Chapter 13
1001 Words
Nang makaupo na kami sa loob ng aming pribado at glass-walled VIP table na nakadungaw sa madilim ngunit magandang tanawin ng paligid, dahan-dahan kong ibinaba ang aking Chanel bag sa lamesa. Isang waiter ang maingat na naglapag ng aming imported na alak at pagkain bago mabilis na umalis nang maramdaman ang bigat ng atmospera sa pagitan naming dalawa.
Humarap ako kay Vittorio, ang aking mga siko ay ipinatong ko sa lamesa, at tinitigan ko siya gamit ang aking matitigas at hindi madaling manipulahin na mga mata.
"I am going to marry you, Vittorio," diretsahan kong panimula, walang kaunting preno o takot sa aking boses.
Napatigil si Vittorio sa pag-ikot ng kaniyang whisky. Ang kaniyang madidilim na mga mata ay dahan-dahang sumalubong sa akin, may dalang matinding interes.
“Talaga, piccola? Akala ko ba ay handa kang makipagdigma sa buong hukbo ko para lang tanggihan ang kasunduan?"
"Don't flatter yourself," irap ko, ang aking matalas na dila ay muling gumana. "I am doing this because my father is a weak politician na madaling mamatay sa takot dahil sa 'yo. At dahil ayaw kong masira ang aking pangalan sa fashion industry kung sakaling magwala ka rito sa bansa. Ngunit tandaan mo 'to... may mga kondisyon ako. At kung hindi mo ito tatanggapin, pwede mo nang simulan ang pagbaril sa pamilya ko dahil hinding-hindi ako pipirma."
"Tell me your conditions, my beautiful rebel," ngisi niya, sumandal siya sa kaniyang upuan habang nakatingin sa akin na parang isang premyo.
"First," itininaas ko ang aking hintuturo na may perpektong manicure. "Ang kasal na ito ay hindi idadaos sa Pilipinas. I don't want a grand, traditional, and dramatic wedding here where all the third-world trolls and local media can feast on my private life. Idadaos natin ito sa ibang bansa. Isang mabilis, pribado, at sekretong seremonya kung saan walang ibang makakaalam kundi ang mga pamilya natin."
Tumango si Vittorio, nananatili ang mapanganib na ngisi sa kaniyang mukha.
"Madaling gawin. I can book a private chapel in Tuscany or a luxury estate in Sicily tomorrow."
"Second," idinugtong ko agad, at sa pagkakataong ito, mas lalong lumamig ang boses ko. "Ang kasal na ito ay dapat may nakapaloob na prenup at higit sa lahat... isang mabilisang divorce clause. I am not planning to stay as your submissive mafia wife forever, Vittorio. Pagkatapos ng dalawa o tatlong taon, kapag tapos na ang alyansa ninyo ng Dad ko at kapag nakuha mo na ang gusto mo sa mga daungan sa timog, maghihiwalay tayo. Malaya ako, at malaya ka. At lalong mabilisan ang lahat ng proseso nang walang kahit anong hatian sa mga ari-arian ko."
Nang marinig ang salitang "divorce" at ang ideya na plano ko na agad siyang iwan bago pa man magsimula ang kasal, nakita ko ang marahas na pagbago ng ekspresyon sa mukha ni Vittorio.
Ang kaniyang mapang-angking ngisi ay biglang naglaho. Ang kaniyang panga ay marahas na tumigas, at ang kaniyang madidilim na mga mata ay nag-apoy sa isang matinding territorial na galit. He was clearly challenged, and he felt deeply insulted. Walang sinumang tao sa buong Europa ang naglakas-loob na bigyan siya ng expiration date. Walang sinumang babae ang nagplano na itapon siya pagkatapos ng ilang taon na parang isang lumang accessory lang.
Ang hangin sa loob ng aming VIP room ay biglang naging mabigat at nakalulunod. Ang kaniyang malalapad na balikat ay humigpit sa kaniyang suit jacket habang tinititigan niya ako nang napakatindi—isang sulyap na kayang magpatakbo sa kahit sinong gobernador sa bansa sa takot. I can feel the tension.
But who cares?
Hindi ako kumurap. Hindi ako umatras. Tinaasan ko lang siya ng kilay, hinawakan ko ang aking baso ng champagne, at sumipsip ako nang marahan habang ipinapakita sa kaniya na ako ay hindi kailanman matitinag sa kaniyang pananakot.
"Divorce, Lindsay?" bulong niya, ang kaniyang baritono at may foreign accent na boses ay naging isang mababa ngunit nakamamatay na dagundong. "You are already planning your escape from my bed before you even wear my ring?"
"Exactly," hamon ko, ang aking labi ay nagpakita ng matinding kayabangan. "Kung sapat ka ngang lalaki para panindigan ang kasunduang ito, tatanggapin mo ang mga kondisyon ko. O baka naman sadyang takot ka na hindi mo ako kayang panatilihin sa tabi mo nang walang legal na kadena?"
Matagal akong tinitigan ni Vittorio. Ang katahimikan sa pagitan naming dalawa ay tila ba isang kuryente na handang sumabog. Nakita ko kung paano dahan-dahang bumaba ang kaniyang tingin sa aking mga labi, bago muling tumingin sa aking matitigas na mga mata.
At sa halip na makipag-talo sa akin o magwala tulad ng inaasahan ko, isang pilyo, mapanganib, at nakakagimbal na ngisi ang muling gumuhit sa kaniyang matigas na mukha. He didn't argue with me. He just leaned forward, inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin nang may buong kompyansa.
"Fine," deklara niya, ang boses ay puno ng nakatutuwang hamon. "I agree to all your terms, piccola. Mabilisan ang lahat, sa ibang bansa, at may divorce clause tulad ng gusto mo."
Napakunot ang noo ko sa kaniyang mabilis na pagsang-ayon, ngunit hindi ko ipinakita ang aking pagtataka. "Good. I’ll have my lawyers draft the papers tomorrow."
"Go ahead," bulong niya habang dahan-dahang binuhat ang kaniyang baso upang itapat sa baso ko.
“Pumirma ka sa kahit anong papel na gusto mo, Lindsay. Ngunit tandaan mo 'to... mayroon pa akong mahabang panahon para planuhin ang lahat. At bago sumapit ang huling araw ng dalawang taon na sinasabi mo sisiguraduhin kong ikaw na mismo ang magsusunog sa mga papeles ng divorce na 'yan para lang manatili sa tabi ko."
Clink.
Tumunog ang aming mga baso sa gitna ng gabi. Inikot ko lang ang aking mga mata nang napakatindi sa kaniyang kayabangan bago ako lumingon sa bintana. Maaaring akala niya ay kontrolado niya ang laro, pero ang isang Lindsay Andrada ay hindi kailanman magiging isang madaling premyo para sa isang mafia boss. Ang kasal na ito ay magiging isang digmaan—at handa akong manalo hanggang sa huli. Let’s just see. Sanay ako sa pressure.
- Writer
