IN THE BACHELOR’S BED-SSPG

Chapter 22

Pagpasok ko sa loob ng malawak at marangyang kusina, diretso akong umupo sa isa sa mga high-chair sa tapat ng marmol na kitchen island. Sapo-sapo ko pa rin ang baywang ko. At the same time, pinapaypayan ko ang sarili ko gamit ang layout guide na dala ko kagabi para lang mabawasan ang init ng ulo ko mula sa pakikipagsagutan kay Bebang.

But my peace didn't last for even a minute.

"Oh, good morrow, my dearest Madame Lindsay! The celestial body of the sun has finally climbed the apex of the heavens, and so art thou!"

Napatigil ang kamay ko sa pagpaypay. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko.

Nandoon si Badiday, ang isa pang katulong sa mansyon na ewan ko ba kung saang unibersidad o saang planeta hinugot nina Vittorio at Luca. Kung si Bebang ay purong kamalditahan at inggit ang alam, si Badiday naman ay may seryosong addiction sa wika g English. Pero hindi ito ang normal na English na ginagamit ko kapag nakikipag-usap ako sa mga international buyers o kapag nasa business meetings ako sa Milan. This was something else. Isang klaseng English na nagpapasakit sa bangs ko na wala naman ako.

Bitbit niya ang isang silver na tray na naglalaman ng bagong lutong sinangag, bacon, at scrambled eggs. Marahan niya itong ibinaba sa harap ko habang may pa-bow pa ang matanda na akala mo ay nasa harap siya ng Reyna ng Inglatera.

"I have meticulously orchestrated a gastronomic feast for your morning sustenance, Madame," seryosong patuloy ni Badiday, habang inaayos ang kaniyang apron nang may buong dignidad.

“The swine flesh has been deep-fried into a state of crispy magnificent gold, and the avian embryonic cells—commonly known as eggs—were scrambled with the velocity of a tempestuous wind."

Napatitig ako sa kaniya, ang aking kanang kilay ay dahan-dahang gumapang paitaas hanggang sa dulo ng noo ko. I adjusted my silk robe, making sure my visible kiss marks were still prominently displayed, bago ko siya hinarap nang may buong kamalditahan.

"Badiday," panimula ko, ang boses ko ay puno ng pagod at kawalan ng pasensya.

"Gutom na gutom ako. Ang kailangan ko ay almusal, hindi lecture sa biology at history. Can you please just tell me kung may kape o wala sa isang normal na language?"

Badiday gasped softly, clutching her chest as if I had just insulted her entire lineage.

"Alas! The dark, caffeinated nectar of the gods is currently undergoing the process of thermal extraction in the automated brewing apparatus, Madame!" mabilis niyang sagot, habang pilit na pinapanatili ang kaniyang tuwid na tayo.

“However, my optical nerves cannot help but perceive the violent, crimson dermal alterations upon your neck and collarbone. Pray tell, Madame, did an untamed beast of the wilderness break into the perimeter of your bedchamber last night to inflict such turbulent, catastrophic markings upon your pristine flesh?"

An untamed beast of the wilderness.

Muntik ko nang maibuga ang juice na iniinom ko nang marinig ko ang pagkakalarawan niya kay Vittorio. well, looking back at what that 6'4" mafia boss did to me last night—the rough, hard rhythm, the way he pinned my wrists, and how he literally handled me like his absolute property. Badiday wasn't entirely wrong. He was a beast.

Inikot ko ang aking mga mata nang napakatindi habang kumukuha ng tinidor.

"Pati ba naman ikaw, Badiday?" irap ko habang sinisimulang tusukin ang bacon.

"Walang wild beast na pumasok. Asawa ko ang gumawa nito. At kung pwede lang, paki-baba naman ang level ng vocabulary mo dahil hindi pa nagdedebit ang sweldo ko sa utak ko para mag-translate ng mga sinasabi mo."

"Oh, the matrimonial passion!" muling bulalas ni Badiday, ang kaniyang mga mata ay kumislap sa tuwa habang nakataas ang kaniyang duster na parang may binabasbasang rebolusyon.

“Verily, Sir Vittorio’s affection is as tempestuous as a volcanic eruption! The structural integrity of this mansion must have reverberated with the tremors of your midnight symphony, Madame!"

"Midnight symphony mo mukha mo," bulong ko sa sarili ko habang mabilis na sumusubo ng sinangag para lang matigil ang sarili ko sa pagtawa.

Ang mansyong ito ay puno ng mga baliw. Mula sa asawa kong mahilig bumuhat ng tao na parang sako ng bigas, hanggang sa matandang katulong na nagpapantasya sa kaniya, at ngayon naman ay isang Badiday na parang galing sa panahon ni Shakespeare. Double change talaga ang buhay ko rito sam mansion niya. Pakiwari ko’y sinadya ito ng gago para i-torture ako.

"Get me the dark nectar, Badiday. Now," utos ko nang may awtoridad, bago ko siya tinalikuran upang ubusin ang aking pagkain.

"Thy will shall be executed with utmost velocity, Madame!" sagot niya bago nag-martsa patungo sa coffee maker.

I chewed my food silently, a small, victorious smile slipping past my lips. My body still ached, and the house was a complete circus, but as long as I could still maintain my high-fashion kamalditahan against everyone, the Ice Queen remained undefeated.

——

The grand ballroom of the city was practically dripping in gold, crystals, and the sickeningly sweet scent of old money.

Ngayong gabi ang ikalimampu’t anim na kaarawan ng ama ko. As expected, the Andrada patriarch’s birthday gala was the most high-profile event of the season. The guest list was a literal directory of the country's top one percent—corrupt politicians, supreme court justices, shipping lines heirs, and of course, standard business moguls looking for their next profitable merger.

I arrived at the venue wearing a custom, structured black velvet gown with a dangerously high slit na nagpapakita ng aking mahahabang binti, paired with a diamond choker and my hair sleeked back. I looked like a lethal, modern-day queen. Sharp, flawless, and completely out of everyone’s league.

But deep inside? I was burning with absolute rage.

Bago pa man kami umalis ng bahay kanina, I gave Vittorio a strict, non-negotiable instruction. We do not enter together. We do not acknowledge each other in public.

The media still didn’t know about our sudden, transactional marriage, and I wanted to keep it that way until my upcoming summer collection line launched. Ayaw kong sabihin ng mga kritiko na dinala ko lang ang pangalan ko sa tuktok dahil sa yaman at koneksyon ng bago kong asawa.

Vittorio had been incredibly pissed off when I told him the arrangement. His jaw had clenched, his dark eyes turning into twin pools of liquid ice as he muttered a dark Italian curse before walking away to his own limousine. If only he knew how hard it was for me to enforce that rule while looking at his tailored black tuxedo. But business is business.

Ngayong nasa loob na kami ng ballroom, single and independent ang dating ko sa paningin ng lahat. At dahil walang nakakaalam na pagmamay-ari na ako ng isang mapanganib na Farinelli, ang daming mga tangang lalaki na nagbabantang lumapit sa pwesto ko.

"Lindsay, darling! You look absolutely radiant tonight," panimula ng isang anak ng real estate tycoon, trying to look charming while holding a glass of champagne.

“I heard your brand is expanding. Maybe we can discuss a partnership over private dinner this weekend? Just you and me."

I didn't even look at him. I swirled the wine in my glass, my barbie-like face completely frozen in its signature kamalditahan.

“The last time a man invited me to a private dinner for a partnership, his company filed for bankruptcy the next month. I don't mix my corporate investments with cheap flattery. Excuse me."

I walked away without waiting for his reaction, leaving him standing there with his jaw practically touching the carpeted floor.

I rejected three more high-society bachelors within the next twenty minutes. Isang marangyang asik ang lumabas sa mga labi ko habang naglalakad ako patungo sa medyo madilim na sulok ng ballroom para lang makahinga. Ang lakas ng loob ng mga lalaking 'to na lumapit sa akin, samantalang ang tunay kong asawa ay—

Napatigil ako sa pag-iisip nang lumingon ako sa kabilang bahagi ng bulwagan, malapit sa VIP lounge kung saan nakatayo ang mga foreign investors.

My breath hitched. And then, my blood began to boil.

Vittorio was there. He was standing like a literal king among ordinary mortals, his tall frame naturally drawing the attention of every single living creature in the room. He looked so incredibly, devastatingly handsome in his sleek black tuxedo that it was unfair.

Ngunit hindi ang hitsura niya ang nagpapakulo ng dugo ko. Kundi ang katotohanan na napapaligiran siya ng tatlong anak ng mga kilalang lokal na negosyante. At ang mga babaeng 'to? Oh my God. Halos maghubad na sila sa harap ng asawa ko!

Ang kanilang mga gown ay may mga cleavage na halos umabot na sa kanilang mga pusod, ipinangangalandakan ang kanilang mga dambuhalang dibdib na tila ba ibinibenta sa isang mabilisang bidding. Sila ay tuwang-tuwa, tawa nang tawa sa bawat salitang lumalabas sa bibig ni Vittorio, habang ang asawa ko naman ay tila ba aliw na aliw. The audacity!

May kakaibang pilyo at tamad na ngisi sa kaniyang matigas na panga habang tinutungga ang kaniyang scotch, paminsan-minsang tumitingin sa direksyon ko na tila ba sinasadyang ipagmalaki ang sitwasyon niya.

Isang matinding hampas ng insekyuridad ang biglang gumapang sa dibdib ko, isang pakiramdam na bago at labis kong ikinagalit.

I looked down at my own chest. My gown was elegant, high-fashion, but let's be real—hindi kalakihan ang dibdib ko. I am a high-fashion model type, saktong size lang ang mayroon ako, angkop na angkop sa mga runway ng Paris at Milan. At higit sa lahat, alam kong saktong-sakto at paboritong-paborito iyon ng mga kamay ni Vittorio kapag gabi-gabi niya akong inaangkin letse siya!

Pero bakit ngayon ay mukha siyang tuwang-tuwa sa harap ng mga dambuhalang pakwan na 'yan?

"Bwisit na lalaking 'to," pangingitngit ko sa sarili ko, halos mabasag ko na ang tangkay ng aking wine glass sa tindi ng higpit ng hawak ko.

“You want to play the bachelor card, Farinelli? Tignan natin kung hanggang saan ang pasensya mo."

Inayos ko ang aking diamond choker, itinaas ko ang aking noo nang may buong karangyaan, at sadyang lumingon ako sa isang guwapong commercial model na kanina pa nakatitig sa akin mula sa malayo. Isang matamis at mapang-akit na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa aking mga labi—isang ngiti na bihira kong ibigay, ngunit ngayon ay gagamitin ko bilang isang mabisang sandata ng digmaan.

Kung akala ni Vittorio Farinelli na siya lang ang pwedeng mag-enjoy sa gabing ito, pwes, nagkakamali siya. Sisiguraduhin kong bago matapos ang birthday gala na 'to, matututo siyang rumespeto sa teritoryo ng isang tunay na reyna.