IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 24

Grabe. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako sa tindi ng kuryenteng gumagapang sa buong katawan ko habang nakasandig ako sa malamig na pader ng kwarto.

Ang dila kong kanina lang ay parang armalite sa tindi ng kamalditahan, ngayon ay literal na umurong. Ewan ko ba, pero bawat tapik ng puso ko ay parang naririnig sa buong silid dahil sa sobrang tahimik. Ang tanging ingay lang na namamayani sa pagitan naming dalawa ay ang mabigat at mainit na paghinga ni Vittorio na direktang tumatama sa mukha ko.

"Bitawan mo nga ako, Farinelli," pilit kong pinatigas ang boses ko, tinaasan ko siya ng kilay kahit na ang totoo ay nangangatog na ang mga tuhod ko sa loob ng aking black velvet gown.

“Nasisira ang posture ko sa mga pa-action star mong galaw."

Isang mababa at nakalolokong tawa ang dahan-dahang kumawala sa kaniyang matigas na panga. Hindi niya pinansin ang pagmamatarit ko. Sa halip, mas lalo pa niyang idiniin ang kaniyang malalaking palad sa aking mga pulso, nilock ang mga ito sa itaas ng ulo ko na tila ba wala akong kahit anong takas.

"You're still stubborn, piccola," bulong niya, ang kaniyang malalim at may foreign accent na boses ay gumapang sa tainga ko, dahilan para kilabutan ako ng todo.

“Palaging may sagot 'yang matalas na dila mo. Akala mo ba ay natutuwa ako sa pakikipagsayaw mo sa lalaking 'yon kanina sa gala?"

"Trabaho 'yon! At isa pa, ikaw nga itong halos magpakarga na sa mga anak ng negosyante na 'yon na kulang na lang ay mag-display ng buong katawan sa harap mo!" asik ko, hindi ko napigilang isumbat ang matinding inis na kanina pa nagpapasikip sa dibdib ko.

Vittorio stopped. Dahan-dahan niyang iniangat ang kaniyang mukha, at ang kaniyang madidilim na mga mata ay dahan-dahang pumasada sa mukha ko pababa sa aking leeg na puno ng mga pulang marka na iniwan niya kagabi. Ang kaniyang seryoso at mapanganib na titig ay biglang napalitan ng isang pilyong ngisi—isang ekspresyon na alam kong nangangahulugan na talagang tinatamaan na naman siya ng kaniyang pagiging possessive.

"Are you jealous, Mrs. Farinelli?" he teased, his face moving so close that our lips almost brushed against each other. "Dahil ba mas malaki ang mga suot nila kaysa sa 'yo?"

"In your dreams!" irap ko, sadyang inikot ang mga mata ko para hindi niya makita ang kaunting pamumula ng pisngi ko. "I am a high-fashion model type, okay? Angkop ang katawan ko sa mga runway ng Milan at Paris. Hindi ko kailangan ng mga ganiyang karangyaan para lang mapansin! Putragis ka! Manyak! Talagang pinapamukha mo pa talaga sa ‘kin ngayon na malaki ang s**o nila. Paki ko?”

"I know," mababa niyang bulong, ang kaniyang boses ay naging isang seryosong dagundong na naman na nagpatahimik sa akin.

“Dahil para sa akin... saktong-sakto ang lahat ng mayroon ka. I don't need anyone else's display, Lindsay. I only want what is mine."

Bago ko pa man maproseso ang tindi ng kilig at tensyon sa sinabi niya, marahas niyang binitawan ang mga pulso ko. Pero bago pa ako makaisip na tumakbo patungo sa pinto, naramdaman ko na lang ang kaniyang malalaking kamay na sumakop sa aking baywang, binuhat ako nang walang kahirap-hirap, at marahas na ibinalibag ang katawan ko sa malambot na kutson ng dambuhalang kama.

“Ah! Vittorio—!"

Hindi ko na natapos ang susunod na sumpa na lalabas sa bibig ko nang mabilis siyang pumailalim sa akin. Ang kaniyang tuxedo shirt ay tuluyan nang nabuksan, ipinapakita ang kaniyang matikas at maskuladong katawan na direktang dumiin sa manipis na tela ng aking gown.

"Nghhh..." Isang mahinang ungol ang agad na nakawala sa akin nang marahas niyang sakupin ang mga labi ko sa isang napakatindi, magaspang, at gutom na halik.

Ito na naman ang parusa niya sa pagiging matigas ng ulo ko. Walang dahan-dahan, walang preno, purong passion at matigas na ritmo ang bawat galaw ng kaniyang katawan na tila ba gustong ubusin ang natitira kong lakas at kamalditahan. Ang kaniyang mga haplos sa aking hita ay napakahigpit, halos mag-iwan ng panibagong marka, pero ang tindi ng kaniyang hawak ay lalong nagpapakulo sa dugo ko.

"V-Vittorio... ahh! Stop... mmmph!"

"Say my name, Lindsay," utos niya sa gitna ng aming mabilis na paghinga, ang kaniyang mga labi ay lumipat sa aking leeg, marahas na sumisipsip doon upang burahin ang bawat bakas ng ibang lalaki na tumitig sa akin kanina.

"Sabihin mo sa akin kung sinong lalaki lang ang may hawak sa 'yo."

"Ngh, Vittorio... ahh! I... ahh!"

Ang aking pride at ang aking pagiging Ice Queen ay tuluyan nang natunaw sa ilalim ng kaniyang apoy. Ang buong silid ay muling nabalutan ng mga sunod-sunod, basag, at malalalim kong ungol habang ang asawa ko ay patuloy na pinatutunayan na kahit anong pilit kong pagmamaldita sa labas, sa loob ng kwartong ito, siya lang ang nag-iisang batas na kailangan kong sundin. Ang laro namin sa bahay ay mas lalo lang nagiging mapanganib, at sa pagkakataong ito, mukhang handa na akong magpatalo buong gabi.

Put—

Hindi ko na itinuloy ang reyalidad ng salitang lalabas sa bibig ko. Isang napakabigat at marahas na mura na lang ang dumaan sa utak ko habang pilit kong iminumulat ang mga mata ko.

Grabe. Seryoso, pakiramdam ko ngayong umaga ay nasagasaan ako ng isang dambuhalang cargo truck na pabalik-balik na dumaan sa buong katawan ko. Bawat pulgada ng aking balat, bawat kalamnan sa aking mga binti, at higit sa lahat—ang ulo ko—ay sumasakit sa tindi ng kirot. May kung anong klaseng martilyo ang pumupukpok sa bungo ko, at ang aking paningin ay bahagyang umiikot pa habang nakatitig ako sa marangyang kisame ng kwarto ni Vittorio.

Dahan-dahan kong pinalundag ang aking tingin sa kabilang bahagi ng kama.

Gaya ng inaasahan, empty na naman. Tanging ang nagusot na puting sapot ng unan at ang amoy ng kaniyang cedarwood at mamahaling tabako ang natitirang ebidensya na kagabi lang... kagabi lang ay literal niyang winasak ang buong depensa ko.

Naalala ko kung paano niya ako binitbit na parang sako, ang marahas at matigas na ritmo ng kaniyang bawat galaw, at kung paano niya ako pinilit na isigaw ang pangalan niya hanggang sa mabasag ang boses ko. Napasapo ako sa aking noo habang dahan-dahang bumabangon, pero agad akong napadaing nang maramdaman ang matinding kirot sa aking baywang.

"Bwisit na lalaking 'to," pangingitngit ko sa mababang boses. "Para siyang hayop kung umasta kapag nagagalit. Akala mo naman ay hindi ako marunong rumespeto sa kontrata."

Knock. Knock.

Ang marahang kumatok sa pinto ng silid ay nagpataas ng aking kilay, kahit na ang totoo ay wala akong lakas para magmataray ngayon.

"Pasok," selyado kong sagot, ang boses ko ay halos pabulong na lang sa tindi ng kapaguran.

Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Badiday. Bitbit niya ang isang silver na tray na naglalaman ng isang mangkok ng mainit na sabaw, ilang piraso ng prutas, at dalawang tableta ng gamot kasama ang isang basong tubig. Nang makita niya ang kalagayan ko—na kasalukuyang nakasandig sa headboard ng kama habang hawak ang aking ulo at ang aking silk robe ay bahagyang nakabukas, nagpapakita ng mga sariwa at pulang marks sa aking leeg—ay agad na nanlaki ang kaniyang mga mata.

Mabilis siyang lumapit sa gilid ng kama at ibinaba ang tray sa nightstand, bago ako inalalayan sa aking likod nang may buong pag-iingat.

"Alas! My visual receptors are bearing witness to a state of profound physical devastation, Madame Lindsay!" bulalas ni Badiday, ang kaniyang boses ay puno ng emosyon na akala mo ay nagtatalumpati sa isang dula.

“The structural integrity of your mortal vessel appears to have collapsed under the weight of last night's matrimonial warfare! Pray, let me assist your fragile architecture as you ascend from the depths of your slumber."

Huminga ako nang malalim, pikit-mata kong hinawakan ang aking sintido habang hinahayaan ko siyang iayos ang unan sa likod ko. Seryoso, sumasakit na nga ang katawan ko, dadagdagan pa ng matandang 'to ang sakit ng ulo ko sa kaniyang kakaibang vocabulary.

“Badiday, please," pakiusap ko, pilit kong pinapanatili ang aking kamalditahan kahit na ang boses ko ay basag na. "Kahit ngayon lang... bawasan mo ang mga salitang kailangan ko pang i-search sa Google. Masakit ang ulo ko. Sabihin mo na lang sa akin kung anong oras na at nasaan ang asawa ko."

Badiday sighed dramatically, clutching her apron as if she were deeply misunderstood by the high-society.

"The master of the domain, the honorable Sir Vittorio, has already departed from the perimeter of this estate with the speed of a fleeting shadow, Madame," paliwanag niya habang kinukuha ang mangkok ng sabaw upang iabot sa akin.

“He has embarked upon his corporate crusade to conquer the financial realms of the metropolis. Before his exodus, his vocal cords explicitly commanded my existence to provide you with these chemical remedies for your cephalic torment."

Napatitig ako sa kaniya, ang aking kanang kilay ay dahan-dahang gumapang paitaas habang pilit kong tina-translate sa utak ko ang mga sinabi niya.

“Ibig mong sabihin... umalis na si Vittorio para magtrabaho, at sinabi niyang bigyan mo ako ng gamot sa sakit ng ulo?"

"Verily, Madame! Your comprehension is as sharp as a diamond edge!" nakangiting sagot ni Badiday, sabay bow nang bahagya. "The great patriarch of Farinelli Holdings has mandated that you must consume this thermal broth of bovine kneecaps—commonly understood as bulalo soup to replenish the bodily fluids you have systematically depleted during the nocturnal hours of intense friction."

Nocturnal hours of intense friction.

Muntik ko nang mabitawan ang kutsara nang marinig ko ang pagkakalarawan niya sa nangyari sa amin ni Vittorio kagabi. Namula ang aking mga pisngi sa tindi ng hiya at inis, kaya sadyang inikot ko ang aking mga mata nang napakatindi upang itago ang kabog sa dibdib ko.

"Badiday, mag-ayos ka nga ng sarili mo," asik ko habang humihigop ng mainit na sabaw para lang guminhawa ang pakiramdam ko.

"Masyado kang maraming alam tungkol sa mga pribadong bagay sa bahay na 'to. At pakisabi kay Bebang sa ibaba, kung makikita ko na naman siyang umiirap habang nagwawalis, sisiguraduhin kong ang sweldo niya ang susunod na magkakaroon ng 'physical devastation'."

"Thy royal edict shall be transported to the kitchen chambers with utmost velocity, Madame!" sagot ni Badiday habang kinukuha ang mga tableta ng gamot at iniabot sa akin kasama ang tubig. "Please ingest these chemical compounds to pacify the turbulent vibrations within your cranium."

Kinuha ko ang gamot at mabilis itong ininom. Pagkatapos kong kumain ng ilang subo ng prutas ay senyasan ko na siyang ilabas ang tray dahil kailangan ko pang matulog ng isa pang oras para maibalik ang aking lakas. Double change talaga ang buhay ko rito sa mansion kasama ang asawa kong banyaga at ang kaniyang mga katulong na kulang sa normal na pag-iisip.

"You may leave, Badiday," malamig kong utos habang muling humihiga sa malambot na kutson, tinalikuran ko siya habang hawak ang aking kumot.

"May the celestial angels guard your state of recuperation, Madame Lindsay," huling hirit ng matanda bago dahan-dahang isinara ang pinto ng silid.

I closed my eyes, letting out a soft, defeated sigh into the dark room. Masakit man ang buong katawan ko ngayon, alam ko sa sarili ko na ang Ice Queen ay hinding-hindi magpapakita ng kahinaan kapag bumalik na ang lalaking nagmamay-ari ng kwartong ito. Ang laban namin ay hindi pa natatapos, at sisiguraduhin kong sa susunod na round... ako naman ang magdidikta ng rules. But I doubt it. Titig niya pa lang nanghihina na ako. Hawak niya pa lang ang beywang ko para na akong mawawalan ng ulirat. Nasampal ko ang aking sarili.

Kada sinasabi kong ako ang masusunod hindi nangyayari. That brute tosssed me everywhere last night. Hindi niya ako tinigilan hangga’t hindi ako nakatulog sa pagod.

That punishment was too much. Gustohin ko mang unayaw pero traydor din ang katawan ko. Sobrang landi rin. Gusto rin kasi bwesit.

I looked at my panty helplessly. Wala na, sira na naman. That was VS limited edition.