ipinaparada ko sa harap niya.
"Aba't... ikaw na bata ka! Masyado kang mapangahas!" asik ng matanda, namumula ang pisngi sa galit habang nakaturo sa leeg ko.
"Anong klaseng dekorasyon 'yan sa katawan mo? Walang sensitivity! Kung makapag-display ka ng ganiyan, akala mo naman kung sinong marangal! Ang aking Vitomin ay isang respetadong tao 'yan! Sigurado akong pinilit mo lang siya! Kalapastanganan!”
"Pinilit?" Natawa ako nang napakaganda, isang high-fashion na tawa na alam kong lalong nagpapakulo ng dugo niya.
Lumapit ako nang bahagya sa kaniya, itinaas ko ang aking baba para mas malinaw niyang makita ang tindi ng pag-angkin ni Vittorio kagabi.
“Bebang, look at this. Do you think a man like Vittorio would leave these kind of marks kung pinilit ko lang siya? Kagabi lang, halos hindi niya ako patuluyin sa sarili kong kwarto dahil ayaw niyang lumayo ang katawan niya sa akin. Rough and hard, Bebang. Kung alam mo lang kung gaano kalaki ang pagkakaiba ng reyalidad sa mga pinapantasya mo habang naglalaba ka ng mga underwear niya."
"Aba't bastos!" halos mamula ang buong mukha ni Bebang, itinaas niya ang kaniyang hawak na duster.
“Napakabastos mong bata ka! Ang isang tulad mo ay hindi bagay kay Sir Vittorio! Ako... ako ang nakakaalam ng mga paborito niyang pagkain! Ako ang nag-aasikaso sa kaniya! I am the low and the rise beneath his wings!” aniya at inirapan ako. This witch! Talagang kaya niya akong inisin.
"At ikaw rin ang katulong, habang ako ang asawa. Bastos ka nang bastos sa ‘kin eh mas bastos pa nga ‘yang buhok mong parang bulbol,” putol ko sa kaniyang sasabihin, ibinalik ko ang aking seryoso at malamig na awra habang tinititigan siya mula ulo hanggang paa. Hindi naman siya makpaniwala sa narinig at hinaplos ang kaniyang buhok.
“Anak ng teteng! Kagandang babae ang talas ng dila. Taragis ka ah!”
"Kahit anong kuskos mo sa mga sahig ng mansyong ito, Bebang, hinding-hindi ka magiging Mrs. Farinelli. Kaya pakiusap, bago ka magparinig tungkol sa oras ng gising ko, siguraduhin mo muna na ang sweldo mo ngayong buwan ay hindi galing sa bank account ng asawa ko na kasalukuyan kong ginagamit para bumili ng mga luxury bags,” asik ko at inirapan siya.
Hmp, that was a lie. Everything comes from my own hard earned money. Gusto ko lang talagang inisin ang hukluban na ‘to.
"Hmp! Magsumbong ka kay Sir Vittorio! Tignan natin kung kakampihan ka niya! Aanhin ang kagandahang taglay kung mas maasim naamn ang aking p***y!” huling hirit ng matanda bago niya marahas na ibinalibag ang kaniyang basahan sa timba at nagdadamba na naglakad patungo sa dirty kitchen.
“Baka infection na ‘yan, tanda! Hello?”
Inikot ko ang aking mga mata nang napakatindi habang naglalakad patungo sa refrigerator para kumuha ng juice. Ang nakatutuwang encounter na ito ang eksaktong kailangan ko para magising ang buong sistema ko. dynamic change? They think they can challenge the Ice Queen inside her own home?
Kahit masakit ang buong katawan ko mula sa exercise namin ni Vittorio kagabi, mas lalo namang sumaya ang araw ko dahil alam kong ang bawat kiss mark na iniwan niya ay hindi lang tanda ng kaniyang absolute control—kundi isang mabisang sandata para inisin ang mga inggiterang matatanda sa paligid ko. Binuksan ko ang juice at uminom nang may mataas na noo, handang-handa na para sa susunod na round ng laro namin.