“คุณ... ฉันว่าไม่ไหวหรอก คุณวางฉันลงไว้ตรงแถว ๆ นี้เถอะ ฉันจะหาที่หลบเอาเอง ส่วนคุณก็รีบขึ้นไปข้างบนซะ” เดวาเขย่าไปที่หัวไหล่ของคนที่กำลังแบกเธออยู่ ด้านหน้าคือทางที่เป็นเนินชันขึ้นตรงไปสู่ถ้ำใหญ่
ชัยภูมิที่ดีแบบนี้เหมาะสำหรับการเป็นที่ซ่อนตัวและที่หลบภัย ด้วย เพราะทางขึ้นนั้นมีเพียงทางเดียวอีกทั้งยังชันมาก ถ้าพวกเขาขึ้นไปอยู่บนนั้นก็สามารถจัดการกับคนที่จะโผล่เข้ามาได้อย่างง่ายดาย
“อยู่เฉย ๆ แล้วไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่เกาะฉันไว้ให้แน่น ๆ ก็พอ” ดาร์เรนเอี้ยวหน้าหันมาพูดกับร่างเล็ก ใบหน้าหล่อเหลาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ตลอดทางที่แบกเดวามานั้นชายหนุ่มไม่แม้แต่จะปริปากบ่นเลยสักคำ ถึงแม้ว่าหนทางจะลำบากหรือขาจะอ่อนแรงแค่ไหนดาร์เรนก็ยังคงก้าวเดินต่อไป ยังไงซะคนอย่างเขาก็ไม่ยอมมาตายอยู่ที่นี่หรอก... และเขาก็จะไม่ปล่อยให้คนของเขาต้องตายไปอีกแล้วแม้แต่คนเดียว
เดวาเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม
